ตะบองเพชร
ตะบองเพชรต้นเดิมที่ถูกเจ้าของรดน้ำอย่างสม่ำเสมอ
มันได้รับน้ำทุกๆ สามวัน ถูกดูแลอย่างดี

ตะบองเพชรถูกนำไปตั้งไว้ในตำแหน่งที่แสงแดดยามเช้าส่องถึงเป็นที่แรกของห้อง
ระเบียงไร้หลังคา ที่ที่เกิดมาเพื่อมันโดยเฉพาะ
มันเฝ้ามองแสงแรกของวันในทุกๆ เช้าและได้แต่คิดว่ามันเองช่างโชคดี

บรรยากาศที่เหมาะสมต่อการเติบโต
มันรักเจ้านายของมัน; และมันก็รู้ว่าเจ้านายของมันก็รักมันเช่นเดียวกัน

วันหนึ่ง, การดูแลของมันถูกปรับเปลี่ยน
จากสามวัน กลายเป็นหนึ่งวันบ้าง สองวันบ้าง ห้าวันบ้าง
ไม่ประติดประต่อ ไม่สม่ำเสมอ ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป แม้แต่ฤดูกาล

ฤดูฝนที่มันแสนเกลียดเดินทางมาถึง แต่มันถูกตั้งเอาไว้ที่เดิม
เจ้านายของมันไม่มีเวลา - เวลาสำหรับมัน
มีสิ่งอื่น; หน้าที่ ความรับผิดชอบ มนุษย์เรียกมันว่าแบบนั้น

มันกล้ำกลืนอดทนกับความเปียกปอนที่หน้าฝนมอบให้อย่างไม่ปราณี
เฝ้ารอ มีชีวิตอยู่ในที่ที่เดิมอย่างอดทน

จนในที่สุด มันก็ชินกับที่ตรงนี้ ยังมีชีวิตและเปียกปอน 
อย่างน้อยก็ยังมีชีวิต - มันคิดแบบนั้น

และแล้วเจ้านายของมันก็กลับมา; ทำทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนเดิม
คล้ายที่ผ่านมาไม่เคยมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
คล้ายฤดูร้อนยังไม่ผ่านพ้นไป
คล้ายทิศทางของดวงอาทิตย์ที่ขึ้นและลง; ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่มันไม่ใช่ - ไม่ใช่แบบนั้นหรอก มันได้แต่เฝ้าคิดและมองดูเจ้านายของมันอยู่แบบนั้น

ไม่ใช่, หยุดเถอะ
ไม่ใช่ว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ - แต่พอก่อนเถอะ มันคิด
ค่อยเป็นค่อยไป ค่อยเป็นค่อยไปหน่อยเถอะ

มันรับการถูกดูแลเอาใจใส่ มันรับการถูกหมางเมิน
และตอนนี้มันกำลังถูกดูแลเอาใจใส่

แต่พอก่อนเถอะ หยุดก่อน
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
Me Myself & I
Writer
ibearinmind
Sea
Everything around myself.

Comments