แด่หญิงสาวในวันที่คราบน้ำตาจางเลือน
คนเรามีน้ำตามากมายขนาดไหนกัน? เท่าปริมาณน้ำในมหาสมุทรที่นับเป็น 3 ใน 4 ของโลกหรือเปล่า
คนเราร้องไห้ซ้ำๆ กับเรื่องเดิมๆ ได้บ่อยแค่ไหน? เท่ากับจำนวนอายุของจักรวาลหรือเปล่า
คนเราผิดสัญญากับตัวได้กี่ครั้ง ว่าจะไม่ร้องไห้ให้มันอีกแล้ว? 
เราไม่เคยตั้งคำถามนี้กันในวันแสนเศร้าที่น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด
วันที่ผลาญพลังที่สะสมมาทั้งชีวิตให้หมดไปในพริบตา.. จริงๆ ก็ไม่หรอก มันใช้เวลานานอยู่ จริงไหมละ

ตอนนี้ นาทีนี้ ฉันไม่ได้ร้องไห้ แม้เรื่องเดิมๆ จะเกิดขึ้นตรงหน้า
ทุกอย่างเหมือนเดิม เวลา สถานที่ ผู้คน แปลกตรงที่ดวงตาฉันไม่ได้มีคราบน้ำตาอีกต่อไป
ดวงตาคู่เดิมยังเป็นของฉัน แต่โฟกัสของฉันไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว
ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะฉันเลือกควบคุมดวงตา ร่างกาย หรือหัวใจกันแน่
เลือกให้ออกไปจากจุดเดิม เดินไปให้ไกลจากตรงนั้น เลือกที่จะไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป แม้กระทั่งรู้สึกรัก

ฉันเคยคิดว่าเราควรเจอกันตรงกลาง ไม่เห็นจำเป็นต้องมีใครต้องเสียสละเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์
มันแฟร์ดีนะ ที่เราต่างยอมรับความต่างของกันและกันได้ โคตรสมบูรณ์เลย
แต่การเจอกันตรงกลางที่ว่าราวกับเป็นฉันคนเดียวที่เดินไป แล้วมาได้สติตอนเหนื่อยสุดๆ แล้ว
ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสถานะอะไร จะสำคัญมากแค่ไหน ฉันยังมีคนที่สำคัญกว่าให้แคร์ ให้ปรับตัว
พลังของฉันมีจำกัด ใช่ เช่นเดียวกับน้ำตานั่นแหละ หรือเอาง่ายๆ กว่านั้น ฉันอาจแค่เหนื่อย
 
แต่ช่างเถอะ เพราะโฟกัสฉันเปลี่ยนไปแล้ว
น้ำตาที่เคยหลั่งรินทำให้ฉันมองทุกอย่างได้ชัดเจนขึ้น
แต่แปลกฉันกลับไม่เห็นภาพคุณเหมือนวันที่ฉันตาพร่ามัว
ฉันไม่เห็นภาพเดิมของคุณ เช่นเดียวกับตัวฉันที่ไม่ได้เป็นคนเดิมอีกต่อไป

🌷 🌷 🌷 🌷 🌷 🌷 🌷 🌷

pic: saatchionline.com
SHARE
Writer
janejung55
Stimes teller, always listener
Everything has their own story, be quiet for a while , listen concentratively and you will be in the new world. 💙

Comments