เธอจากฝั่งตรงข้าม
     เสียงแต๊กๆ ของแป้นพิมพ์ดังเป็นระยะ...
จนกระทั่ง 
     มีเสียงบางอย่างดังขัดขึ้น

     ฉันหยุด...บรรเลงคำบนแป้นพิมพ์ชั่วครู่ เงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ แล้วเงี่ยหูฟังว่าเสียงนั้น ดังก้องมาจากที่ใด

    นั่น... นั่นไง ฉันได้ยินเสียงเธออีกแล้ว เธออยู่ที่ใดกันนะ
    ฉันพยายามหันซ้ายหันขวา เพื่อหาต้นตอของเสียงนั้น

    หลังจาก ใช้เวลาค้นหาเธออยู่สักพัก
    ฉันจึงตัดสินใจเอื้อมมือเปิดผ้าม่านที่ดูเหมือนปิดตายไปชั่วเวลาหนึ่ง เนื่องจากแสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามากระทบกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่ต้องปิดตายมันไว้

    และแล้ว ฉันก็พบกับเธอ...
    เธอยืนสง่าอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉัน
    ฉันจ้องมองเธอด้วยความสนอกสนใจ
    แต่เหมือนเธอจะไม่สังเกตด้วยซ้ำว่าฉันกำลังจ้องมองเธออยู่
    เธอยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น แต่ถ้ามองลึกลงไปภายในสายตาเธอนั้น เหมือนกำลังรอคอยที่จะพบใครบางคน
    ฉันยังคงมองเธออยู่ จากริมหน้าต่างในฝั่งของฉัน
    เธอยังคงมองหาใครบางคน จากฝั่งของเธอ
    
หลังจากที่ฉันจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ฉันตัดสินใจที่จะทักทายเธอ
     ในขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากทักทายเธอ

                                                ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า 
ถ้าฉันเอ่ยทักเธอตอนนี้ เธออาจจะหายไปตลอดกาลเลยก็ได้
    หรือจริงๆ แล้ว ฉันไม่ควรทักเธอ 
    ฉันควรปล่อยให้เธออยู่ในโลกส่วนตัวของเธอต่อไป
    ส่วนฉันก็แค่ต้องแอบมองเธออยู่ ณ จุดที่ฉันยืนอยู่ตอนนี้

     สุดท้าย ฉันตัดสินใจไม่ทักเธอ... 

แต่ฉันก็อดใจละสายตาจากเธอไม่ได้ ฉันจึงแอบมองเธอต่อไปอีกสักพัก

    สายลมอ่อนๆ พร้อมกับเศษใบไม้ พัดผ่านตัวเธอเป็นระยะ
    แต่เธอยังคงไม่หายไปไหน ยังยืนหยัดอยู่ ณ จุดเดิม

    ไม่นานนัก ก็มีเสียงปริศนาดังมาจากระยะไกล
    เธอหันซ้ายหันขวาหลังทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น

ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ เสียงปริศนานั้นค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับสายลมอันแผ่วเบา
   เมื่อมองทอดสายตาออกไปไกลขึ้นอีกนิด 

    ฉันมองเห็นใครบางคนกำลังค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้เธอคนนั้นมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่ง
เธอกับเขาคนนั้นได้พบกัน

   เธอส่งเสียงดังเมื่อได้พบกับเขา
   ฉันแอบอดอิจฉาเขาคนนั้นไม่ได้ เมื่อได้เห็นท่าทางแสดงความดีใจมากที่เธอได้มอบให้กับเขา
   รวมถึงแอบอดอิจฉาไม่ได้ที่ได้เห็นเธอมีความตั้งใจที่แน่วแน่ในการรอคอยเขาคนนั้นกลับมาหาเธอ

   ฉันยืนมองอยู่เงียบ...
   จนกระทั่ง เธอทั้งสองค่อย ๆ กางปีก โบยบิน จากฉันไปจนลับสายตา...
   ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้วตรงที่
   ฉันตัดสินใจเอ่ย " คำลา "

ลาก่อนนะเจ้านก
   ถึงแม้ว่าเธออาจจะไม่ได้ยินคำอำลา แต่ฉันหวังว่า "ฉันจะได้พบเธอทั้งสองอีกครั้งนะ"

                    ขอบคุณเธอและเขาที่สอนให้ฉันเข้าใจความสุขของการรอคอย.

SHARE
Writer
Catsworld
Day Dreamer
นักอยากเขียนมือสมัครเล่น หลงไหล คลั่งไคล้ และอยากได้เจ้าแมวเป็นสัตว์เลี้ยง :3 "Doing what you love, linking what you do is happiness."

Comments