เรื่องที่ฉันเสียใจ
ในขณะที่สายตาของฉันกำลังค้นหาอาหารแมวยี่ห้อที่ต้องการอยู่นั้น หางตาของฉันก็ได้เห็นคุณป้าในเสื้อสีฟ้าหน้าตาดูกังวล กำลังเลือกอาหารแมวอยู่เหมือนกัน -ก็คงทาสแมวธรรมดาอีกคนสิ่นะ-ฉันคิดในขณะที่เดินออกห่างจากป้าเขาเล็กน้อย เผื่อว่าเขาจะอยากดูตรงที่เรายืนขวางอยู่ 

"หนูๆ" ป้าเรียกเราด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
"คะ?"
"อาหารเปียกของแมวอันไหนดีเหรอ"
"อ๋อ ของวิสกัสก็พอได้อยู่นะคะ แมวหนูก็กินวิสกัส"
"ไม่มีอันที่ถูกกว่านี้แล้วเหรอ"
"เอ่อ ช่วงนี้วิสกัสมันมีโปรโมชั่นด้วยหน่ะค่ะ หนูว่าคงถูกสุดแล้ว"
"แมวป้าไม่สบาย มันโดนรถชน ป้าจะซื้อไปบดยาผสมให้มันกิน"
"ป้าไม่พามันไปหาหมอเหรอคะ?"
ความเงียบแทรกแซงบทสนทนาของเรา2คนครู่หนึ่ง ก่อนป้าจะกลืนน้ำลายแล้วค่อยๆตอบฉันว่า
"ป้าไม่มีเงินหรอก ป้าเป็นแค่แม่บ้านล้างห้องน้ำเอง"
"แล้วป้าเอายาอะไรให้มันกินคะ?"
"ก็ ยาพาราของคนนี่แหละจ้ะ"

-หะ!!!! ยาพาราของคน แมวกินแล้วจะตายเอานะมันเป็นพิษ- ฉันคิดแว๊บหนึ่งด้วยความตกใจ
"ป้าคะ แมวมันกินยาพาราไม่ได้นะคะ"
"ก็ไม่รู้จะเอายาอะไรให้มันกินแล้ว" ป้าเขาพูดพร้อมกับหยิบอาหารเปียกแมววิสกัสมา1ซอง
"ป้าไปก่อนนะ เป็นห่วงมัน" ป้าบอกลาฉันด้วยสายตาเป็นกังวลแล้วรีบเดินไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ ส่วนฉันในตอนนั้นยืนอึ้งๆ ก่อนจะหยิบอาหารแมวแล้วไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ -ตายแน่ๆ แมวตัวนั้นไม่รอดแน่ๆ- ฉันคิดขณะที่กำลังเดินเอาอาหารแมวไปให้พ่อจ่ายเงิน

หลังจากวันนั้นฉันแอบคิดว่า ทำไมวันนั้นไม่ให้เงินป้าไป สัก500ก็ยังดีให้ป้าเขาพาไปหาหมอก่อน ฉันเองก็ไม่ได้เดือดร้อนเงินอะไร ทำไมไม่บอกป้าว่าสามารถระดมทุนช่วยเหลือแมวได้มันมีเพจให้ความช่วยเหลือในเฟสบุ๊คอยู่ ทำไมไม่มีน้ำใจช่วยชีวิตสัตว์อื่นและช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากสักนิด คำตอบง่ายๆเลยคือ ขี้เกียจ และกลัวว่าจะเป็นภาระ แต่ผลลัพท์คือแมวตัวนั้นที่ถูกรถชนต้องเจ็บปวดทรมานแล้วจะต้องกินยาพาราที่เป็นพิษต่อตับและไตของมัน มันจะตัวบวมและตายอย่างช้าๆ ด้วยความทรมานที่มากขึ้น ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าตัวเองเป็นนใจร้ายและเห็นแก่ตัว

ฉันหันกลับมามองแมวของตัวเองที่ยังขนปุยและอยู่สุขสบายก็อดนึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลใจในวันนั้นของป้าไม่ได้ แววตาที่มีน้ำตาคลอหน่อยๆ ใบหน้าที่ขมวดคิ้วตลอดเวลา และท่าทางที่เร่งรีบปนกับความเก้อเขิลตอนที่เล่าเรื่องแมวและสถานะทางการเงินของเขาให้ฉันฟัง หากย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงให้เงินป้าไปสัก2พัน ให้เขาพาแมวเขาไปรักษา มันอาจจะไม่มากและหากแมวของเขาอาการหนักแล้วจริงๆ อย่างน้อยมันก็จะได้ตายอย่างสงบโดยไม่ทรมานด้วยวิธีของหมอ 

เมื่อเกิดมาเป็นเพื่อนร่วมโลกกันแล้ว หากพบเจอคนที่กำลังลำบากกว่าเราก็ควรยื่นมือไปช่วยเหลือ แบบนี้เป็นมนุษยธรรมเรียกว่าความกรุณาที่วันนั้นฉันพลาดไป 
   
SHARE

Comments