ที่นั่งสำรองสำหรับผู้สูงอายุ
ในวันที่ใครหลาย ๆ คนต่างทำงานมาทั้งวัน
ความอ่อนเพลียสะสม
จากการพูดคุยกับหัวหน้างานที่ไม่เข้าใจซักที
การยืนเรียกลูกค้าหน้าร้าน
การคิดเงินอยู่หน้าเคาท์เตอร์
หรือการเดินเสริฟ์อาหาร
ไม่มีใครรู้
ไม่มีใครรู้เรื่องจริง
เพราะเราตัดสินคนอื่นจากความเชื่อของตัวเอง

วันนี้คือวันประชุมงานของเรา
และทีมงานนัดทำงานที่สยามเซ็นเตอร์
ระยะเวลาประชุมตั้งแต่บ่ายสามถึงสามทุ่มครึ่ง
พลังหมดลงตอนรู้ว่าบรีฟงานเสร็จ

ลากสังขารตัวเองที่หมดแรงไปแล้ว
เพื่อกลับบ้าน
อุปสรรคสำคัญคือการนั่งรถเมล์ที่ป้ายสยามพารากอน
เพราะคนเยอะมากจนแทบไม่มีที่ยืน
ป้ายที่เราจะลงคือตลาดห้วยขวาง
นั่นคือสุดสายหาือเรียกว่าป้ายสุดท้าย
ไม่เคยหวังว่าจะได้นั่ง
ถึงแม้ว่าอยากจะนั่งพักแค่ไหน
ฝูงชนกว่า 30 คน
วิ่งกรูกันขึ้นไปบนรถเมล์สาย 204

เรายืนบนรถได้ก็โล่งใจแล้ว
เพราะปลายทางคือได้กลับบ้าน
มีพี่ผู้หญิงคนนึงนั่งตรงที่นั่งหลังคนขับ
อายุไม่เกิน 30 
นั่งอยู่ก่อนหน้าที่เราจะขึ้น
เราเลือกจะยืนจับที่นั่งพี่เขา
ถัดจากเราเป็นคุณป้าท่านนึง

แน่นอนว่าที่นั่งบนรถเมล์คือของมีค่าสำหรับใครหลายคน
เราคือหนึ่งในนั้น
ป้าและพี่คนนั้นก็เช่นกัน
บทสนทนาที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นหลังจากนั้น

'หนูไม่เห็นป้าหรอ'
ป้ายิงคำถามเด็ดใส่พี่คนที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงติดหวานไม่กระโชกเสียงดัง
หน้าตาแสนจะเบื่อและเหนื่อยแต่สายตากลับโอนอ่อน
'เห็นค่ะป้า'
'...'
'...'
'ให้ป้านั่งได้มั้ยลูก กว่าจะลงอีกนานเลย'
'...'
'แล้วตรงนี้มันก็ที่นั่งสำรองสำหรับคนแก่ด้วย'
ในจังหวะนั้นจะมีใครคิดว่าเหตุการณ์ขอที่นั่งจะเกิดขึ้น แถมยังมีเหตุผลรองรับอีกว่าที่นั่งตรงนี้ไม่ใช่ของเธอนังหนู

ถ้าเป็นฉากในนิยายคงเป็นฉากที่ลุ้นระทึกใจมาก
ในความจริงใจเราเต้นในความเงียบที่โรยตัวหลายวินาทีนั้น
'ป้าลงป้ายไหนคะ?'
'แม่พระ'
'หนูลงสุดสายเลย.. วันนี้หนูยืนทั้งวันเลยป้า'
พี่เขาพูดด้วยเสียงเหนื่อย ๆ พร้อมทั้งโชว์พลาสเตอร์ติดแผลจากรองเท้ากัด 
'ไม่ใช่ว่าไม่อยากลุกนะคะ แต่หนูยืนไม่ไหวแล้ว'
'โอเคป้าเข้าใจ'
'ขอบคุณค่ะ ป้านั่งตรงนี้ข้างหนูได้นะ'
ป้ายิ้มแล้วนั่งตรงเนินล้อรถ

เรายืนงงในความรู้สึกดี ๆ ณ ตอนนั้น
มันเป็นเพราะการหันหน้าคุยกันของทั้งสองคน
การค่อย ๆ คุยไม่ให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล
มันน่ารักจริง ๆ นะ
ถึงแม้ว่าเราเองก็ไม่ได้นั่งเหมือนกัน





SHARE
Writer
_EE2VJ24
Eater
เราเป็นนักกินที่สามารถกินทุกอย่างที่อยากกิน

Comments

loongchat
2 years ago
เป็นที่น่ายินดีที่เราใช้การติดต่อสื่อสารที่ดีต่อกัน
โดยไม่ใช้อารมณ์มามีอิทธิพลเหนือเหตุผล

Reply
_EE2VJ24
2 years ago
อยากให้การหันหน้าคุยกันเกิดขึ้นเยอะ ๆ กว่าการใช้กำลังคุยกัน
loongchat
2 years ago
✿◕‿◕✿