อย่ากลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง...
อย่ากลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง...

ฉันมองประโยคนั้นในอีเมลล์ คิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่าว่าควรส่งหรือเปล่า ประโยคธรรมดาๆ สำหรับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปว่าทำไมฉันถึงเขียนประโยคนั้น คงไม่ได้คิดอะไร...

แต่ประโยคนั่น ณ วันนั้น...ถ้าเพียงแต่ฉันกด Send ตรงหัวมุมด้านซ้ายของเพจอีเมลล์
มันอาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ของฉันและเขาก็ได้

เหมือนทางแยกสองทางในป่ากว้าง ฉันต้องเลือกท่องเที่ยวไปตามเส้นทางใดเส้นทางหนึ่ง
และฉันเลือกทางนั้น...ฉันขอเรียกมันว่า Delete...

ใช่...ฉันเลือกที่จะไม่ส่งประโยคธรรมดาๆนั่นไปให้เขา แต่เลือกที่จะลบมันทิ้ง แล้วเขียนประโยคใหม่

"ฉันเข้าใจแล้ว...ลาก่อน"

ฉันกัดริมฝีปากล่างสั่นเทาไว้แน่น ขณะที่กด Send...

ความเจ็บที่ริมฝีปาก ทำเอาน้ำตาเล็ด แต่ความเจ็บนั้นมันเทียบไม่ได้เลย กับความเจ็บที่หัวใจของฉันกำลังลิ้มรส...

ฉันได้รับอีเมลล์ตอบกลับจากเขาในเวลาไม่ถึงนาที

"ลาก่อนเหรอ? คุณต้องการอย่างนั้นจริงๆใช่มั้ย" 

"ใช่" ฉันส่งคำตอบสั้นๆนั้นกลับไปให้เขา พลางยื่นมือขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังไหลรดร่องแก้ม  

"แน่ใจนะ"

ฉันจ้องประโยค 'ให้โอกาสเลือกคำตอบอีกครั้ง' ของเขา อยู่หลายนาที ทว่าฉันยังยืนคำตอบเดิม...

"แน่ใจ ลาก่อน และขอให้คุณโชคดี"

ฉันเผยยิ้มทั้งน้ำตา...ทอดมองประโยคที่ฉันเขียน พร้อมกับจินตนาการว่ามันเป็นใบหน้าของเขา
ก่อนจะกด Send

ถึงเจ็บปวดที่ความสัมพันธ์ของฉันและเขา จะไม่ได้เป็นไปอย่างที่ฉันคาดหวังเอาไว้ เจ็บปวดกับความจริงที่ว่า เขาไม่ได้รักฉัน เหมือนอย่างที่ฉันรักเขา แต่อย่างน้อยฉันขอรับความพ่ายแพ้ในวันนี้เพียงวันเดียว ดีกว่าทนพ่ายแพ้ซ้ำๆซากๆอยู่ทุกวัน ฉันขอยุติความสัมพันธ์ FBW ของเราสองคน
แต่เพียงเท่านี้ เพราะฉันทำผิดสัญญา...ฉันหลงรักเขา

"ทำไม? เรามีความสุขกันไม่ใช่เหรอ?" 

เขายังพยายาม...พยายามอะไรฉันก็สุดรู้
รั้งฉันไว้งั้นเหรอ?...เหอะ...

ฉันอ่านข้อความของเขา พลางคลี่ยิ้มบางๆ...ยิ้มสมเพชตัวเอง ก่อนจะตอบกลับเขาไปว่า 

"ฉันบอกคุณแล้วไง ว่าฉันต้องการมากกว่าเซ็กส์ ฉันต้องการความรักจากคุณ...ฉันรักคุณ แต่คุณไม่ได้รักฉัน เราสองคนมีความต้องการที่แตกต่างกัน ดังนั้น ฉันจึงต้องไป"

"ผมก็บอกคุณแล้วไง ว่าผมอยากรักคุณ แต่ผมกลัวอนาคต กลัวสิ่งที่ผมไม่อาจรู้ล่วงหน้า...ผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราจะเป็นไปในทิศทางไหน"

"เข้าใจแล้ว...ลาก่อน"

ฉันกด Send อีเมลล์ฉบับสุดท้ายถึงเขา ก่อนจะกดบล็อกอีเมลล์เขาไป ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว
ต่อจากนี้ไป เขาจะเป็นเพียงคนแปลกหน้า ที่ฉันเคยรู้จักเท่านั้น...

ถ้าเขาบอกฉันว่า 'รัก' ไม่ใช่ 'อยากรัก' ฉันคงจะพยายามฉุดรั้งเขาไว้ ด้วยประโยคที่ว่า
'อย่ากลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง'



*FWB = Friends with Benefits = เพื่อนที่มีอะไรกัน... 
SHARE
Writer
ElectricPink
Literary enthusiast
เขียนสิ่งที่วิ่งเข้ามาในหัว :)

Comments