เพราะเป็นสิ่งที่ไม่เคยบอก
Dear the one in my dreams who I never forget. I have a secret which is hard to confess. If I just keep it to myself, I know I must regret. So I write this message for you. ไม่กี่วันมานี้หน้า On This Day ใน Facebook ของเราบอกว่าคุณกับเราเป็นเพื่อนกันมาครบ 1 ปีแล้ว Facebook จดจำว่าเราและคุณมีความทรงจำมากมายอย่างมีนัยจนต้องทำวิดิโอให้ ถ้าเป็นคนอื่น เราคงกดแชร์มันและแท็กเขาไปแล้ว แต่สำหรับคุณ เรารู้ดีว่าปล่อยมันไว้แบบนั้นดีกว่า

เรายังจำวันแรกที่คุณแอดเรามาได้
ภาพโปรไฟล์สีขาวดำ เป็นใบหน้าด้านข้างของผู้ชายผมบ็อบตัดตรง ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง
 
"Faculty of Architecture"

เรากดรับ และหวังว่าคุณไม่ได้แอดผิด

หลังจากการกดไลค์โพสต์กันไปมาอยู่ 4-5 วัน ข้อความแรกของคุณก็ปรากฏขึ้นมาในช่องแชทของเรา เราคุยกัน เราออกไปกินข้าว ดูหนัง แลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิต

1
คุณเคยถามเกี่ยวกับคนแบบที่เราชอบ เราบอกเราชอบผู้ชายผมยาว คุณบอก น่าเสียดาย คุณเพิ่งตัดผม ในโปรไฟล์นั้นเป็นรูปเก่า แต่หลังจากนั้น เราก็ชอบผู้ชายผมสั้น

2
เราไม่มีสีที่ชอบแน่นอน สีที่เราชอบเปลี่ยนไปแทบทุกปี คุณชอบสีดำ และหลังจากนั้น สีดำก็กลายเป็นสีที่เราชอบ

3
เราชอบหมา เราไม่ค่อยถูกกับแมวเท่าไหร่
คุณชอบแมว คุณเลี้ยงแมวสีดำอยู่ตัวหนึ่ง และจากนั้นมา เราก็ชอบแมว

4
เราเคยมีสเปค เป็นภาพที่ไม่ตรงกับคุณเลย
แต่หลังจากนั้น เราก็ชอบผู้ชายแบบคุณ

ไม่กี่เดือนนักคุณก็หายไป เราเข้าใจในความหมายนั้น เราไม่ได้เสียใจ มันเป็นแค่ความรู้สึกเสียดายเฉยๆในตอนนั้น เราเดินต่อ แต่เป็นการเดินต่อไปเจอกับวังวนความรักแย่ๆอีกหลายต่อหลายครั้ง เราเริ่มทำใจว่าชีวิตเรามันคงเป็นแบบนี้ คุณเป็นเพียงความโชคดีที่บังเอิญผ่านเข้ามาในชีวิตเราช่วงหนึ่งเฉยๆ

คุณยังคงทักมาคุยกับเราบ้างในเวลาที่คุณเห็นว่าเราเจอปัญหา ประสบการณ์จากอายุที่มากกว่า 3-4 ปีของคุณยังช่วยเราได้เสมอ คุณยังอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ได้พาเรากลับไป

ผ่านพ้นปี 2016 เราจบเดือนแรกของปี 2017 ด้วยความรักพังๆเหมือนเคย ในคืนนั้นเราพิมพ์สเตตัสด้วยหัวใจแหลกสลายที่ต้องการหาที่ระบายออก เราไปนั่งดื่มตามคำชักชวนของเหล่าเพื่อนและรุ่นพี่จากคณะของคนผู้เป็นต้นเหตุแห่งความเสียใจในคืนนั้น ที่ร้านประจำคณะของพวกเขา

หลังจากไม่ได้เจอกันมาร่วมครึ่งปี คุณนั่งแท็กซี่จากปาร์ตี้ที่ทองหล่อมานั่งดื่มกับเราที่ตลิ่งชัน เราแนะนำคุณให้ทุกคนรู้จัก มีคนกระซิบถามเราว่า คุณเป็นใคร เราตอบว่า คนคุยเก่า

เมื่อถึงเวลากลับ แทนที่เราจะแยกย้าย คุณกลับมานอนกับเรา ด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนเช้าคุณจะกลับบ้านที่อยู่แถวนั้นอยู่แล้ว และคุณขี้เกียจกลับคอนโด นั่นเป็นครั้งแรกที่เรานอนด้วยกัน และเหมือนที่คุณเคยเป็นมาเสมอ คุณไม่เคยสัมผัสตัวเราเลย

ตอนเช้าเราพาคุณออกไปกินข้าว แล้วนั่งคาเฟ่ต่อในสภาพที่ยังไม่ได้อาบน้ำ คุณคุยกับเราเรื่องต่างๆ คุณเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมาและเรื่องราวในชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้น คุณเล่าเรื่องแฟนเก่า เล่าถึงเพื่อนสนิทที่เป็นผู้หญิง เล่าถึงการทำงานในคณะ คุณบอกว่าคุณกำลังจะไปฝึกงานที่ญี่ปุ่น

5
คุณพูดว่าคุณไม่เหมาะจะมีใคร
เราก้มหน้าแล้วกระดกน้ำ กลืนคำที่อยากพูดออกไปที่สุดลงไปจนหมด

คืนต่อมาคุณชวนเราออกไปดื่ม บรรยากาศร้านคราคร่ำไปด้วยผู้คนและเสียงดนตรี
คุณจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

6
เราอยากจูบคุณทุกครั้งที่เรามองหน้ากัน

7
คุณเจอคนรู้จัก คุณบอกว่าเราเป็นน้อง ไม่ใช่สาวของคุณ เรารู้สึกเหมือนโดนตบหน้า

เราเมามากแล้วตอนนั่งแท็กซี่กลับ เราได้ยินเสียงคุณบอกแท็กซี่ให้เลี้ยวไปทางคอนโดคุณ

เราลุกขึ้นมาอาเจียนหลังจากเพิ่งเอนตัวลงนอนได้ไม่นาน คุณลุกขึ้นตามแทบจะในทันทีที่ได้ยินเสียง แย่งยางมัดผมในมือเราไปมัดผมให้ ในขณะที่เราโก่งคออ้วกอยู่หน้าโถส้วม เรารู้สึกเหมือนอยู่ในหนังสักเรื่อง ในฉากที่ตัวละครกำลังจะรู้ตัวว่าท้อง
 
ตอนเช้าคุณยืนถ่ายรูปอะไรซักอย่างอยู่ที่ระเบียง ในมือคุณเป็นต้นกระบองเพชรเล็กๆที่เมื่อสองวันก่อนยังเป็นเพียงดอกตูมๆ แต่วันนี้มันบานแล้ว

เรากลับห้อง เลื่อนดู Instagram ภาพดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งบนต้นกระบองเพชรเล็กๆกำลังเบ่งบานเต็มที่ ใต้ภาพนั้นเขียนว่า "Morning :)"

เราเหมือนได้ยินเพลง ดอกไม้ ของ Selina & Sirinya

หลังจากนั้นเหมือนมันกลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วที่เราจะใช้เวลาทุกชั่วโมงหลังพระอาทิตย์ตกด้วยกันในแทบทุกคืนวันศุกร์ และตื่นขึ้นมาพร้อมกันในเช้าวันเสาร์ และเหมือนที่เป็นมาตลอด คุณไม่เคยสัมผัสตัวเราเลย

คุณอยู่กับเราในวันที่เราเมา ในวันที่คุณเมา ในวันเกิดของเรา และอยู่แม้ในวันธรรมดาๆวันหนึ่ง

8
เราไม่ลุกจากเตียงในเช้าวันขายบัตรคอนเสิร์ต Cigarettes after sex เพราะคุณยังไม่ตื่น และเราอยากนอนกับคุณให้นานอีกหน่อย

9
เราจับมือคุณเป็นครั้งแรกในวันที่คุณเมา แต่คุณคงเมาเกินกว่าจะจำอะไรได้

10
หนึ่งในคำอธิษฐานในวันเกิดของเราคือ ขอให้ได้คบกับคุณ

11
เพื่อนเราถามเรื่องเรากับคุณ เราตอบว่าเราเป็นพี่น้องกัน คุณไม่ได้คิดอะไร

แล้วก็เหมือนครั้งแรก คุณกลับไปใช้ชีวิตของคุณในแบบที่ไม่มีเรา และเราก็ทำได้แค่มองคุณเดินห่างออกไป โดยไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกไหม

นี่ไม่ใช่เรื่องราวพร่ำพรรณนาแสนโรแมนติกที่หวังว่าคุณจะซาบซึ้งแล้วเปลี่ยนใจกลับมา เราเข้าใจดีว่าจิตใจคนเรามันซับซ้อนกว่านั้นและไม่ใช่สิ่งที่จะมาบังคับอะไรกันได้ ขอบคุณที่คุณช่วยให้เราเติบโตขึ้น ขอบคุณที่เป็นพี่ที่ดีกับเรามาตลอด เราขอให้คุณมีความสุขกับทุกสิ่งที่คุณเลือก

12
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นหนึ่งในความทรงจำดีๆของชีวิตเราค่ะ :)

        












SHARE
Writer
AlwaysyourRose
A rose
I just want to love you in my own language

Comments

NotExist
2 years ago
งานเขียนก็ดี คนเขียนก็น่ารัก
Reply
AlwaysyourRose
2 years ago
มีชมแถมด้วย ขอบคุณนะคะ ^^
khaikung
2 years ago
เจ็บปวดเลย
Reply
AlwaysyourRose
2 years ago
จริงค่ะ แต่เราโอเคนะ ทุกคนมีเส้นทางของตัวเอง เราเองก็ต้องเดินต่อเหมือนกันค่ะ
Apparatus
2 years ago
You're so beyond time and space 
Reply