ปากท้องของลูกจ้าง
มันคงเป็นเรื่องที่ตลกร้ายน่าดู กับสิ่งที่เราได้รับประจำกลับแปรเปลี่ยนไปด้วยเหตุปัจจัยต่างๆ ซึ่งเราไม่ได้ก่อ

แน่นอนว่า สำหรับใครที่เคยอ่านก่อนหน้านั้น หรือพึ่งจะมาอ่าน คงต้องบอกก่อนเลยว่า เจ้าของบล็อคนี้เคยทำงานประจำมาก่อนแต่ตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโท และการเรียนต่อนั้นเรียนหนักมากจึงจำเป็นต้องลาออกจากงานประจำและแปรเปลี่ยนเป็นงานพาร์ทไทม์กับเจ้านายคนเดิม

ตอนนั้นเขายื่นเสนอพอตเกตมันนี่รายชม.มากับแม่เรา ซึ่งแม่เราและเราก็โอเคตามนั้น เพราะเรามานั่งนับจำนวนชม.ที่เราทำ ถ้าทำครบ 20ชม.ต่อสัปดาห์ ถึงจะลดจากเมื่อก่อนตอนสมัยทำงานประจำ มันก็จะโอเคสำหรับการอยู่รอดต่อเดือนต่อเดือน

ช่วงนี้ก็พอเข้าใจอยู่หรอก เจ้านายรับคนแนวสไตล์พาร์ทไทม์มาเยอะ ดังนั้นเขาต้องปันชม.ให้กับพนักงานใหม่คนอื่น โดยคนที่ปันคือพวกพี่เคาท์เตอร์ แต่พวกพี่เคาท์เตอร์ชุดนี้แปลกๆ เขาลืมหรือเปล่านะว่าเราเป็นแนวสารพัดสไตล์ เขาถึงไม่จัดคนเพิ่มให้เรา หรือเขาคิดว่าพวกสารพัดสไตล์มันไม่ได้เรื่องกัน

จากชม.ที่ปกติมี สัปดาห์ละ 20 หายไปครึ่งหนึ่ง วันอาทิตย์น่ะ เราไม่คิดอะไรอยู่และ แต่วันเสาร์นี่แทบไม่หาคนมาให้เราเลย กลายเป็นว่าทุกเสาร์เหลือสัปดาห์ละ 2ชม.ครึ่ง แล้วเป็นพวกเรียนกลุ่มย่อย...ซึ่งก็พอเดาออกใช่ไหมละท่านๆทั้งหลาย ....ถ้าพวกเรียนกลุ่มย่อยอยากลา ชม.ก็จะหายไปอย่างไม่ต้องสงสัยอะไร

ไอ้หายน่ะ ไม่ว่าอะไร...มันสุดวิสัยจริงๆ ใครมันจะไปเดาความคิดของผู้ปกครองกันได้ละ โธ่...
แต่ไม่หาชั่วโมงเพิ่มให้เนี่ยซิ.... มีคนมาเพิ่มก็จริง แต่ก็ไม่เชียร์เขามารอบเช้าเสาร์ ดันไปเป็นรอบเย็นวันอาทิตย์แทน....เฮ่อ....

ใหม่ล่าสุด...พวกเรียนกลุ่มย่อยกลุ่มนึงขอลา...กลายเป็นพรุ่งนี้เราต้องไปทำงานแค่ชม.เดียวแล้วกลับบ้านเนี่ย......
นี่ถ้าวันเสาร์เขายังไม่เพิ่มจำนวนชม.แบบนี้จนถึงเดือนสิงหาคมนี่ เราจะไม่มารอบวันเสาร์แล้วนะ....มันรู้สึกถึงความไม่คุ้มของการเสียค่ารถเมล์ขาไป-ขากลับ ไหนจะยกของไป....

มีคนหลายคนแนะนำให้เราลองแยกเอกเทศไปทำเอง ลองตามห้างก่อนก็ได้ ชม.เดี๋ยวนี้อย่างต่ำ 300แล้ว ถ้าเราไปรับจ็อบเอง เราน่าจะได้มากกว่าที่เราได้อยู่ทุกวันนี้ แต่เราก็ไม่กล้าทำ เพราะก่อนหน้านั้น เขากับแม่เราไปตกลงกันว่า จะให้เราทำเฉพาะเสาร์อาทิตย์ นั่นหมายความว่า ในเสาร์และอาทิตย์ ไม่ว่าเราอยู่ที่ไหน เขาสามารถเรียกตัวเราได้ทันที

มีอยู่หนนึง เราจำได้เลยว่า ตอนนั้นเขาบอกว่าเราไม่มีชม. เราเลยตั้งใจจะไปทำแลปเราที่คณะ เดินทางไปแล้วด้วย จู่ๆตอนสิบโมง พึ่งไลน์มาบอกว่า ให้เรารับสอนเด็กรอบบ่ายสอง
แล้วคณะเรากับที่ทำงานที่เราทำอยู่นี่ ไม่ใกล้เลย ไปทีอย่างเร็วสุด ชม.ครึ่ง โชคยังดีที่วันนั้น ป้าขับรถมาส่งให้ นี่ถ้าเขาไม่บอก เราวิ่งกลับมาไม่ทันแน่อะ แล้วให้มาสอนแค่ ชม.เดียว....

อืม...1ชม. เท่านั้น...จากพญาไทกลับไปที่พุทธมณฑลสาย2...ลองคิดซิ....

รู้สึกแบบ มันเหมือนกั๊กๆยังไงก็ไม่รู้ ต่อให้เขาให้เหตุผล ซึ่งเราก็เห็นว่าเขาคงติดปัญหาจริงๆ และบางครั้งก็คิด หรือเพราะเราไม่หัดปฏิเสธเขาเลยรึเปล่านะ เขาถึงคิดว่าเรายังไงก็ได้น่ะ ถึงกระทันหันขนาดนี้ก็ได้ด้วย

หลายครั้งหลายหนที่เราคิดเรื่องนี้ และแสดงทีท่าด้วยการมาดูอัพเดทตารางบ่อยๆ เพื่อเป็นคำใบ้หรือเราสื่อไม่ถึงกันนะ....แต่พวกเขาก็ไม่ค่อยจะช่วยเราเท่าไหร่เลยแฮะ...อืม
จนเราคิดหลายครั้งแล้วว่า เราต้องหางานเพิ่มในวันธรรมดาได้แล้ว ต่อให้มันขาดทุนก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยนะ แต่วันธรรมดาก็ต้องไปทำแลป ไม่งั้นเดี๋ยวจบช้าแน่

คิดไปคิดมา คงต้องหางานเสริมอย่างจริงจังแล้วละ ไม่อย่างนั้นก็ต้องกินแกลบแน่เลย
SHARE
Writer
S_Machale
Writer
Shh.... Please be silent and read this secret.

Comments