บุคคลอันเป็นที่พักทางใจ
เราออกมาเดินเล่นกับแกเป็นครั้งที่สาม
"เออ วันนี้แดดไม่ร้อนว่ะ"
เราพูดขึ้นระหว่างเดินกลับจากร้านอาหารตามสั่งตีนสะพานหัวช้าง
"อร่อยปะ?"
"ไม่อะ หน้าปากซอยแถวบ้านเราอร่อยกว่าอีก"
เรายิ้ม ความตรงไปตรงมาของแกทำให้เรารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วย
"เออแล้ว กับน้องคนนั้นถึงไหนละวะ"
"ก็เรื่อยๆแหละ แต่ช่วงนี้เราก็ต้องอ่านหนังสือด้วย จะสอบอยู่ละ"
แกไม่ได้ตอบอะไร

ย้อนกลับไปหลายเดือนก่อน เรารู้จักกันผ่านทางเฟส เอาจริงๆเราก็จะทักไปจีบนั่นแหละ 
เหมือนกับคนอีกหลายคนที่เรารู้จักแล้วไม่นานก็หายไปจากชีวิตเรา เราคุยกันเยอะมาก ถึงจะยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ยอมรับว่าแกเป็นคนพูดเก่งจริงๆ ส่วนเราก็คอยฟังแกเล่าเรื่องที่ดูเหมือนจะมีเป็นล้านๆเรื่องที่มีให้แกเล่า 
เวลาผ่านไปซักพัก เราเริิ่มคุยกันน้อยลง จนวันนึง เรากำลังจะเฟดตัวออกจากกันเหมือนกับหลายๆครั้งที่เราได้ไปทำความรู้จักกับใคร เราไม่ตอบไลน์ไม่ทักแชทไม่ได้ติดต่อหากันอยู่สองสามวัน ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติสำหรับเราที่ยังลืมความรักครั้งก่อนไม่ได้ แต่มันกลับไม่ได้จบเหมือนกับหลายๆครั้งที่เราเคยเจอ เราไม่ยอมให้แกหายไป 

จากวันนั้นสถานะของเราสองคนเป็นอะไรกันก็ไม่รู้ เอาจริงๆเราก็ไม่ได้สนใจอะไร สถานะอะไรก็ช่างมันเถอะ แค่เรารู้สึกสบายใจที่จะได้อยู่กับแกมันก็พอแล้ว เราชอบเวลาแกชวนไปกินร้านอาหารถูกๆข้างทาง เราชอบเวลาแกพูดอะไรตรงๆ มันโคตรไม่เหมือนกับหลายคนที่เราเคยเจอ เราชอบเวลาที่ได้ไปเดินเล่นกับแก บนโลกและชีวิตที่วุ่นวายของเรา การที่ได้ใช้เวลาสั้นๆออกมาอยู่กับแกมันทำให้เรารู้สึกโคตรสบายใจ เหมือนเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ไม่มีอดีตและอนาคตให้ใส่ใจ มีแค่ที่นี่ ตรงนี้ เวลานี้ มีแค่เราและแก มีความสุขมากจริงๆ

ต่อจากนี้เราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ขอแค่อย่าหายไป
อยู่กับเรานานๆนะ
:)


-รัก
SHARE
Writer
SpocK
นักบินอวกาศ
ชอบถ่ายรูปไปเรื่อย เก็บไว้เป็นความทรงจำ ชอบมองท้องฟ้า ชอบกลิ่นฝน ชอบเธอ

Comments