หน้ากากสิงโต, Frank Sinatra, My way, กับช่วงชีวิตที่หลงลืมไป
.
.
.
ครั้งแรกที่ได้ยินทำนองเพลงหนึ่งดังขึ้นขณะดูรายการกระแสงแรงอย่าง
THE MASK SINGER
ฉันก็....
ต ก ห ลุ ม รั ก

อาจจะรักง่ายหน่ายเร็วไปสักหน่อย
แต่ต้องยอมรับเสียก่อนว่าคุณ "หน้ากากสิงโต" 
ได้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ให้เกิดขึ้นภายในหัวใจของฉัน

ฉันนั่งจ้องและฟังอยู่นาน
นานมาก ... นานจนจบ
เหมือนตกอยู่ในภวังค์
หลังจากนั้นก็ได้พยายามปีนหลุมรักขึ้นมา
ตามหาบทเพลงนี้ จนกระทั่งมาเจอเขา ... FRANK SINATRA


โอ้โห...พอกดเข้าไปฟังเสียง
เหมือนหญิงสาวที่ปีนขึ้นมาจากหลุมคนนั้นถูกถีบส่งกลับไปยังที่เก่า
ทำไมโทนเสียงและความทุ้มนุ่มลึกเช่นนี้ฉันเพิ่งเคยได้ฟังหนอ
ฉันนึกภาพตัวเองเกิดในยุคนั้น
ขยับหมวกฟีดอรา สูบซิการ์ ยืนไขว้ขาหน้าตู้โทรศัพท์



ยิ่งได้ฟัง
จากเดิมที่อยู่ก้นบ่อ - เหมือนมีพายุพัดดินลงมากลบปากหลุม


ฉันจมดิ่งลงไปในแต่ละบทเพลง
ทีละนิด ... ละนิด


จนกระทั่ง
ถึง
บทเพลง MY WAY




ความทรงจำบางอย่างเด่นชัด



ฉันเคยพยายามฝึกเพลงนี้ครั้งหนึ่งเมื่อตอนอายุประมาณ 13
ด้วยเครื่องทองเหลืองชนิดเป่า ที่เรียกว่า ทรัมเป็ต
ฉันจำได้ว่าบทเพลงนี้ ฉันฝึกได้เพียงไม่กี่ห้องเพลง
แล้วก็ล้มเลิกมันไป

ฉันเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าฉันเล่นดนตรีมาก่อน



นี่ฉัน...ลืมมันไปได้อย่างไรนะ
สิ่งที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น คือ ยังไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ฉันคิดจะหวนไปแตะมันอีก
ลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งตัวเองเคยรักดนตรีแค่ไหน
อยู่กับมันมากแค่ไหน
เคยใฝ่ฝันจะเป็นนักดนตรี เป็นหนึ่งในวงออร์เคสตร้า

ลืมแม้กระทั่งว่าทำมันหล่นหายไปเมื่อไร




ฉันนั่งฟังเพลงจนจบ
และกดฟังวนอีกหลายต่อหลายครั้งในวันนั้น
ไม่ใช่เพื่อซึมซับความรู้สึกจากบทเพลง
แต่เพื่อขุดคุ้ยความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาใหม่
ก่อนที่จะถมทับมันไปอย่างเก่า




เพราะบางความคิด
จมมันไว้ใต้ก้นบึ้งของความทรงจำ
เป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

.
.
.
 

SHARE
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments