+ ก้าวที่ 2 +"บัตรเชิญร่วมโต๊ะอาหาร"

+ ก้าวที่ 2 +
"บัตรเชิญร่วมโต๊ะอาหาร"



         เอเวอร์กรีน เป็นหนึ่งในเจ็ดนครที่ขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ของฤดูกาลและพืชพันธุ์ธัญญาหารมากที่สุด ชาวเมืองอยู่เย็นเป็นสุขภายใต้การปกครองของ กษัตริย์เธโอเดนแห่งราชวงค์เอเวอร์กรีน อันเป็นหนึ่งในเจ็ดสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ ก่อตั้งเมืองและสืบทอดเจตนารมณ์มานับพันปี...

          โป๊ก!
          "นี่แหนะ! สาวน้อย มันใช่เวลามานั่งอ่านไหม หื้ม!"
          "โธ่... คุณแม่นางฟ้า ก็ฉันจัดดอกไม้แล้วก็ของอื่น ๆ ในร้านเสร็จแล้วนี่หน่า"
คนโดนสันหนังสือเล่มหน้าโขกเข้าที่หัวเต็ม ๆ ตอบเสียงอ่อย
          "เหอะ อย่างสาวน้อย อ่านหนังสือเป็นกับเขาด้วยเหรอ" คนฟังเหมือนไม่เชื่อสายตา
          "ก็ฉันพัฒนา" ยังมีหน้ามาตอบยิ้มกริ่ม
           "ลูกค้ายืนต่อแถมรอร้านเปิด แต่เธอนั่งเลิกกระโปรงอ่านหนังสือสบายใจ มันใช่เรื่องไหม ฮาลิเม่!"  
          โป๊ก!
          เด็กสาวยังไม่ทันยกขาลงจากเก้าอี้ ก็โดนมือสวยดุ้น ๆ เขกให้อีกดอก เธออุตส่าห์หามุมที่คิดว่าหลบพ้นสายตาพิฆาตจากครูสอนมารยาทสายโหดได้แล้วแท้ ๆ
          "เป็นเจ้าของร้าน ก็ต้องเมตตาลูกจ้างบ้างสิจ๊ะ"
          "ยังจะมาเถียงอีก" หล่อนแว้ดเข้าให้
          "ก็ได้จ้ะ ๆ ฉันจะไม่เอาอีกแล้ว" ฮาลิเม่ยกมือขึ้นยอมแพ้ นั่งหลังตรงเรียบร้อยทันตาเห็น
          "ไม่เอาอะไรจ๊ะ" หล่อนเท้าเอว
          "ไม่เอามุมนี้" 

          โป๊ก!
          "สอนไม่จำ ไม่ต้องมาหามุมหลบเลย ทำชุดให้มันเรียบร้อย แล้วเตรียมไปยืนรอเปิดประตูร้านต้อนรับลูกค้าได้แล้ว เอ้าไปได้!" หล่อนดันหลังฮาลิเม่ในชุดเด็กเสิร์ฟกระโปรงยาวถึงเข่าสีขาวดำ ส่ายหน้าเอือมระอากับพฤติกรรมดัดยากของเด็กสาว ก่อนยกมือรวบผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้ม ส่งสายตาคมสีเขียวมรกตไปย้ำคำสั่งอีกครั้ง
          "แล้วเวลาทำงาน ต้องเรียกฉันว่ายังไง หื้ม!"
          "คุณแอนเจลีก้า!" เธอตอบเสียงดังฟังชัด
          "แล้วหางเสียง"
          "ค่ะ!"
          "อย่าเผลอหลุดจ๊ะจ๋ากับคุณแม่นางฟ้ามาเชียวนะ"
          "รับทราบจ้า เอ๊ย ค่ะ!" แอนเจลีก้า เดล ถอนหายใจยาว
          "เอาล่ะ วันนี้ทำให้เต็มที่ เรามีแขกพิเศษจองโต๊ะไว้ตอนสองทุ่มตรง พาเขาไปที่ห้องรับรองพิเศษด้วย เข้าใจไหม"
          "ไม่ลืมค่ะ" น้ำเสียงมั่นใจกับรอยยิ้มร่าเริงที่ดูเหมือนจะสดใสแต่...
          "นี่ สาวน้อย รู้อะไรไหม" แอนเจลีก้ามีสีหน้าอ่อนลง พูดเสียงเครียด
          "เรื่องอะไรคะ" เด็กสาวเอียงคอสงสัย
          "เธอแบบว่า..." เจ้าของร้านเว้นคำไปชั่วอึดใจ เพิ่มความสงสัยให้คนฟัง 
          "เออ คือ จะยังไงดีล่ะ" หล่อนดูลังเลใจ เอานิ้วเกาแก้ม ทำให้เด็กสาวเงี่ยหูฟังมากกว่าเดิม
          "เอาเป็นว่า จากใจจริงเลยนะ" เด็กเสิร์ฟประจำร้านพยักหน้าจ้องนิ่ง
          "สาวน้อย เธอนี่มัน... น่าถีบมากกว่าน่ารัก จริง ๆ นั่นแหละนะ"
เป็นคำตอบที่ทำให้คนฟังรู้สึกคอตก
          "ไม่ต้องตอกย้ำก็ได้มั้งคะ โธ่...นี่ก็จะจมดินอยู่แล้ว"
          "ฉันขอโทษ ๆ ก็มันเรื่องจริง ฉันเห็นเธอมาแต่เล็ก ๆ นึกว่ามันจะดีขึ้นเองเสียอีก" หล่อนตอบยิ้ม ๆ ปัดมือขึ้นไปมา เป็นการจบบทสนทนา "อย่าลืมที่ฉันสอนล่ะ"
          "รับทราบค่ะ เจ้านาย" ฮาลิเม่ยืนหลังตรง ค้อมตัวลง ด้วยกิริยาที่คิดว่าอ่อนช้อยที่สุด
          "ดูท่าว่า ฉันคงต้องหาอะไรที่หนากว่าไม้หน้าสามแล้วละมั้ง" เสียงพูดลอย ๆ ของหญิงสาวที่เป็นทั้งเจ้านายและครูสอนมารยาท ทำเอาคนที่ยืนทำความเคารพสะดุ้งวาบ แอนเจลิก้าเดินตรงไปยังห้องครัวด้วยท่าทีครุ่นคิด ปล่อยให้เด็กสาวที่จินตนาการถึงภาพการฝึกสุดหฤโหด เดินคอตกไปยังประตูร้้าน รอเวลาต้อนรับแขกซึ่งต่อแถวยาวเป็นระเบียบคอยตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด เป็นเครื่องหมายการันตีถึงฝีมือการปรุงอาหารรสโอชา เธอตรวจดูความเรียบร้อยของร้านอาหารเรือนไม้อีกครั้ง ต้นไม้ที่ตกแต่งลงตัวดูดี ผ้าปูโต๊ะสีสะอาดก็เข้าที ดอกไม้ฟรีที่ได้มา ก็ถูกจัดเข้ากับบรรยากาศ ร่างเล็กสูดลมหายใจลึกอีกครา
          "ขอให้วันนี้ อย่าเจอลูกค้าประหลาดก็พอ"




          ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง

          "นายท่านโรแลนด์ ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" เสียงพ่อบ้านชราประจำตระกูลเก่าแก่เอ่ยขึ้น ร่างสูงของคนเป็นนายพยักหน้ารับ ถอดแว่นสายตากรอบทองออก นิ้วมือนวดย้ำ ๆ เข้าที่หว่างคิ้ว เสียงทุ่มทรงอำนาจเอ่ยสั่ง "เตรียมเรียก โอเวน ให้เข้าเฝ้าฯ..."
           "เออ...คือว่า คุณชายเดินทางไปตั้งแต่เที่ยงวันแล้วขอรับ" พ่อบ้านชราจำต้องเอ่ยแทรกขึ้นก่อนเขาจะพูดจบ



          ณ ริมชานเมืองห่างไกลจากความวุ่นวายและผู้คน บ้านเดี่ยวที่ตั้งอยู่เพียงหลังเดียวกลางทุ่งกว้าง บนระเบียงไม้แกะสลักงดงาม มีร่างสูงสง่าในชุดโคตตัวยาวสีดำทึบยืนหลับตานิ่ง สูดกลิ่นหญ้าและบรรดาดอกไม้สีขาวที่เขาบรรจงปลูกเองกับมือ คล้ายต้องการผ่อนอารมณ์ตึงเครียด หลังจากได้รับสารส่งตรงจากบิดาของตนในช่วงเช้า เสียงฝีเท้าย่ำเป็นจังหวะตรงมายังระเบียงเดียวกัน น้ำเสียงยียวนกวนประสาท ทำลายความสงบที่ช่วยเยียวยาอารมณ์ของเขาจนหมดสิ้น
          "โห่แฮะ สีหน้าดูจืดไปเลย" ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก ที่เขาอยากจะเอาหินปาใส่หัวมันให้รู้แล้วรู้รอด หนีมาตั้งไกลขนาดนี้ ยังจะอุตสาห์ตามมาจนได้ ร่างสูงสง่าถอนหายใจ ลืมตาสีเทาซีดแล้วทอดมองออกไปยังท้องฟ้าที่ค่อย ๆ มืดตัวลง
          "แหม เดี๋ยวนี้ถอนหายใจเป็นแล้วนะ" คู่สนทนายังคงเงียบ
          "จะไม่ทักทายเพื่อนรักกันหน่อยหรอ" ไม่ว่าเปล่า เขาเอานิ้วจิ้มเข้าที่ไหล่องอาจสองสามที แต่เมื่อคู่สนทนาไม่ยั๊วะไปตามการก่อกวน เขาจึงว่าขึ้นใหม่ "แล้วเรื่อง ว่าที่น้องสาวของนาย..."
          "ไม่มีงานทำรึไง" ได้ผล เขาจี้ตรงจุด
          "วันนี้ฉันว่าง" เขาว่า สีหน้ายิ้มระรื่น
          "แล้วโอลิต้า"
          "อยู่กับแม่นม พร้อมด้วยบรรดาขนมแล้วก็ของเล่นที่ฉันไปเลือกสรรมาเองกับมือเลยน้า นายจะเอาสักชิ้นไหมล่ะ" ชายหนุ่มตัวสูงกว่าเล็กน้อย หยอดคำถามขี้เล่นตามนิสัยไปให้ร่างสูงสง่า ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาทุกครั้งที่สนทนา
          "ฉันจะเพิ่มงานให้"
          "ปั๊ดโธ๊ะ! คนเรา เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องเพิ่มงานกันเลย ลำพังแค่ตามดูแล แล้วก็ตามสืบเรื่องที่พ่อกับนายไหว้วาน ฉันก็แทบจะล้มเอาฟันสวย ๆ ไปเฉาะดินอยู่รอมร่อ กลายเป็นลูกที่ไม่มีเวลาดูแลแม่ เป็นพี่ชายที่ละเลยน้องสาวตั้งแต่แบเบาะ คนเขาอุตสาห์เป็นห่วง เอาขนมกับของเล่นมาฝาก นายยังจะทำกันได้ลงคอ" เสียงบ่นกระปอดกระแปดยาวเหยียด พร้อมเสแสร้งท่าทีน้อยอกน้อยใจเต็มที่ เล่นเอาคนฟังชักหัวคิ้วกระตุก ตอบเสียงเย็น
          "มันเป็นหน้าที่"
          "เหมือนที่นายกำลังจะเตรียมเข้าพิธีรับขวัญต้อนรับ 'น้องสาวคนใหม่' อยู่ใช่ไหมล่าาา~" และเหมือนเส้นความอดทนสุดท้ายขาดดังพลึ้ง เสีียงหนักแน่นทรงอำนาจก็ประกาศกร้าว
          "ราชองครักษ์ โอเวน โรแลนด์"
          "หื้ม?"
          "ลุกเข่ารับราชบัญชา!!!"
          "ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~"


          ยิ่งมืดลงเท่าไร แขกที่หมุนเวียนเปลี่ยนเข้ามาก็ยิ่งคับคั่ง ฮาลิเม่และลูกจ้างอีกหกเจ็ดคน ยังไม่ได้หยุดเดินตั้งแต่เริ่มเสิร์ฟอาหารจานแรก
          "เดิินดี ๆ ล่ะ ฮาล อย่าเผลอไปเหยียบกับดักของฉันเชียว"
เด็กชายวัยไล่เลี่ยส่งจานอาหารที่ตกแต่งสวยงามให้พี่สาว
          "หึ ก็ถ้าแกกล้า" เธอรับจานมาอย่างระมัดระวัง
          "คุณแม่นางฟ้าไม่มีวันรู้หร๊อก~" มันหัวเราะชอบใจ
          "งั้นฉันจะฟ้อง"
          "ไม่มีทาง" 
          "ทำไม"
          "แผนฉันดี!"
          "โว๊ะ! ไอ้นี่" เธอเดินส่ายหัวจากไป ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเด็กตัวแสบ ในหัวคิดอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมน้องชายที่เอาแต่เล่น บางวันก็ตามติดเธอแจ แกล้งนู้นนี่สารพัด กลายเป็นหนึ่งในพ่อครัวมือทองของร้านอาหารที่มีเกียรติขนาดนี้ไปได้ยังไง ถึงจะยอมรับว่ามันเรียนรู้เก่งเกินไปก็ตาม แถมเธอยังไม่ได้เชื้อฉลาดที่ควรจะต้องตกทอดผ่านทางพันธุกรรมมาอีก
          'เฮ่อ สงสัยคงจะฉันเอง ที่เป็นลูกป้าข้างบ้านแหง ๆ' เธอคิดพลางน้อยใจ เด็กสาวเสิร์ฟอาหารหน้าตาน่าทานจานแล้วจานเล่า จนรู้สึกปวดตุบ ๆ ไปหมด ทั้งแขนและน่องขา แต่แล้วเสียงกระดิ่งจากการเปิดประตูร้าน ก็เรียกสายตาเรื่อยเฉื่อยให้หันไปทักทายเสียงดังฟังชัด
          "ยินดีต้อนรับค่ะ"
เมื่อเสีียงของเธอเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก เสียงจากพนักงานในร้านทั้งหมดก็เอ่ยขึ้นพร้อมเพรียงกันราวกับได้ยินเสียงสัญญาณนัดหมาย 
          "ยินดีต้อนรับค่ะ/ครับ" ทุกคนโค้งตัวต้อนรับแขกคนใหม่อย่างสุภาพและรู้งาน ฮาลิเม่เดินตรงไปหน้าร้าน ก้มลงหากระดาษและปากกาจากกระเป๋ากระโปรง เตรียมรับคำสั่งลูกค้าจนไม่ทันได้สังเกต
          "มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าคะ คุณ..."
          "แบบนี้ค่อยดูเป็นผู้หญิงหน่อยนะ" 
          "เอ๊า! ลุง"
          "พ่อ! ไม่ใช่ลุง"
          "ไม่อะ ลุง!"
          "เมื่อไรแกสองพี่น้องจะเลิกเรียกฉันว่า ลุง สักทีห๊ะ!"
          "ก็ลุงอยากไม่ยอมโกนหนวดดีนี่ อายุหน้าน่ะ แซงป้ามาเรียมไปเป็นสิบปีเล่า"
          "อีโธ่ ลูกคนนี้ แกต้อนรับแขกแบบนี้รึ"
          "เอ๊า ลุงมากินข้าวฝีมือลูกชายตัวเองหรอกเรอะ แต่เสียใจด้วยตอนเนี้ยร้านเต็ม"
          ชายร่างสูงหนาสมส่วนผิวสีน้ำผึ้งเข้ม พร้อมทรงผมตัดเกรียนด้านข้าง ไว้หนวดยาวเฟอะฟะที่ตนเองภูมิใจหนักหนา แต่กลับเพิ่มอายุจากวัย 36 หมาด ๆ ให้เป็น 50 ต้น ๆ ได้แต่ชักหัวคิ้วอารมณ์เสีย ที่บอกว่าสมเป็นหญิงคงจะมีแต่ชุดเท่านั้นแหละมั้ง ที่ทำให้เขาหลุดปากชมลูกสาวตัวเองไปได้
          "แกก็พาฉันไปห้องรับรองพิเศษสิ"
          "นั่นสำหรับลูกค้าพิเศษเท่านั้น"
          "ก็ฉันไง"
          "ห๊ะ!"
          "เป็นสาว เป็นนาง ก็หัดพูดคะขาซะบ้าง ฮาล"
          "แล้วกันคะขา ก็ห้องนั้นมันมีคนจ้องแล้วนี่คะขา คุณลูกค้าจะเสด็จประทับได้ยังไงละคะขา"
          ชายตรงหน้ากุมขมับ ไม่รู้ลูกสาวของเขาไปได้ลูกกวนแบบนี้มาจากไหน ถ้ารู้ว่าจะโตมาเป็นอีหลอบนี้ เขาน่าจะจ้างคุณมาเรียมร้านขายดอกไม้ที่ดูเป็นผู้หญิงสวยมารยาทงามให้เลี้ยงเธอตั้งแต่เนิน ๆ คงจะดีกว่านี้
          "เอานี่ ดูให้เต็มตา บัตรเชิญจากแขกที่จองห้องพิเศษคะขาของแกน่ะ"
          ฮาลีเม่รับกระดาษแข็งขนาดเล็กลวดลายวิจิตรงดงาม เพ่งมองตราประทับบางอย่าง ก่อนเดินไปเปิดสมุดบันทึกประจำร้าน แล้วเปรียบเทียบกันไปมา
          "เห้ย! ลุง อย่าบอกนะว่า ลุงไปขโมยของเขามา!"
          "จะบ้าเรอะ ฉันเป็นคนขายของเล่นนะ เปิดร้านถูกต้องตามกฎบ้านเมืองทุกอย่าง มีลูกสาวที่ไหนหาว่าพ่อตัวเองเป็นโจรบ้างฮึ"
          "ก็หน้ามันให้..." ยังไม่ทันได้พูดจบ เสียงห้ามทัพจากหญิงสาวเจ้าของร้านที่เดินมาตรวจดูความเรียบร้อยก็ดังขึ้น
          "สาวน้อย"
          "คะ ค่ะ คุณแอนเจลิก้า"
          "มัวทำอะไรอยู่รีบพาแขกไปที่ห้องรับรองได้แล้ว" หล่อนสั่ง
          "ลุงเนี่ยนะหรอคะ"
          "ใช่ ก็พ่อเธอคนนี้แหละ เสร็จแล้วรีบไปทำงานต่อด้วย" หล่อนกำชับ
          "เออ คะ ค่ะ" เมื่อเห็นว่าหญิงสาวทำท่าจะเดินจากไป ชายร่างสูงก็ร้องทักเธอไว้
          "ไหนว่า เธอสอนมารยาทกุลสตรีให้ลูกสาวฉันแล้วไง แองจี้"
          "ยาก สงสัยได้เชื้อพ่อ" หล่อนว่าแค่นั้นก่อนเดินเร็ว ๆ ตรงไปทำงานต่อทันที งานต้องมาก่อน ลูกค้าคือสิ่งสำคัญ จะมัวเสียเวลาให้พ่อลูกตระกูลรุสท์ไม่ได้ ชายหนุ่มยืนอ้างปากค้าง จนใจในคำพูดของแอนเจลิก้า
          "ถ้างั้น คุณรุสท์ ก็กรุณาเดินตามดิฉันมาทางนี้นะคะ ห้องรับแขกพิเศษอยู่ด้านนี้ค่ะ"
          "แหม เจอเจ้านายเอ็ดไปที สุภาพขึ้นอย่างกับโดนผีเข้าเลยนะ" คนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ ได้ทีก็เอาคืนเด็กสาว เขากระซิบเสียงเบาหวิวแต่กลับจงใจให้เธอได้ยิน
          "ระวังตอนนอนไว้ให้ดีก็แล้วกัน ฉันกับไมลส์จะแอบโกนหนวดลุงให้เกลี้ยงเลย" เธอกระซิบตอบในระดับเสียงเดียวกัน จนคนฟังรู้สึกหมั่นไส้ ดวงตาสีฟ้าเหมือนกันกับไมลส์มองสาวน้อยที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่เท้าเท่าเปลือกหอย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เธอ ก็ยังป็น เจ้าหญิงตัวน้อยแรกเกิด ในอ้อมกอดเสมอ
          "รีบ ๆ หน่อยล่ะ" เขาตอบด้วยเสียงที่อ่อนโยนลง แฝงความหมายลึกซึ้ง ที่สาวเจ้าไม่คิดเอะใจเลยแม้แต่น้อย...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Talk's with NATA


จบตอนที่ 2 แล้ว เย่~~~~ TvT 

เป็นยังไงกันบ้างคะ ผู้อ่านที่น่ารักของไรเตอร์ ครั้งก่อนมีรีดเดอร์ขอบทสนทนาเยอะ ๆ ไรเตอร์เลยจัดให้ 555555
ช่วงนี้ตัวละครปริศนาใหม่ ๆ จะเริ่มเข้ามา หวังว่าจะไม่งงกันไปก่อนนะคะ 
พยายามใช้คำลงท้ายบ่งบอกสถานภาพของตัวละครอยู่ ไม่รู้จะเดากันได้ไหม
หวังว่าจะทำให้ยิ้มกันได้ไม่มากก็น้อยนะคะ
อย่าลืมทิ้งคอมเม้นต์ติชมเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยน้าาาาาา~

แล้วเจอกันตอนหน้าค่าาาาา~ >////////////////<
หรือติมตามงานได้ที่ https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1647004

Chaos!


Quelle Pic : Style Me Pretty
SHARE
Written in this book
HALIME'
นิยายสารพัดรับจ้าง Love Comedy Fantasy ส่งตรงถึงบ้านจ้า
Writer
NATA-P
PLOY
^_______^ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนักแต่งนิยายสารพัดรับจ้างน้าาา~

Comments

Varich
2 years ago
ชิปเจ้าชายกะองครักษ์ได้มั้ยคะ 💖
Reply
NATA-P
2 years ago
อร๊ายยยยย เพื่อนรัก ได้เลยค่าาาาาา~ >/////<
khaikung
2 years ago
ติดตามม
Reply
NATA-P
2 years ago
ขอบคุณมากนะคะ เราก็จะติดตามงานของคุณเหมือนกันนะ ^^~