คุณลุงอำนวย


ฉันรู้จักคุณลุงอำนวยเพราะแกมาส่งของที่นี่บ่อย ๆ
ต้้องเรียกว่าเจ้าประจำเลยทีเดียวเชียว : )

.
.
.

คุณลุงอำนวยเป็นชายสูงวัย เกิดปี พ.ศ.2495
ยุคที่มีนักเลง 'ลือชัย' เดินยกไหล่สูงข้างต่ำข้างอย่างจิ๊กโก๋
ว่าแล้วคุณลุงก็ทำท่าทำทางให้ดู
คุณลุงอำนวยสูงประมาณ 160 - 170 เห็นจะได้
สีผิวดำแดงอย่างคนกร้านแดดกร้านลม
ผมสีดอกเลาปัดจากหน้าผากข้างหนึ่ง สู่ข้างหนึ่ง
ร่างกายแข็งแรง คล่องแคล่ว กระฉับกระเฉง
แถมยังเดินไวกว่าผู้ชายวัยเดียวกันเสียอีก ฉันคิดว่านะ

คุณลุงอำนวยเป็นทหารเก่า
ที่ได้รับเงินบำเหน็จ - ไม่ใช่บำนาญ
เพราะแกรับราชการไม่ถึง 15 ปี
คุณลุงเล่าว่าแกเองก็เป็นทหารในยุคของจอมพลถนอม
แต่แกไม่เคยเด็ดหัวใคร
การมีปืนที่มีกระสุนบรรจุเต็มรังเพลิงต้องใจเย็น
แต่บ่อยครั้งที่พบว่าแกโวยวายและอารมณ์หงุดหงิดไม่ใช่น้อย
นั่นคงเป็นเหตุผลหนึ่งที่แกเลือกที่จะทิ้งปืนในมือ มาทำหน้าที่เมสเซนเจอร์แทน

คุณลุงอำนวยมักมีคำพูดติดปากเสมอ
เป็นคำพูดที่มักทำให้ฉันที่กำลังเคร่งเครียดกับการทำงานในห้องแอร์
ต้องหูผึ่งฟัง
เป็นประโยคซ้ำ ๆ ในแต่ละฤดูกาลของกรุงเทพฯ
หลายครั้งที่ฉันอมยิ้มหรือไม่ก็หลุดหัวเราะ

"ข้างนอกอากาศร้อนดีครับ เล่าให้ฟัง"

"ฝนตกดีนะครับ ถนนจะได้สะอาด"

"โอ้โห...วันนี้น้ำท่วมเลย ลุงไปลุยแถวดอนเมืองมา ชื่อดอนเมืองแต่น้ำท่วม"

...ทุกการพูดแกจะเคลื่อนไหวร่างกายตลอดเวลา
ไม่เคยได้หยุดพัก



วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ฝนตกพรำทั้งวัน
หยุดได้สักพัก ก็ตกซ้ำ
คุณลุงมาพร้อมกับกระเป๋าคู่ใจใบสีดำอย่างคนสมัยก่อนเช่นเคย
รูดซิบออกและเปิดเอาเอกสารออกมาส่ง
ปากก็พร่ำพูดไปตลอดเวลา

"นี่ลุงเปียกมาทั้งตัวเลยเนี่ย"

"ทำไมลุงไม่ใส่เสื้อกันฝนล่ะคะ หน้าฝนแล้วลุงต้องซื้อติดไว้สักตัว" ฉันเอ่ยออกไปพลางจ้องมองเนื้อตัวแกที่ยังมีรอยน้ำชุ่ม ๆ

"ไม่เอาล่ะเธอ ยุ่งยาก เกะกะ ลุงต้องไปนู่นมานี่หลายที่ นี่ลุงก็ต้องเอากระดาษทิชชูห่อกระเป๋าสตางค์ไว้ นี่ ๆ..." พูดจบแกก็หยิบก้อนกลม ๆ สีขาวออกจากกางเกงสีตุ่นของแกมาให้ดู

"โหยลุง ...เอางี้ เอาถุงไหมคะ? เดี๋ยวหนูหาให้ รอเดี๋ยว"
ฉันจำได้ว่าเคยเก็บถุงซิบขนาดใหญ่ไว้ที่ลิ้นชักหลังโต๊ะทำงาน จึงเดินไปหยิบมาให้
คุณลุงอำนวยมองถุงที่ฉันส่งให้แกเหมือนเห็นของล้ำค่า พร้อมกับอมยิ้มแก้มปริ

"ขอบใจมากน๊าสาวน๊า ...ถุงอย่างดีเลย ฮึ ๆ"
แกหัวเราะในลำคอพลางคลี่ออกดู

"เดี๋ยวป่วยแล้วไม่มีคนดูแลนะคะ คุณลุงต้องไปซื้อเสื้อกันฝนด้วยนะ"
พี่อีกคนตะโกนบอกแก แกก็ตอบรับครับ ๆ ไปพลางเก็บของลงถุงที่ฉันให้

คุณลุงอำนวยไม่เคยแต่งงาน
และไม่มีทายาทสืบสกุลทั้งสิ้น
จะมีก็แต่หลาน ๆ ลูก ๆ ของคนอื่น
นั่นทำให้บ่อยครั้งแกมักจะมาบ่นกับฉันและพี่ที่ทำงานบ่อย ๆ ว่าแกเหงา

ใช่เลยค่ะ คุณลุง
ความเหงานี่มันทรมานมากจริง ๆ
มันเหมือนพิษที่ไม่สร้างบาดแผลแต่กัดกินเนื้อของเราอยู่ข้างใน
แม้จะไม่แสดงอาการ 
แต่พิษร้ายก็ชอบทำให้เราต้องสบถออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

แถมวันนี้
บรรยากาศแบบนี้
มันยิ่งเหงามากขึ้นเท่าทวี
เนอะคุณลุงอำนวย

.
.
.



SHARE
Written in this book
คุณลุงอำนวย
เรื่องราวของ "คุณลุงอำนวย" ...ชายหนุ่มโดดเดี่ยวที่มักมีคำพูดติดปากซ้ำ ๆ จนทำให้ฉันจำได้ขึ้นใจ การมองโลกในแง่ดีของคุณลุงอำนวยสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ แล้วเรามาทำความรู้จักกับคุณลุงอำนวยกันนะ :)
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments