พี่-น้อง
เราจะสามารถเป็นพี่ที่ดีได้หรือเปล่า ?เราจะสามารถเป็น 'พี่' ที่ดีได้ไหม ? 
หลายครัั้งทีี่เราทะเลาะกับน้องชาย หลายครั้งที่คำถามนี้วนเวียนซ้ำๆ ในสมองและความรู้สึกเรา 

เรามีพี่น้องทั้งหมด 3 คน เรามีพี่ชายที่อายุมากกว่ากันเกือบสองปี และมีน้องชายที่อายุน้อยกว่ากันประมาณแปดปี เพราะอายุที่ห่างกันกับน้องชาย เท่าที่จำความได้ตั้งแต่มีน้อง เราไม่เคยทะเลาะเรื่องแย่งของเล่น หรือตีกันตามประสาเด็ก  ด้วยวัยที่ห่างกันค่อนข้างมาก เราสองคนเลยตีกันทางความคิดมากกว่าจะตีกันทางการกระทำ เราเลยรู้สึกเจ็บภายในมากกว่าภายนอก 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เราทะเลาะกัน...
น้องชายตัดสินใจกลับบ้านช้าเพราะต้องการทำงานกีฬาสีกับเพื่อนที่โรงเรียน เราตกลงกันว่าเค้าจะกลับบ้านด้วยรถสองแถวเองนะ เราแค่ไปส่งเค้าที่ท่ารถ และแม่กำชับหนักหนาว่าให้เรารอส่งน้องก่อน แล้วค่อยเข้าที่พักนะ 

เวลาประมาณหกโมงครึ่ง... เราติดต่อไปหาเค้า จะคอนเฟิร์มเวลาที่จะใฟ้ไปรับ แค่กลับไม่รับสายเรา เราเลยตัดสินใจไปทำธุระส่วนตัวก่อน แล้วค่อยวนรถกลับมารับน้อง 

หนึ่งทุ่ม... แม่โทรหาเรา ถามเราว่าน้องกลับยังไง เราบอกว่าติดต่อน้องไม่ได้ 

ทุ่มกว่า... ติดต่อน้องได้แล้ว เลยนัดกันว่าไม่เกินสองทุ่มนะ เดี๋ยวจะไปรับ 

ทุ่มสี่สิบนาที...เราโทรหา บอกน้องว่าอีกสิบนาทีถึงที่เซเว่นนะ 

สิบนาทีต่อมา... เราถึงเซเว่นแล้ว แต่น้องยังไม่มาเลย เรารอ... พร้อมกับเวลาที่เดินไปเรื่อยๆ 

สองทุ่ม... เรารับน้อง และรอส่งเค้าที่ท่ารถ
สามทุ่ม... เราตัดสินใจขับรถกลับบ้าน เราปรึกษากับแม่แล้ว เพราะเรามีธุระต้องใช้รถต่อพรุ่งนี้ และเราไม่สามารถให้น้องชายขับรถกลับบ้านคนเดียวได้ในเวลาสามทุ่ม และต้องตื้นเช้ามาส่งรถให้เราตอนเจ็ดโมงเช้า มันเสี่ยงเกินไป... เสี่ยงทั้งชีวิตน้องชาย และแถมเพิ่มว่าแม่จะกังวลอีก 

หลังจากที่รู้ว่า ตกรถเที่ยวสุดท้ายแน่ๆ แล้ว เราตัดสินใจขับรถกลับบ้าน ระหว่างทางเรารู้สึกโมโห รู้สึกโกรธ เราโกรธน้องชายที่ทำอะไรไปโดยไม่คิดถึงความกังวล ความเป็นห่วงของแม่ มากกว่านั้นคือโมโหตัวเองที่สอนน้องให้เป็นแบบนี้

ถ้าน้องทำอะไรผิดพลาด คนที่สมควรทบทวนและพิจารณาตัวเองที่สุดคือคนที่เป็น 'พี่' เราสอนน้อง เป็นแบบอย่าง เป็นสิ่งแวดล้อมแบบไหน ทำไมน้องถึงคิดแบบนี้ได้ ถึงมองไปไม่ถึงว่าการกระทำของตนเองจะส่งผลอย่างไรต่อใครบ้าง โดยเฉพาะแม่...

ระหว่างขับรถกลับ เรากำลังโมโหอย่างที่เล่าไป เราเลยเลือกที่จะเงียบ เงียบเพราะไม่รู้ว่าจะสอนเค้าอย่างไร เงียบเพราะรู้ว่าตัวเองยังไม่เย็นพอที่จะอดทนกับการต่อเถียงกับน้อง 

หลังจากกลับถึงบ้าน ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเอง

เราหลับไปพร้อมกับคำถามนั้น...
'เราจะเป็นพี่ที่ดีของเค้าได้ไหม' 

เราหลับไปพร้อมกับคำพูดที่ยังคาใจ ...
'จะทำอะไร ขอแค่คิดถึงความเป็นห่วงของอีกคนที่บ้านบ้างก็ยังดี'








SHARE

Comments