ผู้ที่ไม่เคย(ยอมที่จะ)ได้เป็นเจ้าของสิ่งที่รักมาก
หลายคนมีของที่ชอบมาก
แน่นอนว่าฉันก็มี
ของที่รักมากก็มี
ไม่กล้าจะทิ้งไปเลยจนทั้งห้องรกไปหมดก็มี
กลัวที่ว่าสักวันของเหล่านั้นจะหายไป
กลัวมากว่ามันจะพังหรือเสียหาย
กลัวที่จะต้องโยนมันลงถังขยะ
ไม่อยากเสียไปเลยสักอย่าง


คนรอบตัวที่รักมากก็มี
กลัวว่าเค้าจะหายไป
ไม่อยากให้ถึงวันที่ต้องนั่งกุมใจตัวเอง
แล้วพร่ำบอกว่าเขาไปแล้วนะ
ไม่ว่าจะทางใดทางหนึ่ง
ไม่อยากบอกลา ไม่อยากไปงานศพ
ไม่อยากให้เขาเห็นคนอื่นดีกว่า

แต่สักวันก็ต้องเกิดขึ้น
ทางใดทางหนึ่งเสมอ

แต่สิ่งอื่นใดที่กลัวยิ่งกว่าความสูญเสียเลย
คือความยึดติด
 
กลัวว่าจะรักมาก
กลัวว่าจะขาดไม่ได้
กลัวว่าสักวันมันจะสำคัญจนเราเองต้องร้องโหยหาครั้งแล้วครั้งเล่า
กลัวที่จะจดจ้องบางสิ่งทั้งวันทั้งคืน
คอยดูแลทะนุถนอมจนไม่ยอมให้ใครแตะ
 กลัวความหึงหวงที่มากเกินพอดีของตัวเอง
กลัวที่ตัวเองจะทำลายของที่รักมาก
แค่เพราะอยากเก็บไว้คนเดียวชั่วนิรันดร์
มีชีวิตในความทรงจำ
เป็นได้แค่ 'ของฉัน'

ไม่มีสิทธิ์ที่จะหนี ไม่มีอำนาจจะทำการใด
นอกจากเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว 
 
มันคือความกลัวที่ย้อนแย้งที่หนักหนามากสำหรับฉัน
เพราะรักมาก
บางครั้งเลยหมางเมิน
กลัวจะรักไปกว่านี้ 

ทั้งๆที่ชอบมาก
กลับทิ้งไป
กลัวว่าสักวันจะติดแจจนไม่ยอมสนใจสิ่งอื่นใดบนโลกอีก

แต่ก่อนที่จะทำอย่างนั้นได้
ก็ต้องเผชิญกับความหวาดกลัวที่จะสูญเสียจองตัวเองจนแทบเป็นประสาท

ฉันชอบสีแดงมาก
แต่ไหนแต่ไร ก็เป็นเจ้าของอยู่หลายสิ่ง
แว่นตา นาฬิกา กล่องดินสอ กระเป๋าเงิน ผ้าห่ม หมอนข้าง เคสโทรศัพท์ เสื้อกันหนาว แม้แต่ปากกาน้ำเงินด้ามสีแดง

ฉันสรรหาทุกสิ่ง เพียงเพราะว่าชอบ อยากอยู่ใกล้ๆ มันอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่พอเริ่มรู้สึกตัวว่ารักมาก

ฉันก็เริ่มที่จะหยุด
ไม่ซื้ออะไรสีแดงอีกอยู่พักใหญ่
เพราะกลัว
กลัวที่ตัวเองรักมาก
สักวันมันจะต้องมีอิทธิพลเหนือความนึกคิด


ล่าสุดนาฬิกาข้อมือหาย ความจริงก็แค่ออกจากบ้าน ไปซื้อเรือนใหม่ ดูจากอะไรก็ได้ ขอแค่มีเวลาดู
แต่พอกวาดสายตา ไม่เห็นสีแดงในร้านเลย
ฉันกลับยอมที่จะปล่อยให้ข้อมือว่างอยู่เป็นอาทิตย์

มันน่ากลัวนะ 
เวลาที่ชอบอะไรมากๆ


ก็เหมือนคุณที่ฉันรักมาก…
มันคงจะยากที่จะอธิบายหลายสิ่งให้เข้าใจ
คำพูดสั้นๆผ่านสายโทรศัพท์และข้อความใน msn ไม่ได้ช่วยอะไร
สติกเกอร์เป็นร้อยเป็นพัน
ตัวอักษรทั้งหมดที่เราหมายถึงกันและกัน

ฉันรักมันมาก
แต่ก็กลัวมันอย่างสุดหัวใจ... 

คุณเหมือนสีแดงของฉันเลย
แต่ก็ไม่อยากให้เป็นของฉัน 

กลัวจริงๆนะ
ว่าจะต้องรักไปมากกว่านี้


ฉันขอโทษ 

จาก ผู้ที่ไม่เคย(ยอมที่จะ)ได้เป็นเจ้าของสิ่งที่รักมาก 




SHARE
Writer
letmeStayLATE
Writer,Reader,Artist
อดีต , ความสัมพันธ์ , ความรัก ,วิปริต แปรปรวนและบิดเบี้ยว

Comments