ฮงมาร์คอ.อุ๊ 1/4









ช่วงนี้ฉันมาเรียนพิเศษบ่อยมากเลยนะ









ตั้งแต่ได้เจอกับนายในช่วงปิดเทอมตอนนั้น











วันที่นายเปิดประตูเข้ามา เป็นวันที่ฉันเข้ามาเรียนออรัมครั้งแรกหลังจากเรียนจบคอร์สพื้นฐานของวีดิโอ




มันมีที่ว่างไม่เยอะแต่ก็ไม่น้อยนักหรอก สุดท้ายนายก็เดินเอากระเป๋ามาวางที่โต๊ะข้างๆฉัน




แต่ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไร




หลังจากวันนั้น ฉันก็มาเรียนทุกวันที่อ.อุ๊เปิด แล้วก็เจอนายทุกครั้งแต่นายก็ไม่ได้มานั่งข้างๆอีก


โอเค, นายคงจำฉันไม่ได้ แต่แปลกดี ฉันกลับจำหน้านายได้ดีกว่าสูตรตารางธาตุที่ตั้งใจท่องแบบแทบเป็นแทบตาย 




เฮ้ย นายดังนะ ก็นายหล่อนี่นา อันที่จริงมันไม่ควรจะเป็นเรื่องของฉันหรอก แต่พวกผู้หญิงที่มาพูดถึงนายข้างๆหู ฉันว่ามันน่าหงุดหงิด 



ไม่ได้หงุดหงิดที่ได้ยินคำชมหน้าตานายบ่อยๆ แต่หงุดหงิดที่มีคนมาพูดถึงนายเยอะ ความรู้สึกมันน่าจะคล้ายๆ หวงของอะไรแบบนี้ล่ะมั้ง แต่ก็ต้องขอบคุณยัยพวกนี้แล้วกัน เพราะพอฉันได้ฟังจากพวกหล่อนมากๆ เข้า


ฉันก็ได้รู้ว่านายชื่อ 'มาร์ค ลี'


นายไม่ได้เรียนที่โรงเรียนในจังหวัดของฉัน นายมาจากจังหวัดอื่น (เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่ค่อยคุ้นหน้านาย) หลังจากที่แอบนั่งฟังพวกผู้หญิงที่จับกลุ่มคุยกันเรื่องนายในล็อบบี้ถึงได้รู้ เพราะช่วงนี้กำลังปิดเทอม นายมาค้างกับเพื่อนที่นี่พอดี เลยถือโอกาสมาเรียนออรัมให้มันจบคอร์ส 



ว่าแต่ยัยพวกนั้นรู้ได้ยังไง.. 




แต่ก็ดูเหมือนจะจริงแฮะ








- To be continued -




คิดถึงโมเม้นต์ของคู่นี้จังเนอะ :'(
SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments