เด็กต่างจังหวัด
ดวงอาทิตย์กำลังลาจะขอบฟ้า
พร้อมกับความเพ้อของตัวฉันเองที่กำลังทวีกำลังรุนเเรงขึ้น 
เหมือนพระจันทร์ที่รอส่องแสงในคืนวันเพ็ญ

ฉันมักหยุดยืนมองท้องฟ้า ตอนกำลังเดินอยู่บนสะพานลอยเสมอ
แม้ว่ามันจะเป็นช่วงสั้นๆ แต่มันก็สร้างความสุขใจหลังเลิกงานให้กับฉันตลอดมา

สมัยอยู่ที่ต่างจังหวัด ฉันไม่เคยได้รู้สึกเลย ว่าท้องฟ้ายามเย็นแถวบ้านมันสวยงามแค่ไหน
จนได้มาอยู่คนเดียวที่กรุงเทพ

ความสวยงามนี่มันมาพร้อมๆกับความเหงาเนอะ  

เหงา เพราะเรามีคนให้คิดถึง

ใจหนึ่งเราก็อยากฝ่าฟันสร้างอนาคตของเราให้ดี และเข้มเเข็ง อยากพึ่งตัวเองได้
อีกใจหนึ่งก็อยากกลับบ้านไปให้พ่อแม่เลี้ยงดูเหมือนตอนเด็ก

ความยากในการปรับตัว มันไม่มีเเล้วล่ะ เพราะเราก็ต่างจากบ้านมานานจนเกือบจะชิน
แต่ฉันเชื่อนะ ว่าสิ่งที่อยู่ในใจของพวกเราตลอดมาไม่เคยเปลี่ยนก็คือ ความคิดถึง 
คิดถึงความห่วงใย  คิดถึงอาหารของแม่  คิดถึงต้นไม้ของพ่อ
พวกเรามักคิดถึง ความรักจากคนที่รักเรา ในเวลาที่เราอ่อนแอ 

การพึ่งตัวเองได้ มันเป็นอะไรที่สุดยอดจริงๆ
พึ่งตัวเองจริงๆ แบบไม่มีตัวช่วยอะไรเหลือเลยน่ะ
ฉันเอง ถ้าถึงเวลานั้น ฉันจะทำได้ดีรึเปล่านะ

หัวใจของคนต่างจังหวัดที่มาดิ้นรนกันอยู่ เพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจในวันหนึ่ง นี่มันน่ายกย่องจริงๆ

ฉันก็พยายามทุกวันนะ เพื่อจะได้เป็นคนที่พ่อ แม่ภูมิใจ
พวกคุณล่ะ เป็นยังไงกันบ้าง

คิดถึงตอนเด็กๆจังเนอะ ไปโรงเรียน กลับบ้าน กินข้าวที่แม่ทำ กินมะพร้าวที่พ่อเฉาะให้
ทุกอย่างมันช่างน่าอภิรมย์จริงๆ

ว่าแล้วก็ ไลน์ไปบอกพ่อก่อนนะว่าอาทิตย์หน้าจะกลับบ้าน ^^


SHARE

Comments