มนุษย์จำพวกหนึ่ง
สายฝนตกมาแล้วหยุดไป
ทิ้งรอยความเปียกช้ำ
และการร่ำลาที่ไม่มีเวลาตั้งบอก

การเดินทางเวียนมาพบกันของมนุษย์
เป็นเพียงเรื่องเล่าสั้นๆ
การเริ่มต้นไม่ใช่เรื่องที่ท้าทาย
แต่การจากกันต่างหาก
ที่ท้าทายให้คนคิดหาเหตุผล
มายุติความสัมพันธ์
เพื่อให้มันปิดฉากลงอย่างนิ่มนวล
แน่นอน...มันอาจเป็นแค่แผลเล็กๆ
ที่ไม่มีใครรู้ความลึกของมัน

...มนุษย์กลุ่มหนึ่ง...
ไม่คุ้นชินกับสายฝนแห่งความรัก
แต่คุ้นเคยกับสายฝนแห่งความเหงา
ไม่รู้จักวิธีรักษาแผลให้หายสนิท
แต่รู้วิธีดูแลแผลให้สะอาด
ไม่ชอบการเริ่มต้น
แต่ชอบการจากลาพร้อมความคาดหวัง

จึงไม่แปลกที่ชีวิต
เริ่มต้นบ่อยๆ
จบลงเงียบๆ
บนเหตุผลเดิมๆ
เพราะการอยู่แบบเศร้าๆ
เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ทำสิ่งที่อยากทำ
บนพื้นที่ความฝัน...ที่น้อยคนจะเข้าใจ...

มนุษย์จำพวกนั้น
จึงสร้างหัวใจเพียงเพื่อลิ้มลองความสุข
แต่ไม่แช่ตัวอยู่ในนั้น
และค้นพบว่าความเจ็บปวดช่างมีเสน่ห์



ทุกเหตุผลของมนุษย์จำพวกนั้น
คือปกป้องกรอบของตัวเอง
คือมีความสุขกับโลกสีเทา
คือไม่ชอบความยาวนานแต่หลงใหลสิ่งใหม่ๆ
และมักลงลึกกับทุกความรู้สึก
ยากเกินกว่าใครจะเข้าถึง

มนุษย์จำพวกนั้นมีอยู่จริง.
SHARE
Writer
DreamerGlint
Imaginery
จักรวาลกว้างใหญ่เพียงไหน ทุกสิ่งมีเหตุผลเสมอ

Comments