ขอโทษ

เราเป็นน้องเล็กในบ้าน คนที่ช่วยอะไรใครไม่ได้เลย ตั้งแต่เล็กเราพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่เข้าใจอะไรให้ง่าย มองโลก และคิดแบบคนที่เป็นผู้ใหญ่ 
ในกลุ่มเพื่อนของเรา ทุกคนจะมองว่าเราโตกว่า มีเหตุผล และเราก็ดูเป็นที่พึ่งของเพื่อนได้

แต่นั้นแค่กับเพื่อน คนในบ้านมองเราเป็นเด็กเสมอ  อาจจะเพราะเราทำอะไรไม่ได้ด้วยมั้ง

ไม่รู้จะพูดยังไง แต่มันเจ็บปวดจริงๆนะ กับการที่เห็นคนในบ้านต้องเจ็บปวด เหนื่อย เครียดจากการเติบโต

เราอยากช่วยจริงๆนะ แต่เราทำอะไรไม่ได้จริงๆแหละ

มันเจ็บปวดจริงๆ เราไม่รู้จะทำไงนอกจากร้องไห้ แล้วพยายามทำในส่วนของเราให้ดีที่สุด เราไม่กล้างอแง ไม่กล้าโกรธ ไม่รู้แม้กระทั่งจะพูดอะไร

คนอื่นไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่เพราะว่ามันต้องเหนื่อย

แต่ไม่ใช่สำหรับเรา เรอยากโตเป็นผู้ใหญ่ไวๆ เป็นคนที่สามารถทำหรือช่วยอะไรได้มากกว่านั่งดู ต่อให้เราจะเจออะไรที่แย่ๆก็ไม่เป็นไรแค่ขอให้เราได้อยู่ในจุดที่ช่วยคนอื่นได้บ้าง ไม่ใช่ภาระแบบนี้

เรารู้ว่าเรามาพร่ำเพ้อแบบนี้ไม่ช่วยอะไรหรอก เราพิมพ์แบบไม่สนใจอะไรด้วยซ้ำ แค่อยากพิมพ์ทุกอย่างออกมาถึงจะทำไม่ได้ก็เถอะ 

แต่อย่างน้อยก็ได้เอามันออกมาจากใจบ้าง

เพราะบางทีเราก็แค่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจหรือรับฟังความเจ็บปวดที่เราเจอ
แค่นั้นจริงๆ
SHARE

Comments