เอาออกอีกหน่อย
"เอาน้ำหนักออกอีกหน่อย
จะได้เบาลงอีกนิด" ชายผู้ควบคุมการเดินทางบอกเขา

เขามองสัมภาระที่อยู่ในหีบ รู้สึกว่าทุกอย่างในหีบล้วนสำคัญ หากว่าความรู้สึกภายในมีน้ำหนักในสนามโน้มถ่วงนี้ เขาคงพร้อมสละมันทิ้งไปโดยแทบไม่ต้องคิด

น้ำหนักที่มากเกินไปจะทำให้ยานไม่สามารถลอดช่องแคบเพื่อลงจอดภายในเกาะที่เป็นจุดหมาย

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ด้วยซ้ำ ทำไมผมต้องโยนของของผมทิ้งด้วย" เขาพึมพำ ตายังคงมองที่หีบ เปรียบเทียบความสำคัญของสิ่งต่างๆ

"จริงอยู่ว่านั่นอาจไม่ใช่เจตนาของคุณ แต่ผู้ปกครองของคุณส่งคุณมา และคุณก็ก้าวเท้าขึ้นมาด้วยตนเอง ฉะนั้นขอให้ปฏิบัติตามนะครับ ไม่ต้องรีบ คุณยังพอมีเวลาคิด อีกประมาณสองชั่วโมงเราถึงจะเข้าสู่การเหวี่ยง"

เขายังคงคิด คิดไม่ออก
"เอาไว้ครึ่ง ชม. สุดท้ายค่อยมาคิดต่อแล้วกันครับ ผมจนปัญญา"

ชายผู้ดูแลผ่านการเดินทางสายนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่เขาจะไม่สาธยายวิธีการคัดเลือกว่าสิ่งใดสำคัญ ไม่อธิบายว่าการทิ้งสิ่งของประเภทใดจะทำให้เจ้าของเสียใจน้อยที่สุด เขาเพิ่งได้รับบทเรียนครั้งสำคัญจากการเดินทางครั้งก่อนหน้า

....................

เที่ยวบินก่อนหน้า

ผู้โดยสารคนนึงอ้างว่าผู้ดูแลเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเสียใจกับสิ่งที่กระทำ ทั้งที่ผู้ดูแลถามซ้ำถึงสามครั้ง ว่าจะทิ้งแน่ๆ ใช่หรือไม่

สิ่งนั้นคือกล่องเครื่องบันทึก ซึ่งประกอบด้วยอุปกรณ์จดบันทึกทั้งหมด ทั้งรูปถ่าย สมุดจด เครื่องอัดเสียง ของที่ระลึกพร้อมลายเซนต์
สมัยนี้เรานิยมเก็บสิ่งบันทึกทั้งหมดไว้รวมกัน เช่นเดียวกับกล่องดำบนเครื่องบิน เพื่อที่หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน เรื่องราวที่บันทึกจะได้มีความครบถ้วน สิ่งที่พบเจอจะได้มีประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติที่ยังมีชีวิต

ไม่ใช่ทุกคนที่จะต้องทิ้งกล่องนี้ หากแต่ชายผู้นี้บันทึกสิ่งต่างๆ ไว้มากเกินไป และเขาไม่คิดที่จะบันทึกอะไรเพิ่มเติมอีกแล้ว ซึ่งคำแนะนำที่ผู้ดูแลให้แก่เขาคือ

"สิ่งที่ไม่คิดจะใช้ในภายภาคหน้า น่าจะละทิ้งได้"

เขาบันทึกเยอะ เพราะเขาไม่อยากเก็บมันเอาไว้ในสมอง

เขาเลิกบันทึก เพราะเขาหวังว่า ณ สถานที่ใหม่ เขาคงไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนให้ต้องระบายมันลงบนสมุดบันทึกอีก ต้องหยิบเอารูปถ่ายในอดีตขึ้นมารำลึกถึงใครบางคน

แล้วเขาเองก็ไม่ได้อยากให้ใครมารับรู้เรื่องที่เขาได้พบเจอ

เรื่องเล็กน้อย ยิบย่อย ที่มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้สึกท่วมท้นไปกับมัน

เขาไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว แต่ทันทีที่เห็นกล่องเครื่องบันทึกหล่นลงสู่เบื้องล่าง เขาก็ร้องไห้จ้าทันทีเหมือนทารกน้อยพรากจากอกแม่เป็นครั้งแรก

ผู้ดูแลถามว่าเขาร้องไห้ทำไม
เขาพยายามหยุดร้องไห้จนสำเร็จ
แต่ไม่ได้ตอบคำถาม

ผู้ดูแลไม่กล้าถามซ้ำเนื่องจากกลัวจะทำร้ายจิตใจของผู้โดยสาร

................
เที่ยวปัจจุบัน

สองชั่วโมงต่อมา ผู้ดูแลเดินกลับมาหาผู้โดยสารที่ยังคงคิดไม่ออกว่าจะทิ้งอะไร

"คุณตัดสินใจได้หรือยังครับว่าจะทิ้งอะไร ...ต้องเลือกแล้วครับ"

"ผมคิดว่าคงไม่ต้องทิ้งอะไรหรอก ผมกำลังพยายามเปลี่ยนสิ่งของให้กลายสภาพเป็นความรู้สึก" ผู้โดยสารตอบ

"คุณทำได้จริงๆ หรือ"
"ผมคิดว่าผมน่าจะมีพลังวิเศษเมื่อเข้าเขตน่านฟ้าเกาะ"

หลังจากทุกคนลงจากเครื่อง จู่ๆ เครื่องบินทั้งลำได้อันตรธานไป
ยานที่ถูกขังในห้องความรู้สึกของเขาหลังจากนั้นจะทำให้เขาอัดอั้นแค่ไหนกัน

............

ใครบางคนอาจกำลังอัดอั้นมากกว่ายานหนึ่งลำ เพราะบางเหตุการณ์ก็กระทบรุนแรงและยาวนานเหมือนคลื่นทะเลยักษ์ที่ซัดชายฝั่งตลอดเวลา

SHARE
Written in this book
เรื่องแต่ง
Writer
ProtoZua
Books and music
บ้างเพื่อบอกเล่า บ้างเพื่อบำบัดตน

Comments

bastin
2 years ago
รอเรื่องใหม่ๆอยู่น่ะคับ..อย่าหายไป🙄
Reply