ชมจันทร์...ยามตาย
โอ้ละหนอ ดวงเดือนเอย งามเลิศและเฉิดฉาย ทอประกายสีแสงนวล โอ้ดวงศิศิธร บัดนี้เราจะหลับไหล ลาลับและลาไกล จะจากไปไม่กลับมา     นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ชมจันทร์ เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังซาดๆ เสียงลมทะเลพัดผ่านหูอย่างไพเราะให้เงี่ยโสตสดับฟัง แสงจันทร์ในคืนวันเพ็ญมองดูเยือกเย็นยิ่งนัก บรรยากาศทั้งหลายดุจจะกล่อมให้ฉันหลับไหลและนอนไป น้ำตาค่อยๆไหล ลมหายใจค่อยๆจาง

     ฉันนอนอยู่บนพื้นทรายท่ามกลางความมืดมิดมองเห้นแค่พระจันทร์ดวงโต คลื่นแห่งความคิดซัดกระทบเข้ามาในสมองทั้งเรื่องราวเศร้าสุขตลอดชีวิตที่ได้รับ หัวใจที่เต้นอย่างอ่อนแรงจนฉันไม่รู้สึกถึงมัน ลมหายใจที่ค่อยๆจางไปกับเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ของเหลวสีแดงที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด.................. 

ภาพในหัวปรากฎชัดขึ้น เสียงในหัวดังกังวาลดุจจะย้ำเตือนเป็นครั้งสุดท้ายถึงความเลวร้ายที่ประสบในวันนี้

การไปเที่ยวทะเลครั้งนี้ควรเป็นความสนุกสนาน มันเป็นงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่คนหนึ่งในกลุ่มที่จะเดินทางไปมาเลเซีย นัดพบกันที่มหาลัยและขึ้นรถตู้ที่เช่ามาออกเดินทางไกล ระหว่างทางฉันนั่งฟังเพลงสากลและเพลงที่เป็นที่นิยมกันในรถ มองวิวทิวทัศน์ไปเรื่อยอย่างรื่นรมย์ในใจมีแต่ความสุข คิดถึงแต่เรื่องเล่นสนุกสนานที่จะทำเมื่อถึงที่พัก

ใครจะคิด!!!!!!

เมื่อพระอาทิตย์อัสดงลาลับ ฉันหวนนึกถึงเรื่องไร้สาระบนหัวพยายามข่มตานอนหลับในที่แปลกใหม่แต่ไม่อาจทำได้เลย จู่ๆเสียงทีวีก็ดังขึ้น ฉันนึงว่ามีเพื่อนคนไหนยังไม่นอนไปเปิดทีวีดู ด้วยความดีใจว่าคงมีคนนอนไม่หลับเหมือนเรา ทำให้ฉันลุกออกจากเตียงเพื่อไปหาเพื่อนยามวิกาลคนนั้น
แต่!!!!
มันไม่มีใครเลย!!!!!
ไม่มีใครอยู่ที่ห้องนั่งเล่น...... ขนแขนทั้ง2ข้างลุกชันขึ้นมา ขาทั้ง2วิ่งกลับเข้าห้องไปนอนหาเพื่อนทันที ฉันพยายามปลุกเพื่อนที่นอนห้องเดียวกับฉันเพื่อเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้น 
"ไม่มีอะไรหรอกมึง กูนอนอยู่เนี่ยไม่เห็นได้ยินอะไรเลย ได้ยินแต่มึงนี่แหละมาโวยวาย โอ้ยย!!!!"
"มึงกูเห็นจริงๆนะ กูว่าพรุ่งนี้เราเปลี่ยนที่พักกันเหอะว่ะ"
"มึงจะบ้ารึเปล่า จ่ายค่ามัดจำไปตั้งแพง เอ่อ กูว่ามีคนแกล้งมึงชัวร์"
"ใครวะ....จะแกล้งกู"
"ไอเพชรไง มันชอบแกล้งมึงจะตาย ดีไม่ดีแอบเอากล้องมาซ่อนไว้ในนี้ป่ะเนี่ย"
"มันจะทำงั้นไมวะ" ฉันถามด้วยความสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้น
.....
เพื่อนฉันเงียบไปสักพัก ฉันสังเกตเห็นเหงื่อผุดออกมาที่หน้าผากและมุมปากของเธอ ทั้งๆที่เปิดแอร์สะหนาวยังกับอยูในห้องดับจิต
 "เอางี้ กูจะพามึงไปหาไอเพชรแล้วกัน" เพื่อนของฉันบอกพร้อมกับดึงมือฉันออกจากห้องและไปที่ห้องนอนข้างๆทันที


"นี่มันเชี้ย อะไรกันเนี่ย!!!!! พวกมึงเป็นเหี้.. ไรกันวะ" ไอเพชรลุกขึ้นมาโวยวายใหญ่
"ไอเพชร มึงใจเย็นก่อนดิ่วะ!!!" ภัทร งัวเงียลุกขึ้นมาปรามไอเพชร
"มึง คือ ทีวีมันเปิดเองจริงๆ แล้วมันก็ปิดเองไปแล้วด้วย"
"มิ้น!! เราอยากให้เธอช่วยหยุดใช้ความสามารถด้านจินตนาการในการแต่งนิยายของเธอ แล้วเลิกเรียกร้องความสนใจสะทีนะ".... ภัทรพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนักแต่ยังคงความสุภาพของเขาไว้.... 
"กูก็ว่างั้น ไปมิ้นกลับห้องเรากันเถอะ กูง่วง พน.ทริปเที่ยงอีกตั้งหลายที่ ไปเอายานอนหลับของกูก็ได้" 
"เออๆๆๆ ไอภัทร ไอเพชร กูขอโทษพวกมึงละกัน" 
หลังจากกินยานอนหลับไป หัวฉันก็คิดถึงแต่เรื่องน้อยใจต่างๆนาๆ ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกผิดจริงๆที่มักจะเป็นคนทำให้เพื่อนๆเดือดร้อน แต่สิ่งที่ฉันเจอก็ไม่ใช่จินตนาการของฉัน ฉันกำลังเผชิญสิ่งที่น่ากลัวแต่กลับไม่มีใครสนใจ บางทีฉันก็แอบคิดว่าพวกเขาช่างเป็นคนที่เย็นชา ส่วนฉันก็มีค่าแค่เวลาที่มีเงินจากการเขียนนิยายมาปรนเปรอพวกเขาเท่านั้น มันน่าน้อยใจจริงๆ บางก็อยากรู้ว่าถ้าไม่มีฉันหรือฉันหายไป พวกเขาจะเป็นยังไง.......... ความคิดทั้งหมดหยุดลงตรงนี้พร้อมกับฤทธิ์ยาที่กล่อมสมองให้ผลอยหลับ

และตื่นมาอีกที ที่นี่ ตรงนี้ ริมชายหาดที่ไม่คุ้นเคย พร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากข้อมือด้านซ้าย และมือขวาที่กำมีดที่ได้กรีดลงบนข้อมืออีกข้างเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ลึดจนเห็นเส้นเลือดใหญ่ที่ขาดจากกันและโลหิตที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุดเหมือนท่อน้ำแตก
ฉันพยายามมองหาเพื่อนๆ และพยายามลุกขึ้น แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรอีกแล้ว แขนและขาไม่ฟังคำสั่งของฉันอีกต่อไป
แม้แต่ปากและกล่องเสียงก็ไม่มีแรงพอจะหยับเขยื้อน กำลังวังชาทั้งหมดในตอนนี้ทำได้แค่เพียงคิด ไม่มีแรงแม้แต่จะร้องไห้ออกมาเสียงดังๆ 
ได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาช้าๆ สายลมพัดพาเลือดบางส่วนให้ค่อยๆเหือดแห้งไปพร้อมกับชีวิตของฉัน ความคิดค่อยๆเลือนหายไปพร้อมกับคำถามมากมายค้างคาในใจ ถ้าชีวิตของฉันตอนนี้เป็นเพียงตัวละครในนิยายของใครสักคนฉันขอให้เขาเปลี่ยนตอนจบให้ฉันไม่ตายได้ไหม 

คำถามสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในหัว ก่อนพระจันทร์ดวงนั้นจะอันตรธายหายไปพร้อมกับความว่างเปล่าที่ไร้คำตอบ
...................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

ใครทำกับฉันแบบนี้?
 
  
SHARE

Comments