ทำนองสตาร์วอร์บุกธนาคารกรุงไทย !
ณ เย็นวันหนึ่ง 
    ฉันกับแม่ ในตอนนั้นได้ไปห้างเซ็นทรัลเวสเกต เพราะต่างคนต่างมีธุระ ฉันต้องการไปซื้อหนังสือ และ เครื่องเขียน ที่ B2S แต่แม่ของฉัน ต้องการที่จะไป ดำเนินบัญชี ตรวจเช็คยอดเงิน ตามธนาคารต่างๆ และได้นัดกันว่า ใครทำธุระเสร็จก่อน ให้โทรตามหากัน ว่าอยู่ที่ไหน ให้ไปหาคนที่ยังทำธุระไม่เสร็จ พอเข้าห้าง ฉันกับแม่ก็เดินแยกทางกัน 

- 25 นาที ต่อมา -
      ฉันซื้อเครื่องเขียน หนังสือที่ฉันต้องการ เรียบร้อย หยิบมือถือ ขึ้นมาจากกระเป๋า แล้วกดหาชื่อแม่ ในรายชื่อ จากนั้นก็กดโทรไปครั้งแรก 

" แม่อยู่ไหนง่าาา หนูเสร็จแล้วนร้า "
" อ้อๆ มาเลยๆ ธนาคารกรุงไทย "

ระหว่างเดินไปเรื่อย หาธนาคารกรุงไทย มองไปทางซ้าย เจอกสิกรไทย ที่มีผู้คนต่อแถวยาวเหยียด เพื่อที่จะใช้บริการตู้ ATM 3 ตู้ และทางเดินฝั่งนั้น ค่อนข้างวุ่นวายมาก เพราะแถวนึงยืนรอ แบบบางคนยืนกดเล่นมือถือ บางคนทำหน้าเคร่งเครียด พอมีคนเดินมาชนหน่อยก็โวยวาย หรือบางคนก็ยืนมองนาฬิกาด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย และ คนที่ไม่ได้ต้องการจะใช้ตู้ ATM กสิกรไทย ก็พยายามหาทางเดิน ซิกแซกไปมา เพื่อจะได้ผ่านจากคนพวกนี้ หลายคนโปรมาก เดินซิกแซก ผ่านไปด้วยความเร็วแสง (ล้อเล่นนะ 555) บางคนก็พูด ขออนุญาติ กับคนที่ยืนต่อแถวรออยูว่าให้หลีกทางไปนิดนึง ก็นะ เข้าใจว่าคนมันจะเดินอ่ะ 

     ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าเดี๋ยวสักพักฉันก็ต้องเจอเหตุการ์ณเดียวกันกับคนฝั่งนั้น พอฉันเดินไปทางขวามือ มองขึ้นไปด้านบนเห็นป้ายสีฟ้าสด ที่เขียนว่า ธนาคารกรุงไทยนั้น ก็เดินไปพร้อมกับขยับสายตามาตรงกลาง แล้วทำตาโต เพราะช็อคชั่วขณะ คนหลายคนตรงนี้ที่มารอยืนใช้ ทั้งทาง ตู้ ATM ทั้งจากข้างในตัวธนาคาร ที่คนเดินเข้าออกอย่างเยอะมาก ! เยอะกว่าฝั่งกสิกรไทยซะอีก 

     ขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าไปนั้น สิ่งที่แรกที่มองไปข้างใน คือหาผู้หญิงใส่เสื้อสีขาว 
เพราะฉันจำได้ว่าแม่ของฉันใส่เสื้อสีขาวมา ดวงตาทั้งสองดวงก็พยายามมองหานะ และตัวของฉันก็พยายามทำตัวลีบให้เล็กที่สุด เท่าที่จะทำได้ เพื่อเดินผ่านเข้าไปข้างใน พยายามที่จะเดินไม่ชนใครทั้งนั้นแหละ พอเข้าไปข้างในแล้ว ก็ปะหลาดใจที่ แบบคนในธนาคารนั้น มีแต่คนใส่เสื้อสีดำ สีเทา 
โทนสีใกล้ๆเคียงกัน เหมือนนัดกันมา และฉันก็กวาดสายตาหาคนใส่เสื้อสีขาว แต่ก็ไม่เจอ เลยหยิบมือถือออกมา อีกรอบหนึ่ง และกดโทรหาแม่อีกรอบ 
 
ถ้าหากฉันสามารถหยุด และย้อนเวลาได้ ฉันจะไม่โทรหาแม่เลย ณ ตอนนั้น แต่ฉันควรที่จะเดินอ้อมเสาที่มีที่นั่งรายล้อมเสาอยู่ แล้วฉันก็จะเจอแม่ที่อยู่ข้างหน้าเคาเตอร์ เบอร์ 3 เพราะสิ่งที่ฉันทำไป มันทำให้แม่ฉันอาย ต่อหน้าประชาชี ในธนาคารรวมทั้งฉันด้วย T^T
 
  ขณะที่ฉันกำลังโทรไป ก็ยินเสียงอะไรอย่างที่ดังลั่นมาก และมันเป็นเพลงเปิดเรื่อง สตาร์วอร์ ! มันดังลั่น และก้องไปทั่วตัวธนาคารกรุงไทย คนที่นั่งรอคิวอยู่ บางคนก็ตกใจ บางคนก็ที่กำลังนั่งสัปหงก ก็ตื่นขึ้น และที่แน่ๆคือ ทุกคนในธนาคารมองไปทางขวา และตัวฉัน ก็ยิ้มแบบอายๆ แล้วเดินไปทางนั้น เห็นแม่กำลังลุกลี้ลุกลน มองหามือถือในกระเป๋าของแม่ สีหน้าคนที่อยู่หน้าเคาเตอร์ นิ่งมาก แต่ฉันรู้ว่า เขาคงแอบยิ้มในใจ นิดๆ บ้างแหละ ฉันรีบกดวางสาย แล้วเดินไปหาแม่ แบบทำหน้าแหยๆ พร้อมพูดว่า 

" แหะๆ ขอโทษนะแม่ ... ไม่รู้ว่าแม่อยู่ หน้าเสาง่ะ 555+ "

แม่หันหน้ามามองฉันสักครู่นึง แล้วหยิบกำปั้น มาเขกหัวฉันหนึ่งที พีี่สาวพนักงานที่อยู่ตรงหน้าแม่ ก็ยิ้ม และหัวเราะเบาๆ ส่วนตัวฉันมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นว่าแม่อายขนาดไหน เพราะทุกคนในธนาคารมองมาทางฝั่งแม่หมดเลย แต่แม่ก็ยังยิ้มแบบปกติให้อยู่ 

" กลับถึงบ้านแล้ว มาปรับความดังเสียงเรียกเข้าให้แม่ด้วย แม่ปรับไม่เป็น "
" ปรับให้เลยก็ได้นะ โอ๋เอ๋นะแม่ "

ฉันได้หยิบมือถือแม่มา แล้วไปที่หน้าตั้งค่า เพื่อที่จะเปลี่ยนความดังเบาเสียงเรียกเข้าให้ 
ในขณะที่กำลังจะปรับเปลี่ยนให้ ก็ไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมเสียงเรียกเข้ามันดังลั่นขนาดนั้น 
ก็ Volume มันถูกใครสักคน ปรับให้มันดังสุดๆไปเลยนี่นา ... 


 
P.S. นี่เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงเมื่อนานมาแล้ว และตัวฉันเอง อยากจะเก็บความทรงจำนี้ไว้ใน Storylog ก่อนที่ฉันจะลืมเรื่องราวนี้ไป ขอบคุณค่ะ (_ _) 
 
SHARE
Writer
Mizolynz
Piano Teacher, Writer
เพราะว่ามีความรู้สึกถึงได้เขียนเล่าเรื่องราวผ่านตัวหนังสือ

Comments

loongchat
2 years ago
 เรื่องจริงกับคุณแม่ น่ารักดีนะ
Reply
Mizolynz
2 years ago
ขอบคุณค่า ^^