จดหมายจากพ่อ: ความในใจจากพ่อผู้สูญเสียลูกไปอย่างไม่มีวันกลับ

จากเหตุการณ์สะพานที่เจโนวาถล่ม มีผู้ชายนิรนามคนหนึ่งส่งจดหมายเปิดผนึกให้เว็บนี้ เราเป็นคนนอกยังอ่านแล้วร้องไห้ปวดใจไปหมด เลยอยากแปลให้เพื่อนๆได้อ่าน เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า และตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

"
ลูกเฝ้าอ้อนวอนขออนุญาตไปซาเดญญ่ากับแฟนหนุ่มของลูก พ่อก็บอกกับลูก (คงจะบอกกับตัวเองมากกว่า) ว่าลูกไม่ควรไปเลย แต่พ่อก็เห็นรอยยิ้มของลูกที่วางแผนการเดินทาง ทริปต่างๆ และวันเวลาที่จะได้ไปเที่ยวทะเล พ่อเลยอนุญาตให้ไป

ป่านนี้ลูกของพ่อน่าจะได้กลับมาเล่าเรื่องราวต่างๆให้พ่อฟัง เล่าเรื่องแฟนลูกได้ขอแต่งงานด้วยเพลงๆนั้น เพลงที่ลูกชอบร้องเสมอเวลาอาบน้ำ เพลงที่ลูกเปิดฟังตลอดแม้กระทั่งเมื่อเช้าก่อนจะออกจากบ้านไป ก่อนที่ลูกจะบอกว่า “รักพ่อนะ” และกอดพ่อไว้ในอ้อมแขน ซุกหัวลงบนไหล่ของพ่อที่พยายามจะสางผมที่ไม่เคยจะหวีเลยของลูก “พ่อ! ผมของหนูมันหยิกต่างหาก” แล้วก็ไม่จริงเลยที่ว่าผมทุกลอนจะซ่อนความเพ้อฝัน (สำนวนอิตาเลียน) ทุกความฝันของลูกนั้นเผื่อแผ่พลังมากมาย แต่ลูกเป็นคนดี ลูกเป็นคนดีมาก ลูกก็คือแม่ของลูกที่ไม่เกรงกลัวอะไรในชีวิต และเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ที่จะออกไปดูโลกกว้างที่สวยงาม

พ่อจูบหน้าผากของลูก และบอกว่าส่งข้อความหาพ่อด้วยเมื่อลูกไปถึง(เมืองเจโนวา) ก่อนที่ลูกจะขึ้นเรือ(จากท่าเรือเจโนวาไปยังซาร์เดญญา) พ่อบอกแบบนั้นไปก็เพียงเพราะอยากให้ลูกรู้ว่าพ่อรักลูก ว่าพ่อคือพ่อที่เป็นห่วงเป็นกังวล แต่กระนั้นพ่อก็ดีใจที่ได้เห็นลูกมีความสุข

จากนั้นพ่อได้ยินเสียงถล่ม ดังและรุนแรง ก็ได้แต่คิดว่าจะเป็นเสียงอะไรไปได้บ้าง พอหาข่าว หาคำตอบ ก็พบว่าสะพาน(โมรันดี ที่เจโนวา)นั้นถล่มลง มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต เขาว่ากันว่าสภาพที่เกิดเหตุเหมือนนรก พ่อหวังว่าจะได้รับโทรศัพท์จากลูก ร้องไห้และบอกกับพ่อว่า “พ่อเห็นข่าวมั๊ย สะพานถล่ม แต่หนูโชคดีมากๆที่รอดมาได้ หนูข้ามฝั่งมาถึงก่อนแล้ว” พ่อคงจะกล่าวโทษนักการเมืองที่โกงกิน ความละเลยในการบำรุงรักษา ความไม่ใส่ใจของคนในหน้าที่ แต่พ่อก็คงจะดีใจที่ได้เห็นตาสีอ่อนของลูกอีกครั้ง

พ่อได้แต่หวังว่าจะไม่เห็นชื่อของพวกลูกในรายชื่อผู้เสียชีวิต พ่อไม่อยากเห็นลูกของพ่อลดเหลือเท่าบรรทัดของหนังสือพิมพ์

พ่ออยากรู้ว่ามันเป็นความผิดของใคร อยากรู้ว่าใครมาพรากมือที่เรียวบางของลูก หรือจะเพียงเพราะลูกของพ่อมีแต่เสื้อแขนสั้น (ประมาณว่าโชคไม่ดี) ใครจะรู้ว่าลูกพยายามเอาชีวิตรอดอย่างไรบ้าง ใครจะรู้ว่าลูกจะต้องเผชิญกับความน่ากลัวเพียงไร

พ่อไม่เคยคิดเลยว่า ตัวของพ่อจะถูกตรึงกับความจริงที่ว่าทุกอย่างมันจบลงแล้ว และความจริงที่ว่าลูกจะเป็นอะไรไม่ได้แล้วในชีวิต ไม่มีใบปริญญา ไม่มีสถานที่ในโลกที่ลูกจะไปถ่ายรูป ไม่มีอีกแล้ว”ถึงแล้วเดี๋ยวบอกนะพ่อ”

และพ่อก็ถามตัวเองว่าหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่คนอื่นจะเป็นอย่างไร เขาจะอยู่กันได้อย่างไร คนที่เสียลูกโดยไม่มีคำอธิบาย คนที่เป็นสามี คนที่เป็นแม่ คนที่เป็นชิ้นส่วนหนึ่งของหัวใจ

พ่อก็ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไม ทำไมต้องเป็นลูก และก็ไม่มีคำตอบ มีแต่ความเงียบที่สิ้นหวัง พ่อได้แต่ร้องไห้ ปล่อยให้น้ำตาที่ลูกจะร้องกับพ่อไหลออกมา ปลดปล่อยความรู้สึกเจ็บปวดกับความจริงที่ว่าพ่อจะไม่ได้เห็นลูกอีก ความจริงที่ว่าพ่อจะไม่ได้เห็นลูกเติบโต ความจริงที่ว่าใครบางคน..ซึ่งก็อาจเป็นพ่อคนเหมือนกัน..ได้ละเลยปัญหาของสะพานนี้มาแรมปีและตอนนี้ก็เอาแต่พูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างประเทศยุโรป ไปจนถึงรัฐบาลชุดเก่า และเหล่าคนงี่เง่าทั้งหลาย ไม่รู้จะชีนิ้วโทษใครและจำนวนผู้ตายก็เอาแต่จะเพิ่มสูงขึ้น และความจริงที่ว่าจะไม่มีลูกของพ่อแล้ว...อีกต่อไป

พ่ออยากให้ลูกรู้ว่าพ่อภูมิใจที่ได้เป็นพ่อของลูก ภูมิใจที่ได้มีลูกอยู่เคียงข้าง ภูมิใจในทุกๆอ้อมกอดของลูกที่ทำให้พ่อกลายเป็นคนที่ดีขึ้น ภูมิใจที่ได้เคียงข้างกันตลอดทุกชัยชนะเล็กๆและทุกความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ พ่อภูมิใจที่ได้เห็นลูกเติบโต ด้วยหัวใจที่ปวดร้าวที่ว่าจะไม่ได้เห็นอีกแล้ว

ส่วนตอนนี้ใครบางคนก็กำลังนั่งเก้าอี้ถกประเด็นร้อนเรื่องปัญหาวัคซีน คนต่างด้าว และชาวสีรุ้ง ระหว่างที่ประเทศอิตาลีกำลังแหลกเป็นชิ้นๆ ผมได้แต่ร้องไห้หาพระเจ้าขอความแข็งแกร่งที่จะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้และใช้ชีวิตที่เขาคนนั้นเป็นคนกำหนด สู่สุขคติเถิด...ลูกของพ่อ

ถึงสวรรค์แล้วบอกพ่อด้วย
ถึงแล้วบอกพ่อนะ
เป็นพ่อของลูกเสมอ
พ่อ.
"

- ขออภัยหากมีความผิดพลาดในการแปล (คือก็แปลไปร้องไห้ไปด้วย)
- ที่มาของจดหมาย www.avvocatirandogurrieri.it/leggi-e-diritto/scrivimi-quando-arrivi-vite
SHARE
Writer
Niche
Fusionist
นักออกแบบและนักเขียนบล็อกด้านการออกแบบ ปัจจุบันอาศัยอยู่ ณ เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี

Comments

khaikung
15 days ago
อ่านแล้วซืึ้งตามเลยฮะ 
Reply
waeameenoh
13 days ago
ร้องไห้เลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ 

Reply
aozora2matcha
13 days ago
พยายามกลั้นน้ำตาจนรู้สึกแสบจมูกไปหมด ก้อนความเศร้าที่ตีขึ้นมา ทำหายใจไม่ออก...จับใจมากๆ
Reply