ไม่มีความสุขใดไม่สิ้นสุด ไม่มีการลาจากใดไม่เจ็บปวด

"รู้ไหม ใครคือคนที่คุณรักจริงๆ" 
เธอถามเขาด้วยท่าทีจริงจังสองมือกำแน่น ก่อนจะตะโกนใส่หน้าเขา

"คนที่จะเข้าไปอยู่ในความทรงจำของคุณแม้ในตอนที่คุณไม่อยู่บนโลกนี้แล้วนะสิ!"

บางฉากจากหนังเรื่องหนึ่งเล่นเอาหัวใจผมสั่นสะทก ผมไม่อาจโต้แย้งในสิ่งที่ผู้หญิงในหนังคนนั้นได้พูดเอาไว้  ใครคนหนึ่งจะกลายเป็นความทรงจำของเราไปตลอดแม้ในตอนที่เขาไม่อยู่แล้ว นั่นคือเรื่องจริง  

สวัสดีผมชื่อแทน แทนที่ผู้หญิงคนหนึ่งต่อท้ายให้ว่า แทน...ความรัก

รักของเรากำลังดำเนินไปด้วยดี ด้วยดีที่หมายความว่า มีงอแง มีทะเลาะ มีไม่เข้าใจ มีผิดสัญญา มีปัญหาเรื่องความห่างชั้นของอายุ แต่ทุกครั้งมันก็จบด้วยด้วยการคุยกัน ให้อภัย และความรักยังเปี่ยมล้นด้วยกันทั้งคู่ 


แต่แล้วในคืนหนึ่ง หลังจากที่เราคุยกันว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวที่ไหน 



เธอกลับโทรกับมาบอกผมด้วยเสียงสั่นๆ ว่า 
"ขอโทษนะ เราคงใช้ชีวิตต่อไปกับเธอไม่ได้แล้ว"  

ผมแอบได้ยินเสียงเธอร้องไห้ก่อนจะวางสายไป ผมโทรกลับไปเพื่อจะถามว่ามันหมายความว่าอย่างไร แต่ก็ได้ยินเพียงหมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามรถติดต่อได้ในขณะนี้ ผมพยายามทุกๆทางเพื่อจะติดต่อเธอ ผมเปิดเฟซบุ๊คเพื่อดูว่าเธอเป็นอะไร ให้ตายเถอะเธอบล็อคผมแล้ว ผมทักไลน์ไปแต่ก็เงียบฉี่ 

ผมงงเป็นไก่ตาแตกว่ามันเกิดห่าเหวอะไรขึ้น ทุกสิ่งกำลังดีแล้วถูกตัดจบปึ้ง! เหมือนผมเคว้งคว้างด้วยอาการเมาหมัด คำถามวิ่งชนกันมั่วซั่วไปหมด ผมโมโหตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ได้แต่กระวนกระวายใจ เดินไปเดินมาเช่นคนไร้ทิศทาง ถ้าประโยคนั้นเป็นการบอกเลิกแล้วทิ้งทุกอย่างให้มันคาราคาซัง สู้บอกว่าผมเหี้ยหรือดีเกินไปยังจะทำใจได้ง่ายกว่า...

แต่จนแล้วจดรอด...ผมก็นอนไม่หลับแทบทั้งคืน ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ผมจะติดต่อเธอได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ได้แต่หวังว่าเรื่องราวที่พึ่งเกิดเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นเรื่องหนึ่ง ถึงแม้มันจะดูร้ายกาจเอามากๆ แต่ถ้าเทียบกับการที่เธอหายไป ผมยอมให้เธอย่ำยี่ความรู้สึกผมเสียยังดีกว่า ผมไม่ได้แสนดีขนาดที่จะปล่อยให้ใครทำร้ายความรู้ด้วยการล้อเล่นอย่างนี้ หรือใครจะคิดว่าผมเป็นคนโง่แค่ไหนก็ช่างเขาเถิด ผมหวังแต่เพียงให้เธอหวนคืนที่รุ่งเช้า แล้วเราจะมาคุยกันว่าผมยอมเสียความรู้สึกแต่ไม่ยอมเสียคุณ แต่ถ้าคุณรักผมจริงๆคุณก็อย่างทำอย่างนั้นอีก จริงอยู่ถ้าคุณล้อเล่นคุณจะได้รู้ว่าผมรัก ที่สิ่งที่คุณควรจะรู้ไว้ด้วยคือผมก็เจ็บ.

วินาทีนั้นผมซึ่งขึ้นมาเลยว่า คนที่ยอมเสียความรู้สึกเพื่อเหนี่ยวคนรักไว้ เขาไม่ได้โง่..
แต่เขารู้ว่าสิ่งที่เขาต้องเสียไปนั้นมันมีค่าน้อยกว่าคนที่เป็นทั้งหมดของหัวใจ 
แม้ความเจ็บปวดจากความรู้สึกที่เสียไปจะกรีดใจเขาให้ขาดสบั้น 
แต่นั่นก็ไม่เทียบเท่ากับการที่ใครสักคน ผู้ได้ขึ้นชื่อว่าครอบครองหัวใจของเขาขโมยหัวใจของเขาไป 

เมื่อก่อนผมมองคนพวกนี้แล้วหัวเราะร่า ทว่าเมื่อเกิดขึ้นกับตัวผมก็พูดอะไรไม่ออก 
ได้แต่บอกตัวเองว่า...ขอให้เธอกลับมาก็เพียงพอ...


แล้วผมก็เผลอหลับไป...




ความขุ่นมัวในใจหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อเห็นเบอร์เธอโชว์เป็นสายเรียกเข้าปลุ๊กผมตื่น เสมือนคำภาวณาของผมได้รับความเห็นใจ คล้ายกำลังแพงที่ตั้งตระง่าด้วยความโมโหปนเปกับความห่วงใยพังทลายลงจนหมดสิ้น ใจผมชื้นขึ้นมาหน่อย ก่อนจะทำเสียงแข็งแล้วกดรับสายเธอ...

"มีอะไร" ผมเริ่ม 
"แทนใช่ไหมลูก" เสียงไม่คุ้นหูเล่นเอาผมปรับตัวแทบไม่ทัน ก่อนปลายสายจะพูดต่อ "พิมพ์ไปสวรรค์แล้วนะเมื่อคืน" 

สั้นๆแต่ทำเอาผมไบ้กิน สิ่งที่ผมได้ยินเล่นเอามือไม้สั่น เหมือนพื้นที่ผมยืนอยู่ถูกกระชากออกจนผมไร้การทรงตัว ทุกอย่างแน่นิ่ง มันว่างเปล่าไปหมด แม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆผมยังแทบไม่ได้ยิน   มีเพียงแต่น้ำตาที่รินไหลออกมาอย่างเงียบๆ  

ผมสูดหายใจแล้วพยายามตั้งสติ แต่ในใจก็แย้งว่าขอให้ตอนนี้ผมฝันอยู่...ผมกำมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์จนแน่นเปี๊ยะ น้ำตาผมไหลมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของมือที่บอกว่าผมไม่ได้ฝันไป

เสียงปลายสายบอกว่าเบอร์ผมคือเบอร์สุดท้ายที่เธอโทรเข้า ผมตอบว่าใช่ทั้งน้ำตาเพราะเธอโทรมาบอกเลิกผมตอนสี่ทุ่มกว่าๆ คนทางโน้นเล่าว่าเธอประสพอุบัตติเหตุโดนรถฝ่าไฟแดงชนตอนสองทุ่มครึ่งแล้วมาเสียชีวิตตอนสามทุ่มที่โรงพยาบาล!

ปั้ง!  

ผมประติดประต่อเรื่องแทบไม่ถูก คำถามแรกที่โผล่มาไวกว่าจรวดก็คือ แล้วใครกันโทรมาบอกเลิกผม  ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจก่อนจะรุดไปโรงพยาบาลอย่างเร็วไวที่สุด ระหว่างทางภาพเหตุการณ์ความรักของเราที่เริ่มตั้งแต่สามเดือนที่แล้วย้อนมาเป็นฉากๆ 

ผมก้าวเข้าไปในห้องดับจิต คงจะเป็นคุณแม่ของพิมพ์ที่โผมากอดเชิงปลอบประโลมผมทั้งที่สายตาคุณแม่เองก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า 

ร่างเธอแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น...ส่วนร่างผมกำลังสั่นเทา ผมกำหมัดแล้วยกขึ้นมาอุดปากตัวเอง  ผมสูดหายใจแล้วพยายามสกัดเสียงสะอื้นที่เล็ดรอดออกมาพร้อมหยาดน้ำตาเป็นสายๆ บรรยากาศในห้องแม้เย็นแต่มันก็ไม่เท่าความเยือกเย็นที่กำลังแผ่ซ่านเข้ามาใหหัวใจของผม วินาทีที่เห็นใบหน้าและร่างกายที่บอบช้ำของเธอ ผมอยากจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้ แต่ผมก็ทำได้เพียงยืนมองเธอแล้วร้องไห้ ผมกอดเธอและหวัง หวังว่าร่างกายเธอจะอุ่น แต่ไม่เลยมันเย็นไปหมด ผมถามเธอทั้งน้ำตาว่า ที่ผ่านมาผมเป็นคนรักทีดีหรือเปล่า ที่ผ่านมาผมบอกรักคุณมากพอหรือยัง ที่ผ่านมาผมขอโทษคุณทุกครั้งที่ผมทำผิดไหม ที่ผ่านมาผมเอาใจใส่คุณมากพอหรือยัง ที่ผ่านมาผมทำให้คุณผิดหวังมากแค่ไหน....

เธอเงียบ เธอไม่ตอบ
คำถามของผมในตอนนี้ ไร้การตอบกลับจากเธอ...

เธอสิ้นไร้ลมหายใจ
ส่วนผม หัวใจแตกสลาย


แม่พิมพ์คุยกับผมขณะพาร่างเธอไปที่วัด แม่บอกว่า พิมพ์ชอบเล่าเรื่องของผมให้แม่ฟัง แม่ถามว่าจะอายไหมถ้าใครบอกว่าแค่สามเดือนที่คบกันผมยังเป็นถึงขนาดนี้ ผมได้แต่ยิ้มเจือนๆ แล้วตอบว่าไม่อายหรอกครับ แม่ตบบ่าผมเบาๆก่อนบอกอย่างอบอุ่ณ 

"มันไม่สำคัญหรอกว่าจะคบกันมากหรือน้อย มันไม่สำคัญเลยถ้าตัดเรื่องระยะเวลาออกไป หากแต่สิ่งที่สำคัญคือตอนที่ได้รักกันนั้น เรารักกันมากแค่ไหน กอดกันแล้วอบอุ่นใจเท่าไหร่ ซับน้ำตาให้กันแล้วทราบซึ้งขนาดไหน...ระยะเวลาน่ะ มันไม่ใช่ตัวชีวัดปริมาณของความรักหรอกนะ... 

...และสิ่งที่เจ็บปวดกว่าการโดนทิ้งน่ะคืออะไรรู้ไหม มันคือการที่คนสองคนรักกันอย่างสุดหัวใจแต่ไม่อาจใช้ชีวิตร่วมกันจนแก่เฒ่าได้ต่างหากที่เจ็บปวดอย่างสุดๆ สิ่งที่แทนเจอในวันนี้มันอาจจะเจ็บปวดมากหน่อย แต่สิ่งที่จะเยียวยาเราได้ คือการยอมรับความจริงเท่านั้น มันทรมานแม่รู้ดี แต่ถ้าการอยู่แล้วหลับหูหลับตาไม่รับรู้ว่าอะไรเกิดขึ้น แผลร้ายก็จะซุกซ่อนอยู่ในหัวใจเราตลอดไป คอยหลอกหลอนและกัดกินชีวิตในวันนี้และพรุ่งนี้ของเรา...
 
...พิมพ์น่ะ เขามาเข้าฝันแม่ บอกว่าเมือคืนไปเข้าฝันลูก เขาฝากแม่มาบอกว่า...เขาชอบคนที่มีความรักอยู่เสมอ คือรักคนอื่นและรักตัวเอง ไม่ทำร้ายคนอื่น ไม่กักขังตัวเอง เขายังฝากมาถามอีกว่า แทนจะไม่วันที่จะไม่รักตัวเองใช่ไหม..."

ผมตอบแต่เพียงสั้นๆ พร้อมเสียงสั่นๆว่า 

"ครับ..บ..บ" 





"ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ แทนเหนื่อยมากแล้วล่ะ"
"หลับฝันดีนะแทน อดนอนมาสองวันนี่"
"อือ..."
"พิมพ์รักแทนนะ"
"แทนก็รักพิมพ์ครับ"



คัท !
เราต่างรู้ว่าสิ่งที่คงอยู่นั้นคือเรื่องราว และเราจะกลายเป็นความทรงจำของใครไปตลอดกาล... :)
 
SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

LunchBox
3 years ago
เรื่องน่ารักมากค่ะ
Reply
McPITCH
3 years ago
ขอบคุณครับ
NamTa
3 years ago
เราอกหักมาอ่านยิ่งเศร้า
Reply
McPITCH
3 years ago
สู้ๆนะครับ
LifeCafe
3 years ago
น้ำตาไหล T_T

Reply
McPITCH
3 years ago
โอ๋ๆ กอดๆ
NASRap
3 years ago
ผมพึ่งโดนมาเหมือนกัน​.....​
5นาที​ ที่แล้ววววว​ เจอยังนี้เลยยยยย​ อาจะไม่ใช่ทั้งหมด​.... 😭😭😭
หากไม่ได้ดั้งใจหวัง​ ก็ทำใจให้อยู่กับความจริง..!
Reply
McPITCH
3 years ago
สู้ๆพ่อหนุ่ม
thanakornza5588
3 years ago
อยากทำหนังทีสิสผมเลย เศร้ามากครับ
Reply
McPITCH
3 years ago
ยินดีให้เอาไปทำเลยครับสนับสนุนเต็มที ยังไงถ้าทำบอกด้วย:)
thanakornza5588
3 years ago
ขอบคุณมากครับ เดียวผมจะเอาเรื่องนี้เป็น Reference ถ้าได้ทำจริงๆ เดียวผมมาบอก ^^
McPITCH
3 years ago
:)