นาฟิกาAnalogกับคำสำคัญบนแก้ว Hofbrau Munchen
1.
ฝนด้านนอกตกลงมาอย่างไม่ขาดสายเสียงฝนถูกกลบด้วยเสียงเพลง Strangers In A Dream ในบาร์ที่ตอนนี้เหลือที่ว่างนั่งเพียงไม่กี่ที่ จริงๆเเล้วกรุงเทพเป็นเมือนที่โคตรเหงาเเละโดดเดี่ยว มีเเต่คนขี้เหงารวมตัวกันในเวลากลางคืนกลางวันถูกกลบด้วยความวุ่นวาย

ฉันนั่งถอนหายใจทิ้งไปอยู่เพียงไม่กี่ครั้ง นั่งพิจารณาแถ้วเบียร์เยอรมันHofbrau Munchen ที่ดูเก่าแต่สวยเพราะแก้วถูกหลอมให้มีเหลี่ยมมุมเยอะจนราวกับมันเป็นคริสตัล ฉันยกแก้วขึ้นอยู่ในระดับสายตาเพื่อมองมันอีกครั้งอย่างตั้งใจ ผ่านแก้วบางใสที่มีเครื่องดื่มแอลกอฮออยู่เพียงน้อยนิด 

2. 
คุณปรากฎตัวขึ้นผ่านเเก้วHofbrau Munchen ในคืนฝนตก คุณเดินเข้ามาที่โต๊ะวางกระเป๋ากล้องกับกุญแจพร้อมทิ้งตัวบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ในบรรยกาศสไตร์เรโทร แอร์เย็นๆและเม็ดฝนทำให้กระจกด้านฝ้าขึ้นเป็นไอหนาจนยากที่จะมองภายนอก มันเป็นเหมือนม่านบางๆบังสายตาใครต่อใครที่เดินผ่านไปมาอยู่นอกร้าน ก่อนจะเริ่มต้องพูดคุยกันคุณหยิบของในกระเป๋า มันเป็นถุงผ้าใบเล็กที่รูดปิดด้วยเชือกออกมายืนให้ 

3. 
“เอานี่มาให้” 
“นาฬิกาเหรอ เรามีแล้ว” 
“แต่เรือนนั้นมันเป็นแบบ Analog เธอชอบแบบนี้ใช่ไหมล่ะ” 

มันไม่เลวเลยสำหรับนาฬิกาหน้าปัด Digital ที่เธอเลือกซื้อมาให้ จะมีแต่คนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่าฉันเองมีปัญหากับการดูนาฬิกาแบบ Analog เคยสอบตกเรื่องการอ่านเวลาหลายครั้งตอนเด็กๆ

“ฉันโตเกินกว่าจะใส่นาฬิกาแบบ Digital แล้ว” 

คุณยกเครื่องดื่มที่เพิ่งถูกเสิร์ฟ ขึ้นมาดื่มก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าขรึมๆ
“เราสงสัยจริงๆ ว่าเธอทนมองสิ่งที่เธอไม่รู้ความหมายของมันได้ยังไง ? ” 
“ปรกติฉันดูเวลาในมือถือแทน” 
“งั้นสิ่งที่เธอใส่ไว้กับตัวตลอดดูจะไม่มีค่าอะไรเลย ” 
“ก็มันเป็นนาฬิกาไง” 
“ใช่ เธอมองมันตลอดแต่ไม่เคยอ่านมันออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะบอกอะไร” 

4.
คุณยกแก้วเบียร์ในมือขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ในระหว่างนั้นเพลงใหม่ถูกเปิดขึ้น ฉันเปลี่ยนนาฬิกาเรือนใหม่บนข้อมือ 
“มันไม่ได้สวย เพียงแต่มันเหมาะกับเธอมันมีค่าเพราะมันตอบคำถามเธอได้ในเวลาที่ต้องการ" 
“นั่นสิเนอะ บางทีเราพยายามเหมือนคนอื่นจนลืมสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง” 

5.
คำสำคัญ ทำนองVaporwaveเเละเพลง(For Her)
เเสงเเฟลตเเวบมา คุณมองฉันผ่านเลนส์เเละsnap
"เเสงสวย"คุณพูด
"ฟังเเล้วนะ เพลงพวกนั้นที่เธอส่งมาเเบบรัวๆ"

"ก็รอฟังความเห็นอยู่ เเล้วเป็นไง"
"หลงเลยเรื่องบรรยากาศเพลง เสียงReverb กับเสียงNoise เหมือนหลงไปอยู่ยุค80 ชอบเสียง synth ที่วิ่งอยู่รอบๆหู เหมือนตัวเพิ่มบรรยากาศดูมีกลิ่นอายของความเป็น Analog จำลองเสียงของเทป เราหยุดฟังไม่ได้เลย"
"ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลก Aesthetic ว่าเเล้วเธอต้องหลงมัน"
.
.
(เราสบตากัน เพลงFor Herถูกเล่นขึ้น)
(นักร้องนำพูดประโยคสั้นๆ)
" For Her , For Her " พร้อมยกเเก้วเเอลกอฮอในมือ.

"..."
"มีอะไรรึเปล่า?"
"เปล่า เเค่ไม่มั่นใจว่าควรพูดออกไปตอนนี้ไหม?"
"ทำไมล่ะ"
"ความลับงั้นเหรอ"
"เปล่าอ่ะ เเค่มันเป็นคำสำคัญ"
"ยังไง"

"เราชอบเธอ"


"ว่าอะไรนะ"
"เธอได้ยิน"
.
.
"ชอบเเบบไหน"
"เเบบที่เธอเองก็ชอบเรา"
.
"ใช่ 
เเต่ก็คงไม่ได้มากไปกว่าหนังสือเเละเสียงเพลง"


"ต่างกันตรงไหน"
"ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเวลา เราชอบหนังสือเเต่ก็ไม่ใช่คนประเภทที่หยิบมันขึ้นมาอ่านทุกเวลา ไม่ใช่คนที่เอาเเต่อุดหูฟังเพลง เเต่สองสิ่งนั่นมันก็ยังเป็นสิ่งที่เราชอบ คุณก็เป็นหนึ่งในนั้น มีบางเวลาที่เราคิดถึงเเละบางเวลาที่ต้องการช่องว่าง"

"ยังดีใจที่ได้เป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่พอจะทำให้เธอชอบ"

"การตัดสินใจคบกับคุณไม่ง่ายเลย เรารักษาความสัมพันธ์ไม่เก่ง จนกลัวเสียคุณไปสักวัน การเลิกรากับคนที่เรารักนั้นไม่ง่ายเลย"
"งั้นถ้าเธอรักใคร เธอจะจัดการกับความรู้สึกยังไง"
"อย่าเข้ามาเป็นความรักของเรา เเต่อยู่ในที่ๆเราจะมองเห็นคุณได้ตลอดเถอะ อย่างคืนนี้ เรามีความสุขล้นใจเหลือเกิน ถ้าคุณพอจะมองออก เเม้ไม่ใช่การมาเที่ยวกับคุณในสถานะคนรักก็เถอะ.."

คุณนิ่งเฉยไม่เเสดงอาการใดใด

6.
See Scape
"เราเข้าใจเเละขอบคุณในคำตอบ เธอไม่ได้ทิ้งภาพเด็กศิลประยุกค์ที่เราเคยเจอในงานSee Scape เมื่อหกปีก่อนเลย"
"คุณเองก็เป็นเด็กต่างสถาบันตัวสูงหัวยุ่งเเละช่างวางท่า"

"เราจำตอนที่เราถ่ายภาพเธอตอนเธอรับรางวัลเพ้นสีน้ำได้ เธอวิ่งมาขอไฟล์ภาพจากเรา เเถมพูดจาไม่ดีเราเลยไม่ให้ไป"
"สุดท้ายเราต้องไปขอจากเพื่อนคุณอีกคน"
"เเล้วเธอก็ไปคุยกับมันอยู่พักใหญ่ๆ"
"เปล่าเลย เราเเค่เเสดงความขอบคุณก็เท่านั้น"

"งั้น..ขอบคุณนะ สำหรับหนึ่งคืนที่ดีๆคืนนี้"
.

7.
00:00น.
เเสงวาบจากนาฬิกาเรือนใหม่ บอกเวลา
เพลงเบาลงจากเมื่อค่ำที่ผ่านมา ฟ้าฝนเริ่มซา หน้าบาร์มีสองสามคนที่ปล่อยควันจากมวลบุหรี่ขึ้นบนฟ้า อากาศเย็นชื้น ถนนปลอดความวุ่นวายความเหงาครอบคลุมกรุงเทพอีกครั้ง 

คุณยื่นมือส่งม้วนฟิลม์ให้ม้วนนึง
.
"ภาพตอนเธอรับรางวัลที่See Scape
เราถ่ายจากกล้องฟิลม์ หวังว่าจะชอบความธรรมดาที่ไม่ผ่านการปรุงเเต่งใดใด ส่วนตัวเราชอบความธรรมดาของมันมากพอๆกับคุณ คนในแผ่นฟิลม์.."
.
.
.
กลิ่นฝนชื้นๆปะทะจมูก เสียงดนตรีเเละป้ายไฟหน้าบาร์พอทำให้คืนนี้ดูมีชีวิตชีวา

ฉันกำม้วนฟิล์มไว้ในมือ 
ดีใจที่ไม่ได้เริ่มความสัมพันธ์ ดีใจที่ไม่มีเหตุผลร้ายๆไหนจะทำให้เราเสียคุณไป 
"กอดกันหน่อยมั๊ย คืนนี้มันหนาวเกินไป" 
คุณพูดเเละโอบฉันมันพอดีเหลือเกินสำหรับเเขนคู่นี้
ไม่ต้องเเต่งเเต้มความสัมพันธ์ครั้งนี้ด้วยสถานะการันตีใดใดเลย...

.
.

8.
ฉันรักคุณ
คุณเดินจากไปเเล้วเเละคงไม่ได้ยินคำพูดใดใดในตอนนี้ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง........


SHARE
Writer
RattikornTeerakanon
Writer
ให้เรื่องเล่า..เล่าเรื่อง...

Comments

khaikung
3 years ago
อิจแรง
Reply
Nicharr
3 years ago
ชอบมากเลยอาา
Reply
>♡<