เราจะหัวเราะให้กับเรื่องที่เราเคยร้องไห้


ว่าด้วยเรื่องของความรัก ความเศร้า อาการรัก อาการอกหักที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมนุษย์ ผลัดกันเป็นทั้งผู้กระทำที่ใจร้ายเเละวันดีคืนดีอาจจะกลายเป็นผู้ถูกกระทำที่ตกเป็นเหยื่อโศกนาฏกรรมรักเหล่านั้น 



บางครั้งเราก็เคยเป็นมาแล้วทั้งสองฝ่าย เเละคิดว่าน่าจะเข้าใจมุมมองของทั้งคู่ เเต่เปล่าเลย ความรักไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจง่ายขนาดนั้น มันเหนือการควบคุม อยู่เหนือเหตุผล อยู่เหนือคำนิยามใดๆที่เขาว่าต่อๆกันมา แต่หนึ่งสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือหัวใจกับความรู้สึก 




การเห็นคนๆหนึ่งร้องไห้เพราะผิดหวังในความรัก มันก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นตัวเองในอดีต ว่าเราเคยเศร้า เคยร้องไห้ เคยเสียใจมากขนาดนี้ เเล้วเพราะอะไรล่ะ ? เพราะเราเคยรักเขามากใช่ไหม ?


"ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้วะ ทำไม ทำไม ทำไม"  


เขาพูดทั้งน้ำตา ทำอะไรไม่ได้นอกจากตบบ่าเเล้วให้กำลังใจ


"บางคำถามรู้คำตอบไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกมึง สิ่งที่มึงเห็นคือคำตอบของทุกอย่่างเเล้ว"


"สิ่งที่มึงควรทำเป็นอย่างเเรก  คือยอมรับความจริงให้ได้  กูรู้ว่ามันยาก เเละมันยากมาก เเต่มึงก็ต้องทำ"



"แต่ถ้ามึงยอมรับมันได้ ทุกอย่างมันจะไม่เจ็บแบบที่มึงเป็นอยู่ตอนนี้"


นึกแล้วก็ตลกตัวเอง สามสี่เดือนก่อนตัวเองยังนั่งร้องไห้ให้คนอื่นปลอบ ถ้อยคำเหล่านั้นถูกพูดโดยคนรอบข้างที่เป็นห่วงเเละไม่อยากเห็นเราเศร้าอีกต่อไปเเล้ว จริงๆก็พูดกันมาเป็นปีๆเเล้วนั่นเเหละ แต่พอบทจะตัด มันก็ตัดไปเลยจริงๆ 


เป็นเรื่องปกติทั่วไปที่คนไม่ได้อยู่ในเกมจะพูดอะไรยังไงก็ได้  ทั้งพูดเตือนสติ ทั้งให้กำลังใจ ทำทุกอย่่างไม่ให้คนใกล้ชิดของเราต้องมานั่งร้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าเกือบทุกวันเพราะใครก็ไม่รู้ 

ในฐานะที่เคยเป็นทั้งคนในเกมเเละคนนอกเกม เราเข้าใจความรู้สึกนั้นดี ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในหัวตอนร้องไห้ เรารู้ว่ามันคืออะไร ต้องทำยังไง แต่เราบังคับใจเราไม่ได้  


เเต่พอมาวันนึง เรากลับกลายเป็นคนที่ต้องพูดถ้อยคำปลอบโยนเหล่านั้นเสียเอง ทั้งๆที่รู้อยู่เเก่ใจว่ายังไงคนฟังก็ไม่สามารถทำได้ เเละยากที่จะทำ 



มาถึงตอนนี้มันทำให้เรายิ่งเข้าใจความรู้สึกของคนรอบข้างมากขึ้น ว่าเวลาที่เราร้องไห้ให้กับเรื่องเหล่านี้มันทำให้พวกเขารู้สึกเเย่เเละเป็นห่วงขนาดไหน 


เเละมันยิ่งทำให้เราคิดได้ว่า เราเคยร้องไห้ให้คนๆหนึ่งมามากขนาดนั้นได้ยังไง ทำไมเราถึงทำตัวไร้ค่า ทำตัวเป็นของตายแบบนั้น ?  


แต่เชื่อเถอะ เมื่อเราผ่านจุดที่เเย่ๆแบบนั้นมาได้ จะค้นพบว่าชีวิตมันดีขนาดไหน  เชื่อเเล้วว่าวันนึง เราจะหัวเราะให้กับสิ่งที่ทำให้เราเคยร้องไห้ ให้กับสิ่งที่เราคิดว่าไม่มีทางลืมมันได้หรอก เราจะตลกตัวเองมากๆเลยล่ะ 



เราเชื่อว่าคนเราทนร้องไห้ ทนเสียใจได้ไม่นานนักหรอก เราอาจจะคิดว่าเราไม่มีทางทำได้ ลืมไม่ได้ เลิกรักไม่ได้ เเต่เมื่อมาถึงจุดๆนึง เราจะลืมเขาได้โดยที่เราไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปเเล้ว




เเละเมื่อมาถึงวันนั้น

คนที่จะชนะในเกม

ก็คือตัวคุณเองนั่นเเหละ



:)  






SHARE
Written in this book
writeandlife
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments

TAN_CHA
2 years ago
แค่ชื่อก็....โดนจิงๆเลยยย
Reply
CallMeMoss
2 years ago
ประทับใจ

Reply
m-petitefille
2 years ago
ขอบคุณค่าา :)
Mody
2 years ago
กำลังรอเวลาค่ะ
Reply
m-petitefille
2 years ago
สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
มันจะผ่านไปด้วยดีค่ะ
TrustMe
2 years ago
เห็นด้วยคะ
Reply
m-petitefille
2 years ago
ใช่มั้ยคะ พอผ่านจุดนั้นมาได้จะรู้สึกดีมากเลยล่ะค่ะะ
NamTa
2 years ago
เรากำลังอยู่ในจุด ทำไม
Reply
m-petitefille
2 years ago
สู้ๆนะคะ :)