#สายสตรองผู้อ่อนแอ
ความในใจเรื่องที่ 1


คิดมาตลอดว่า ก่อนนอนก็อยากมีใครซักคนบอกว่า "ฝันดีนะคะ" แล้วลูบหัวเราเบาๆ ได้ตื่นเช้ามาในอ้อมกอดของใครซักคน และก็อยากมีคนคอยเป็นห่วง ทำตัวเป็นสารถีมารับมาส่ง โทรตามถามไถ่เหมือนคนอื่นๆเขาบ้าง

แต่ก็เข้าใจ...ว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเกิดขึ้นกับเรา 
ใครๆก็บอกว่าเราเป็นผู้หญิงเก่ง เข้มแข็ง เป็นหัวหน้าครอบครัว คอยดูแลคนอื่นมาตลอดตั้งแต่คนในบ้านลามไปยันคนรอบข้างของเพื่อนฝูง
เพราะฉะนั้น "เธอดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว" "เธอไหว" "เธออยู่คนเดียวได้สบายๆ" ก็เธอเป็น  #สายสตรอง นี่นา เหล่านั้นคือคำจำกัดความที่เราได้รับมาจากสังคม
แต่ถ้ามีใครมาทำแบบนั้นกับเราบ้างมันก็น่ารักดีใช่มั้ยล่ะ ไอ้การที่เราได้รู้สึกว่า ตัวเองเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารัก น่าเอ็นดู น่าทนดุถนอม มันรู้สึกดีออกจะตายไปที่ผ่านมาเกือบสามสิบปี เราเคยได้รับความรู้สึกแบบนั้นเหมือนกันนะ ถึงจะไม่บ่อย แต่ตอนนั้นรู้สึกดีมาก มีความสุขสุดๆเลย เหมือนมันมีอะไรพองฟูจนคับอก เรายังจำความรู้สึกแบบนั้นได้ดี และยังโหยหามันจากใครซักคนมาตลอด

ทุกครั้งที่นึกถึงความรู้สึกในช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นเราก็ยังยิ้มออกมาได้เสมอ แล้วซักพักรอยยิ้มก็ค่อยๆหายไปและแทนที่ด้วยความเจ็บปวด เพราะใจเรามันรู้ว่าความรู้สึกดีๆเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้นกับเราอีกแล้ว แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกระทำเหล่านั้น รวมไปถึงความรู้สึกต่างๆที่เคยได้รับมามันจริงหรือปลอมกันแน่ 
แต่เราก็ยังอยากได้รับมันอีกจัง
SHARE
Writer
MoonHill
Watercolorist, illustrator
I'm an artist who is a broken-hearted girl.

Comments