นิยายเรื่องแรก
: ) 


คุณยังจำความฝันครั้งหนึ่งของคุณกันได้ไหม?

.
.
.
ฉัน
ชอบงานเขียนมากที่สุดในชีวิต
รักเวลาเห็นตัวอักษรโลดแล่นลงบนพื้นที่ว่าง
แม้แต่ในอากาศ ในห้วงความคิด
แต่ไม่เคยที่จะจับพวกมันมารวมไว้อย่างเป็นหลักเป็นแหล่งเลยสักครั้ง
แต่ไหนแต่ไรมา
ฉันมักเขียนลงบนสมุดที่ไม่ใช้แล้ว
บนบล็อกเก่า ๆ อย่าง Exteen
หรือเป็น myspace สมัยที่เฟื่องฟู
Diaryhub ฉันก็เคยอยู่นะ
อยู่จนแปรมาเป็น Diaryis
และอีกหลายต่อหลายที่ที่นึกออกไม่หมด
จนมาวันหนึ่ง
ฉัน 'คิด' อยากรู้ความรู้สึกของคนที่ -ไม่รู้จัก-ฉัน
ว่าเขามีความเห็นอย่างไรกับตัวอักษรที่ฉันเล่า

ฉัน
จึงแต่งนิยายขึ้นมา 1 เรื่อง
ทำในสิ่งที่ฉันชอบมากที่สุดในชีวิต
และลองส่งให้สำนักพิมพ์แห่งหนึ่งพิจารณา

แน่นอน
เป็นไปตามคาด
ว่ามันไม่ได้...

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมาย
คือคำวิจารณ์ที่ส่งมายาวเหยียดในเมลฉบับนั้น
ไร้ซึ่งคำชม
แต่ฉัน ...กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปหมด

ฉันวนอ่านหลายครั้ง
เปิดมันขึ้นมาซ้ำ ๆ 
อ่านคำติทั้งรอยยิ้ม

และฉันชอบมาก ฉันชอบที่เขาติ
ในแบบที่ฉันเองก็คิดเหมือนกัน

ระยะเวลาร่วมครึ่งปีที่ฉันใช้แต่งนิยายเรื่องแรกในชีวิต
บางคนที่ไม่เข้าใจ
อาจมองว่ามันไม่คุ้มเลย กับการทำแบบนั้น

แต่สำหรับฉัน
ตั้งแต่เริ่มต้นถ่ายทอดความรู้สึกผ่านตัวอักษร
ครั้งนี้
คือครั้งที่ฉันคิดว่าคุ้มที่สุดในชีวิตแล้ว

รู้อะไรไหม

บางครั้ง 
คำติก็ทำให้คนเราเติบโตขึ้นมามากกว่าคำชมเสียอีก




: )

เป็นความล้มเหลวที่มีคุณค่าครั้งหนึ่งของฉันเอง
.
.
.


SHARE
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments