ให้ท้องฟ้าเป็นกระดาษ
ช่วงนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นก้อนเมฆสีเทาก้อนใหญ่ๆ
ภายในอัดแน่นด้วยหลายสิ่งหลายอย่างที่กำลังหมุนปั่นป่วนเกาะกวนใจ ทำให้มนุษย์ไม่เป็นไรอย่างฉันเริ่มเป็นอะไรขึ้นมาบ้างแล้วล่ะค่ะคุณลักยิ้ม 


นี่มันเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่ก็ไม่รู้นะคะ

แต่ที่รู้แน่ๆคือ 

                  ฉัน. . . . . 
              
                รู้สึกไม่ดีเอาซะเลย


แต่ก็ไม่รู้จะไปบอกใครดี วันนี้เลยเขียนมาเล่าให้คุณลักยิ้มฟังแล้วกัน 


ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าความไม่สบายใจเนี่ยมีอานุภาพร้ายแรงจริงๆ มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีพายุสีดำหมุนรอบตัวตลอดเวลา มันทำให้ฉันเวียนหัว ท้องไส้ปั่นป่วน บางอย่างมันจุกอยู่ที่อก ฉันก็รู้ว่ามันคืออะไร แต่ไม่สามารถกำจัดมันออกไปจากหัวได้เลย

แต่พอได้เล่าได้รู้ว่าอย่างน้อยก็มีคุณฟังฉันอยู่

               ฉันก็รู้สึกดีนะ

ก้อนเมฆสีเทาๆอย่างฉันก็รับรู้ได้อย่างหนึ่งนะว่าสิ่งที่ฉันแบกอยู่มันคงหนักมาก

เกินที่ร่างกายฉันจะรับไหว 


ฉันคงเป็นก้อนเมฆที่โอบอุ้มไอน้ำไว้มากเกินไป 


คงต้องระบายมันออกมาบ้างแล้วล่ะ




คุณลักยิ้มห่มผ้าหนาๆนะคะ

คืนนี้ฝนคงตกอีกนาน


 เผื่อว่าวันพรุ่งนี้ก้อนเมฆสีเทาๆจะกลายเป็นเป็นเมฆสีขาวสีสดใสกับเขาบ้าง







น้ำตาช่วยให้บางอย่างดีขึ้น

วันพรุ่งนี้ฝนคงไม่ตกอีกแล้วล่ะ


ขอสูดลมหายใจเข้าเพิ่มพลังสักฮึ่บนึงก่อนจะบอกฝันดีคุณ


ฝันดีนะ


จูบลา




SHARE
Written in this book
jusminium
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments

NTzSealLover
3 years ago
อยากเข้ามาช่วยเป็น คุณลักยิ้ม2 จัง 😊
สู้ๆนะฮะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
Reply
Match
3 years ago
การที่เรามีคนรับฟังเป็นอะไรที่ดีมากจริงๆค่ะ🙏