ความทรงจำที่ยังจำได้
การที่เรารักใครสักคนในชีวิต มันมีขอบเขตด้วยหรอ
      ตั้งแต่ผมยังจำความได้ ผมเคยพยายามเพื่อใครสักคนมาแล้วคนนึง มันอาจเป็นการพยายามที่ไม่สูญเปล่าเลยสักนิดเพื่อที่จะได้ผลลัพธ์ที่ผมหวังกลับคืนมา มันเป็นการพยายามที่ใช้เวลาที่นานที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ในเรื่องของความรัก ในการที่ผมพยายามให้ได้สิ่งนั้นมานั้นมันอาจจะทำให้เขารู้สึกดีในสิ่งที่ผมทำให้ แต่พอมันมีเรื่องอะไรที่ทำให้เขานั้นรำคาญในสิ่งที่ผมพยายามมาตลอด มันก็สูญเปล่าลงไปในพริบตาเมื่อเขาคิดที่จะห่างจากผมโดยไร้เหตุผล ทั้งที่ผมพยายามถามแล้วเหมือนกันแต่เขาก็ไม่สามารถตอบผมได้ 

       ผมพยายามถามตัวเองมาตลอดว่าผมทำไรผิด ผมทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า ผมก็ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดมาสักอย่าง เขาได้แต่บอกในช่วงที่เราจะมีโอกาสในชีวิตที่จะเป็นการคุยครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน ว่า... "ดีทุกอย่างเลยนะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่พยายามทำให้ผม" แล้วเขายังบอกกับผมอีกว่า
ขอให้ผมเจอกับคนที่ดีในชีวิตนะ >> มีตอนต่อไปนะ
SHARE
Written in this book
Past My Life

Comments