......เด็กหญิง คะนึง ตอนที่ ๒......
  
ฉันดีใจมากมาย แม่กลับมาแล้ว แต่ใครมากับแม่?
เค้าคือใคร คำถามนี้ก้องกังวานอยู่ในใจ แต่ฉันก็เลิกสนใจวิ่งไปกอดแม่

...ตอนที่ ๒...
 
   อาจารย์ ฉลวย ก็ปลอบใจ "ไม่เป็นไรนะ คะนึง แม่เธอคงไปแลกข้าวที่อื่น เดี๋ยวแม่เธอคงจะกลับมาแน่นอนเชื่อครูนะ และเธอก็กลับมาเรียนด้วยนะ"
    ฉันก็ได้แต่บอกครู "หนูมาเรียนไม่ได้ค่ะ เพราะไม่มีคนหาเลี้ยงน้องค่ะ"
    อาจารย์ฉลวย ก็พยายม เกลี้ยกล่อม ให้กลับมาเรียนให้ได้ แต่ฉันมีภาระหน้าที่ที่ต้องหาเลี้ยงน้อง ไม่อาจมาเรียนได้ อาจารย์ฉลวย ก็เข้าใจและไม่อาจ ทำให้ฉันกลับมาเรียน อาจารย์ฉลวย บอก "รอครูตรงนี้นะ เดี๋ยวครูห่อข้าวและปลากระป๋องให้นะ"!

    ฉันก็ตอบค่ะคุณครู สักพักอาจารย์ฉลวย ก็เดินออกมาจากโรงครัว พร้อมข้าวสาร และอาหารแห้ง มาให้ ฉันก็ก้มกราบอาจารย์ และหิ้วของกลับมาบ้าน ฉันรู้สึก จดจำครูคนนี้ได้อย่างดี ไม่มีวันลืมเลย ( อาจารย์ ฉลวย ละครเขต ) ครูผู้ต่อชีวิตของฉันในวันนั้น 





   วันที่ฝันร้ายที่สุดในชีวิตก็มาถึง พอตกเย็น น้องๆก็กลับมาจากโรงเรียน ฉันก็เตรียมหุงข้าว ทำกับข้าวให้น้องๆได้กิน ฉันก็จัดแจงก่อไฟ ตั้งหม้อรอน้ำเดือด ในขณะที่รอ 
   ฉันก็เดินไปหาบน้ำ มาไว้ดื่มกินจากบ้านเดินไปที่บ่อไม่ไกลสักเท่าไร น่าจะ 200 เมตร น่าจะได้ฉันก็หาบน้ำเกือบจะถึงบ้านอยู่แล้ว ฉันได้ยินเสียงน้องสาวคนที่ 3 ร้องอย่างโห้ยหวน ป่นกับเสียงกรีดร้องของน้องๆดังมาแต่ไกลๆ น้องคนที่ 3 ทั้งร้องไห้ ทั้งวิ่งมาหา เนื้อตัวน้องสาว แดงและผิวหนังผุพองไปตั้งแต่เอว จนเกือบถึงหัวเข่า
   ฉันได้เห็นเพียงเท่านี้ฉันก็วางน้ำที่หาบอยู่ เทไปที่ตัวของน้องสาวคนที่ 3 ฉันพยายามเอาน้ำมาราดที่ตัวน้องมากเท่าไหร่ฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ๆในใจตอนนั้นขออย่าให้น้องเป็นอะไรเลย ฉันก็ตั้งสติได้ ก็ถามน้องสาวว่า "เป็นอะไร?"
น้องสาวก็ตอบกลับมาว่า "โดนน้ำร้อนลวก!!"
   น้องสาวเล่าว่า นั่งเล่นข้างๆเตาแล้วเอามือเขี่ยฟืนแล้วหม้อก็คว่ำลงมาไส่ น้องสาวเล่าทั้งน้ำตา และความเจ็บปวดที่น้องได้รับในตอนนั้น มันทำให้เรา 4 คนพี่น้อง ยืนกอดกันร้องไห้ และ เราจะทำยังไง? จะไปไหน? จะไปหาใคร? ณ.ตอนนี้เวลานี้เราไม่มีใคร ครูก็ไม่อยู่แล้ว เพราะครูเลิกเรียนกลับบ้านไปกันหมดแล้ว วิ่งไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้าน แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเลย ทุกคนไม่สนใจ ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไร ที่ใครๆไม่อยากเข้าไกล้ หรือ ไม่อยากมาช่วยใดๆ

เพราะเหตุเกิดจากแม่ของฉันเอง แม่จะชอบพูดเสมอใครมายุ่งกับครอบครัวกู กูจะสาปแช่งพวกมึง!!!
กูจะตามราวีพวกมึงไม่มีวันหยุด


   แล้วตอนนี้ฉันจะวิ่งไปหาใครหล่ะ ในเมื่อชาวบ้านก็ไม่ช่วย ป้าแท้ๆก็ไม่ยุ่ง เพราะใครๆก็ ไม่อยากมีปัญหากับแม่ ฉันก็ได้แต่เดินคอตกกลับมาหาน้อง น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม ฉันก็ได้แต่ปลอบใจน้อง ได้แต่บอกน้องเดี๋ยวแม่ก็มานะ เรา 4 คนพี่น้องก็ร้องไห้ พร้อมๆกัน และบอกน้องๆว่าเราไม่มีที่ไปแล้วนะ ตายก็ต้องตายคืนนั้นทั้งคืนเรานอนร้องไห้กัน 4 พี่น้อง
   เราร้องไห้ทั้งคืน เสียงอันโห้ยหวนของเรา 4 พี่น้อง ในความเงียบสงัดของค่ำคืนกลับกลายเป็นคืนที่เรา 4 พี่น้องส่งเสียงร้องเรียกหาแม่ทั้งคืน...

   ตอนเช้าเรา 4 คนพี่น้องไม่ได้นอนเลย เราเฝ้าดูแลกันและกัน ก็มี ป้าหนวก ( หรือป้าแดง เดินถือว่านหางจรเข้ ) มาให้และบอกว่า แกะเปลือกเขียวออกแล้วเอาวุ้นข้างในทาให้น้องนะ และก่อนที่ป้าหนวกจะไป ได้ก็กำชับว่า ห้ามบอกแม่มึงนะ เดี๋ยวมันมาหาเรื่องกู และแกก็เล่าว่า ชาวบ้านเขาอยากช่วยพวกมึงนะ แต่เขาไม่อยากมีเรื่องกับแม่มึง เพราะแม่มึงตามไปด่าเขาถึงบ้านไปด่าเขาเสียๆหายๆ เข้าเลยไม่อยากเข้าไกล้พวกมึง ป้าหนวกก็บอกแค่นี้นะ กูไปก่อนนะเดี๋ยวเผื่อ แม่มึงมาเห็นกู กูจะซวยเอา
   แกพูดได้แค่นั้นแกก็เดินจากไป ฉันก็ได้แต่ขอบคุณป้าหนวกนะที่หายามาให้ ฉันก็ได้แต่ทายาสมุนไพรให้น้อง ยากินก็ไม่มี ยาทาก็มีแค่ว่านหางจรเข้ เท่านั้นแผลน้องก็เริ่มบวม หนังหลุดลอกออกเป็นแผ่นๆเห็นแต่เนื้อแดงๆ มีหนองไหลออกมา น้องก็ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดร้องไห้จนหลับแล้วหลับอีก ฉันก็ให้น้องคนที่ 2 และน้องคนที่ 4 เฝ้าน้องที่โดนน้ำร้องลวก แล้วฉันก็เดินไปที่โรงเรียนแต่โรงเรียนปิดเพราะเป็นวันเสาร์ แล้วตอนนี้จะไปหาใคร ฉันหมดหนทางแล้ว



    และวันจันทร์ ก็มาถึง ฉันก็เดินไปหาครูอีกครั้ง ไปขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ อาจารย์ก็มากัน 3 คน มีอาจารย์สังวาร อาจารย์ ประยูร อาจารย์ตะเกิง ท่านก็บอกว่า ให้ไปเอายาที่โรงเรียนมาให้น้องกินนะ
    ฉันก็ทำตามที่อาจารย์บอก เพราะฉันไม่มีทางเลือกและไม่มีทางอื่นอีกแล้ว ก็ได้แต่ทำใจปล่อยไปตามเวรตามกำ ในเวลานี้ไม่มีแม่ ไม่มีใคร ไม่มีญาติคนไหนอีกแล้ว มีแต่เรา มีแค่เรา 4 คนพี่น้อง ถ้าหากจะต้องตาย เราคงตายอย่างไม่มีใครเห็น ตายอย่างหมาข้างถนน ณะตอนนี้เวลานี้เราต้องยอม เราคงมีกรรมหนักหนาสาหัสพอดู ถึงต้องเกิดมาแบบนี้ เกิดมาเพื่ออยู่อย่างโดดเดี่ยว เกิดมาเพื่อชดใช้กรรม แต่กรรมทำไม่ถึงมาทำร้ายตอนที่เราแย่ที่สุดและลำบากที่สุด

   ฉันก็ได้แต่มองหน้าน้องๆและร้องไห้พร้อมๆกัน เราร้องไห้อยู่แบบนั้น 7 วันเต็มๆน้องสาวคนที่ 3 อาการเริ่มแย่ลง แผลติดเชื้อ แผลเริ่มเน่ามีกลิ่น น้ำหนองก็ไหลเต็มผ้าขาวม้าที่เอาผันแผลไว้ ข้าวก็ไม่ได้กินเพราะน้องกินอะไรไม่ลงนอกจากกินน้ำ และวันที่ 8 ที่น้องสาวอาการแย่ลงกว่าทุกๆวัน แม่ก็กลับมา พร้อมพ่อเลี้ยง!!!

   ฉันดีใจมากมาย แม่กลับมาแล้ว แต่ใครมากับแม่?
เค้าคือใคร คำถามนี้ก้องกังวานอยู่ในใจ แต่ฉันก็เลิกสนใจวิ่งไปกอดแม่ แม่ก็ถามน้องไปไหน? ก็บอกน้องคนที่ 3 โดนน้ำร้อนลวกค่ะแม่!

แม่ถามฉันย่ำอีกที "มึงว่าอะไรนะ?"
ฉันก็ตอบย่ำไปอีกทีว่า "น้องโดนน้ำร้อนลวกค่ะ!"

   ตอนนี้แม่ แม่ก็คว้าแขนฉันลากไปหาน้อง ตัวฉันลากไปกับพื้น แล้วแม่ก็หักกิ่งไม้มา ตีฉันไม่ยั้งมือเพราะทำโทษที่ฉันดูแลน้องไม่ดี ตีจนเขียวช้ำไปทั้งตัว แม่ตีจนพอใจแล้วก็ปล่อยฉันไว้ตรงนั้น และพาน้องไป
   โรงพยาบาล ที่อำเภอขุขันธ์ และฉันก็ไม่ได้ข่าวน้องอีกเลย แม่ไปโรงพยาบาลได้ 2 วัน แม่ก็กลับมาบ้าน และ ก็ตีฉันอีกครั้ง ตีจนพอใจ แม่ก็พาน้องๆอีก 2 คนไปที่โรงพยาบาล โดยทิ้งฉันไว้ที่บ้านคนเดียว ฉันก็ได้แต่วิ่งตามแม่ แม่ก็ถือไม้ ขู่ฉันไปตลอดทางเพราะไม่อยากให้ฉันไปด้วย ทั้งขู่ทั้งตี และไล่ออกจากบ้าน แม่บอกมึงจะไปไหนมึงก็ไปเลย อย่ามาให้กูเห็นหน้า กูให้มึงเลี้ยงน้องดูน้องแค่นี้มึงทำไม่ได้ กูต้องไปแลกหาข้าว กูไปแค่ 5 เดือน มึงยังปล่อยให้น้องเป็นแบบนี้ ถ้ากูไปเป็นปีน้องคงตายแน่ๆเลย ถ้าเป็นแบบนี้มึงก็อย่าอยู่กับกูเลย......ไป๊.......!!!!







-จากผู้เขียน- 
*เรื่องทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องจริง มาจากชีวิตจริง ไม่ได้มีการแต่งเติมแต่ประการใด
อ่านแล้วก็คอมเม้นท์ และแนะนำกันด้วยนะค่ะ ตอน ๓ จะมาในเร็วๆนี้*
-ผู้ส่งสาร-
**เรื่ิองนี้ เป็นเรื่องจริงของพี่คนหนึ่งซึ่งพี่เค้าอยากจะถ่ายทอดให้ได้อ่านกัน ผมได้นำมาส่งต่อให้ทุกคนได้อ่านกันนะคับ**
SHARE

Comments