สายฝน บุคคล และความฝัน
เฮ้ย ถ้าวันนั้นเราไม่มีความฝันเราคงไม่ได้เจอกันในวันนี้
  
              เคยได้ยินเพลงมากมายเกี่ยวกับสายฝน ความจริงมันก็มีหลายแบบมากๆ ทั้งความรัก ความเศร้า ความเหงา และความอบอุ่น มันเหมือนเป็นฤดูที่สร้างผลกระทบต่อความรู้สึกมากทีเดียว วันหนึ่งผมติดฝนอยู่กับเพื่อนที่ร้านอาหาร เราคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้นในสมัยก่อน และสิ่งที่ผมรู้สึกคือ 
    
      "เรามีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับฝนที่แตกต่างกัน"

      เหมือนฝนเป็นสิ่งที่ใช้สร้างเหตุการณ์มากมายให้เกิดขึ้นในชีวิตของผม และคนรอบๆตัว จะให้ยกตัวอย่างก็เช่น ผมเคยขี่จักรยานยนตร์ไปรับคนที่ผมแอบชอบทั้งๆที่ตัวผมมีเพียงเสื้อกันฝนเพียงเดียว แต่ผมก็ไปรับเธออยู่ดี หรือเพื่อนผมที่ไปจอดรถหลบฝนใต้ตึกเรียนคณะๆหนึ่งแล้วเจอคนที่แอบชอบยืนหลบฝนอยู่แล้วได้คุยกันเป็นครั้งแรก ฮ่าๆ เหมือนจะมีแต่เรื่องดีๆใช่มั้ย.....แต่เรื่องแย่ๆมันก็มีนะ เรื่องแย่ๆก็มีทั้งแย่มากๆจนถึงเรื่องที่ก็แค่ความดวงซวยแบบงงเท่านั้น แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือทุกคนเคยมีความทรงจำเกี่ยวกับวันที่ฝนตกไม่มากก็น้อย  

        "น้ำฝนเกิดจากการรวมตัวของละอองน้ำแล้วกลายเป็นเมฆ พอเมฆหนาแน่นพอจึงตกลงมาเป็นฝน" นี่คือคำอธิบายการเกิดฝนแบบง่ายๆที่เราก็เรียนกันมาในโรงเรียน ความจริงผมว่ามันก็คล้ายกับคนเรานี่ละ กว่าคนเราจะเติบโตมาจากตอนเด็กๆ ประสบการณ์ทุกอย่างของเราคือละอองน้ำที่ลอยขึ้นไปในอากาศ และประสบการณ์ทุกอย่างของเรารวมตัวกันเป็นก้อนเมฆซึ่งมีชีวิตและความคิดเป็นของตนเอง และมันก็จะลอยอยู่ในท้องฟ้าที่เรียกว่า สังคม 
         
        เคยมีคนพูดว่า "เมฆแต่ละก้อน ท้องฟ้าแต่ละที่มีความพิเศษของมัน" ใช่มันก็คล้ายแบบนั้นละ ถ้าท้องฟ้าคือสังคม ก้อนเมฆก็คือตัวบุคคล ที่บางครั้งมันก็จะมีรูปร่างประหลาดๆ หรือสวยงามตามแต่ที่เราคิด เหมือนกันกับคนในสังคมที่ทุกคนเติบโตมาไม่เหมือนกัน คิดไม่เหมือนกัน พบเจอเรื่องราวไม่เหมือน ตนเกิดเป็นเราแบบในตอนนี้ แต่รู้มั้ยครับว่าอะไรทำให้คนเราต่างจากเมฆ  
        
          "ความฝันไงละ"

        เพราะตอนสุดท้ายของชีวิตก้อนเมฆคือตกลงมาแล้วกลายเป็นฝนแล้วก็สลายไปในอากาศที่แห้ง แต่คนเราไม่ได้อยู่ในวงจรเดียวกัน เพราะตั้งแต่เติบโตจนตาย คนเราไม่เคยที่จะลองไม่ฝัน คนเรามีความเป็นตัวของตัวเอง มีฝันของตัวเองทุกคน ซึ่งความฝันอาจจะเหมือนกันแต่วิธีทางไม่เหมือนกันเลย ดังนั้นจึงมีความแตกต่างอย่างแน่นอนถึงจะเพียงเล็กน้อยก็ตาม นี่คือสิ่งที่แต่ต่างไปจากเหล่าก้อมเมฆที่ตอนสุดท้ายมีจุดจบเดียวกัน 
   
         คนเราเติบโตขึ้นด้วยประสบการณ์ที่แตกต่างกัน พบเจอเรื่องราวไม่เหมือนกัน เรียนรู้และเข้มแข็งไม่เท่ากัน แต่ทุกคนมีฝันเหมือนๆกัน มีจุดจบของเส้นทางที่แต่ต่างกัน แต่เพราะทุกคนมีฝันเราจึงได้มาพบกัน 
เพราะเราคือก้อนของความฝัน ไม่ใช่ก่อนเมฆ และปลายทางชีวิตไม่ใช่สายฝน แต่เป็นความฝัน.        พวกเราจึงได้นั่งคุยกันในวันที่ฝนตกเช่นวันนี้

SHARE
Written in this book
สามคำในความรู้สึก
รวบรวมตอนสั้นของ 3 คำเอาไว้ในนี้เพื่อจัดมันให้เข้าที่ เวลาที่ผมเขียนตอนที่ชื่อขึ้นด้วย 3 คำ มันคืออารมณ์นะช่วงเวลาๆหนึ่งเท่านั้น ตอนจึงสั้นมากๆ เพราะมันจะบอกเพียงความรู้สึกของตัวผมเอง (^ν^)
Writer
Singtosan
ชายผู้หลบซ่อนตัวในความสงบ
เราคือชายคนหนึ่ง ที่อาศัยอยู่อย่างสงบในหมู่บ้านอันห่างไกล ไม่ต้องพบเจอผู้คนมากมายก็ได้ แค่ในยามราตรีได้นั่งเขียนข้อความถึงดวงจันทร์และท้องฟ้า บอกเล่าความฝันของผู้คนก็เพียงพอแล้ว

Comments