แด่เธอผู้เป็นที่รัก.
       ผมนั่งอยู่หน้าจอคอม มือกำลังพิมพ์เรื่องราวนี้ที่คุณกำลังอ่าน ผมไม่รู้ว่าจอคอมทำไมเบลอขนาดนี้ แต่มือผมก็ยังพิมพ์ต่อไป พร้อมกับจดจ้องตัวอักษรผ่านแว่นสายตาของผมไปด้วย

เรื่องของผมไม่มีอะไรมากหรอก เป็นเรื่องราวความรักงี่เง่าของผมกับแฟนน่ะ ผมอาจจะอยากแค่บ่นหรือระบายให้คุณฟัง เพราะในเวลาแบบนี้ ผมไม่มีใครเลยสักคนให้พูดด้วย อืม เริ่มต้นตรงไหนดีล่ะ… เอาตรงที่ผมเจอเธอได้ยังไงดีกว่า


คุณคะ คุณ เป็นอะไรมั้ยคะ?
 
นั่นคือประโยคแรกที่เธอพูดกับผม ผม ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหลังจากหน้ามืดเพราะโหมงานเกินไปหน่อยจนล้มกลิ้งกลางถนน และก็เป็นเธอที่วิ่งเข้ามาช่วยดูแลปฐมพยาบาลผมจนผมดีขึ้น ผมจึงขอตอบแทนเธอด้วยการเลี้ยงข้าวสักมื้อ และหลังจากนั้นความสัมพันธ์ฉันคนรู้จักก็แปรเปลี่ยนไปเป็นคนรู้ใจ ผมไม่เคยถามเธอหรอก ว่าอะไรทำให้เธอยอมตกลงปลงใจมารักกับคนแบบผม ผมอาจจะกลัวคำตอบบางประเภทก็เป็นได้ แต่ถึงอย่างนั้น ในเวลาไม่นานผมกับเธอก็แต่งงานกัน

คุณจะรับผู้หญิงคนนี้ เป็นภรรยาของคุณ…
 
ในวันนั้นหัวใจผมเบ่งบานไปพร้อมๆกับการพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่พูดถ้อยคำใดๆผิดลำดับ ผมกำลังแต่งงาน และเธอช่างดูสวยสดงดงามเสียเหลือเกิน รอยยิ้มเจิดจ้าของเธอตรงหน้าผม ตอบทุกคำถามความกังวลในใจว่า เธอจะเคยคิดไหมว่าเธอตัดสินใจผิดรึเปล่าที่ตกลงแต่งงานกับคนแบบผม ผมยิ้มเช่นกันด้วยความมั่นใจ

ทำไมล่ะ เออ จะเอางี้ใช่มั้ย ก็เลิกกันไปเลยมั้ยล่ะ ฮะ!?! 

หนังสือเล่มหนาที่เมื่อครู่ใหญ่ยังถูกเปิดไปมาอยู่ในมือของเธอ ตอนนี้กำลังลอยมาทางผม ในวินาทีที่มันกระแทกหน้าผม เส้นสติสัมปชัญญะของผมก็ขาดสะบั้น ผมเดินเข้าไปหาเธอ คว้ามือเธอ เหวี่ยงเธอลงกับพื้น ร่างเล็กๆของเธอลอยไปอย่างง่ายดาย ผมโกรธ และเธอก็โกรธ เมื่อเรามีมุมมองต่อสถานการณ์หนึ่งๆต่างกัน และไม่คิดที่จะทำความเข้าใจมุมมองของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ทำไมต้องคอยพูดแต่ว่าเลิกกันเลยมั้ยตลอด เธอไม่เคยรักผมหรือจึงพูดได้ไร้เยื่อใยแบบนี้เสียทุกครั้งไป แม้ผมอาจยังไม่กล้าพอที่จะบอกว่า 'เออได้ เลิกไปเลย' แต่ผมกลับกล้าพอที่จะตรงเข้าไปหาเธอด้วยโทสะและตอบโต้เธอด้วยเรี่ยวแรงของผม จนกระทั่งเธอเอามือจับที่อก และหายใจหอบ แรงโทสะทั้งหมดของผมก็หายไปหมดสิ้น ผมรีบวิ่งไปคว้ายาและวิ่งกลับมาเอาให้เธอ เธอคว้ายานั้นกินอย่างตื่นตระหนก นอนกุมอกอยู่อย่างนั้นจนอาการทุเลาลง

เราทั้งคู่ลืมความโกรธไปชั่วครู่ ผมยื่นมือไปหาเธอ เธอคว้ามือผมบีบไว้ ยิ้มเหนื่อยๆให้ผม ผมรู้สึกผิดเต็มหัวใจ ผมกล่าวขอโทษออกไปและเธอก็ยิ้มแบบที่ทำมาเสมอ ยิ้มให้อภัยผมอีกครั้ง และอีกครั้ง

เธอต้องรู้ ว่าชั้นน่ะป่วย..หัวใจดวงนี้ ถูกผ่าตัดมา2ครั้งแล้วล่ะ เธอจะยังรับฉันได้ไหม?
 
ในวันนั้นที่ความจริงน่าตกใจถูกเปิดเผย ผมนิ่งไป แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจคว้ามือเธอขึ้นมา จูบลงที่หลังมือ พยักหน้าแทนคำตอบรับ ผมจะดูแลเธอเอง และรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏตรงหน้าผมอีกครั้ง

ภาพคำสัญญาที่ผมให้กับเธอยังชัดเจนในความทรงจำ ผมยังรักเธอเหมือนเดิมในวันนี้ แต่เพราะอะไร ทำไมความขัดแย้งต่อกันจึงมีเพิ่มขึ้นทุกวันเช่นกัน เป็นเพราะเราใช้เวลาคบหาดูใจกันน้อยไป หรือเป็นเพราะเราเริ่มเบื่อกันและกัน เป็นเพราะเหตุใดที่ทำให้เราสองคนรักกันน้อยลง และน้อยลง จนในวันที่เราไม่ทะเลาะกันอีกต่อไป เพราะเราต่างเฉยชาต่อกันมากขึ้น และมากขึ้น เราต่างอยู่ด้วยกันเพียงแค่รับรู้การมีอยู่ของอีกคนในพื้นที่นั้น แต่การมีอยู่นั้นกลับเลือนลางลงในหัวใจ 

นี่ข้าวเย็นนะ ยังไงก็เอาไปอุ่นก่อนกินล่ะ เดี๋ยวจะรีบกลับนะคะ 

ถึงเราจะมีปัญหากันแค่ไหน รสชาติรักเจือจางที่ผมสัมผัสได้ยังคงหลงเหลืออยู่ในทุกๆที่ในบ้านที่เธอทำความสะอาด ในเสื้อผ้าที่ผมใส่ ในทุกๆคำของอาหารที่เธอทำ เธออาจไม่พูดกับผมตรงๆ แต่เธอก็ยังคงพูดผ่านการกระทำเสมอ ผมคิดว่า..เธอคงไม่อยากให้เรื่องรักของเรามันจบลงไปเฉยๆล่ะมั้ง เธออาจจะยังรักผมอยู่…

มึง มึงยังจำความรู้สึกนั้นที่เจอแฟนมึงครั้งแรกได้มั้ย จำความรู้สึกรักที่มึงมีได้มั้ย มันเป็นของจริง และมันมีค่าเกินกว่าจะมาพังลงเพราะทิฐิอะไรแบบนี้นะ
 
คำพูดของเพื่อนสนิทของผมดังก้องอยู่ในหูผม ผลักดันให้ผมไปซื้อดอกไม้ช่อใหญ่ และรีบกลับบ้าน เพื่อจะไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับผู้หญิงที่ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลเขาไปตลอดชีวิต ผมจะยอมเปลี่ยนแปลง เพื่อให้รักเรายังคงอยู่ ผมได้เลือกแล้ว

ตี๊ด 

ผมสตาร์ทรถและขับรถไปบนเส้นทางคุ้นเคย พลางคิดไปในใจว่าเธอจะทำหน้ายังไงนะตอนที่เห็นช่อดอกไม้ที่คนขี้เหนียวอย่างผมไม่ค่อยได้ซื้อให้

ตี๊ด 

เธอจะยิ้มกว้างแค่ไหนกันนะ ที่คนอีโก้สูงอย่างผมจะเป็นฝ่ายขอโทษสำหรับทุกอย่าง และขอการให้อภัยจากเธอ ผมอาจจะเล่นมุกสักหน่อย เธอจะได้ไม่เครียดมากไป 

พลันกลีบดอกไม้ก็ร่วงหล่น 

ตี๊ดดดดด…. 

เสียงสัญญาณว่ามีข้อความเสียงจากโทรศัพท์บ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทะลุผ่านเข้ามาในภวังค์ของผมชั่วขณะ ขัดจังหวะการจดจ้องจอคอมของผม

เอ็ม… เดี๋ยวพรุ่งนี้กูเข้าไปหานะ มึงไม่รับแบบนี้ กูเป็นห่วงนะ ถ้ามึงโอเค ช่วยติดต่อกูกลับมาหน่อยนะ แต่ยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะเข้าไป… 

ผมฟังเสียงพูดนั้นเงียบๆ คิ้วขมวดติดกัน ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ผมโอเคดี ผมหันไปมองหน้าภรรยา แน่นอนเธอไม่พูดอะไร แค่ส่งยิ้มหวานมาให้ผมเหมือนเคย ผมยิ้มตอบเธอไป

ผมยิ้ม แต่ปากผมกลับสั่นระริกไม่หยุด หน้าจอคอมเบลอมากขึ้น


คุณธนวัชรึเปล่าคะ?  

ครับ

คุณธนวัชคะ.. ดิฉันโทรจากโรงพยาบาลเกษมราษฎร์นะคะ ดิฉันมีเรื่องต้องแจ้งกับคุณค่ะ

อ่า ครับ เรื่องอะไรครับ?

ภรรยาคุณเสียชีวิตแล้วค่ะ
 

…..

หายใจเข้า-ออกช้าๆนะ ทำใจดีๆไว้ ดิฉันจำเป็นต้องแจ้งว่าเธอหัวใจล้มเหลวค่ะ ทีมแพทย์พยายามปั๊มหัวใจยื้อชีวิตเธอ แต่เราไม่สามารถผ่าตัดได้เนื่องด้วยหัวใจของเธออ่อนแอเกินไปจนในที่สุดถึงจุดที่ไม่มีการตอบสนอง สมองขาดอ็อกซิเจน และไม่สามารถยื้อต่อไปได้แล้ว 

ดิฉันขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ

……..

คุณธนวัชคะ?

…นี่คุณกำลังหลอกผมเล่นอยู่หรอ!? 
 

บอกสิ ว่าคุณโกหกผม ได้โปรด 

ผมนั่งอยู่หน้าจอคอม มือกำลังพิมพ์เรื่องราวนี้ที่คุณกำลังอ่าน ผมรู้แล้วว่าจอคอมทำไมมันเบลอขนาดนี้ แต่มือผมก็ยังพิมพ์ต่อไป พร้อมกับจดจ้องตัวอักษรผ่านแว่นสายตาของผมไปด้วย แต่ถึงจะฝืนเท่าไหร่ ผมก็มองอะไรไม่ชัดอยู่ดี จนต้องหยุดมือ พร้อมกับปล่อยให้น้ำตาใหลรินลงมาอาบแก้ม

เรื่องของผมไม่มีอะไรมากหรอก เป็นเรื่องราวความรักของผู้ชายงี่เง่าคนหนึ่งที่วันนี้ได้รับรู้แล้วว่าไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันได้รักนั้นคืนกลับมาอีกแล้ว ผมอาจจะอยากแค่บ่นหรือระบายให้คุณฟัง เพราะในเวลาแบบนี้ ผมไม่มีใครเลยให้พูดด้วยสักคน แต่คำบ่นของผมที่คุณจะได้ฟังในเวลานี้มีเพียงแค่เสียงร่ำไห้และเสียงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวังของผมเท่านั้นแหละ 

ผมรู้ว่าผมจะต้องผ่านมันไปได้ในวันหนึ่ง ผมจำเป็นต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ในสักวัน ถึงอย่างไรชีวิตก็ต้องเดินต่อไปพร้อมกับเวลาที่ไม่เคยรีรอและเสียเวลามาสงสารคนอย่างผม ผมจะพยายามเข้มแข็งขึ้น ผมให้สัญญา เพียงแต่ในวันนี้ผมขอเป็นคนอ่อนแอที่ยังรับความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้สักวันเถอะ 
ผมชายตามองเธอทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่ส่งมาให้ผมนั้นยังชัดเจน หากแต่ไร้คำพูดใดๆ ผมตะโกนร้องชื่อเธอออกไปสุดเสียง และคว้าเธอมากอดไว้ พร่ำขอโทษกับเธอ ได้แต่หวัง ให้เธอหันมายิ้มให้อภัยอีกสักครั้ง ก่อนจะหลับไป

หากเพื่อนของผมที่จะเดินทางมาเยี่ยมผมในรุ่งเช้าก้าวเข้าบ้านมา เขาคงจะได้เห็นเพื่อนของเขานอนอยู่บนพื้น ตรงหน้าจอคอมที่ยังสว่างอยู่ และมือโอบกอดกรอบรูปภาพภรรยาของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย 


ผมคิดถึงคุณ




 ฉันรักคุณ 


ผมก็รักคุณ…และจะรัก…ตลอดไป 


                                                                    แด่ สตรีผู้ล่วงลับ และ ผู้เป็นที่รักที่ยังอยู่
                                                                                               15.07.60 1:27 น.
SHARE
Writer
TheScarletNails
・นักเขียนเล็บแดง ・
ฉันกลั่นความสัมพันธ์เป็นตัวอักษร thx. for all supports nakaa. :)

Comments

Dabbit
4 months ago
สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ และขอบคุณบทความของคุณที่เตือนใจเราด้วยนะคะ
Reply
TheScarletNails
4 months ago
ขอบคุณมากๆค่ะสำหรับกำลังใจ น้อมรับด้วยความยินดีค่ะ :))
nawiz
4 months ago
เข้มแข็งนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Reply
TheScarletNails
4 months ago
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ 😢
Porapha_Por
4 months ago
สู้ๆนะคะ ภรรยาของคุณคงอยากให้คุณมีความสุขแน่นอนค่ะ
Reply
TheScarletNails
4 months ago
ขอบคุณมากค่ะ เจ้าของเรื่องฝากขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ:))
SomethingIHope
4 months ago
เป็นการเขียนที่ส่งพลังมาเยอะมากๆ เราสัมผัสความรู้สึกของคุณได้ในทุกคำที่เขียน สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Reply
TheScarletNails
4 months ago
ขอบคุณมากๆนะคะ น้อมรับกำลังใจด้วยความเต็มใจค่ะ :))
peachv
4 months ago
สู้ๆนะคะ ไม่รู้จะให้กำลังใจยังไงเลยไปไม่ถูกเป็นกำลังใจให้ค่ะ :)

Reply