ไม่ต้องมีชื่อเรื่องหรอก
     ตลกดีนะ
นานเท่าไหร่แล้วที่เราห่างหายกันไป 
     มันจะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันได้แต่เฝ้ารอคอยให้เธอกลับมา  แต่ความเป็นจริงแล้ว 
มันก็ไม่มีทางที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม 

เรารู้จักกันผ่านแอพลิเคชั่นตัวหนึ่ง 
แน่ละ ฉันเป็นคนเริ่มทักทายเขาก่อน
ด้วยอะไรๆหลายๆอย่างมันทำให้ฉันถูกชะตากับเขา และเรามีไลฟ์สไตล์ที่ไปด้วยกันได้ดี 
เขามักจะแนะนำเพลงที่เขาชอบ หรือแม้กระทั่งขนมนมเนย

เราไม่เคยเจอกัน..


เรารู้จักกันมากขึ้น มากขึ้น แต่ก็คงไม่มากเท่าไหร่
แปลกดีนะ เราไม่เคยมองตากันแท้ๆ แต่ฉันกลับหวั่นไหวง่ายๆไปกับตัวหนังสือที่เขาพิมพ์มา 
ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย...
เราอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้มาเกือบปี 
เราพอใจกับมัน แต่แล้ววันหนึ่งทุกอย่างมันก็ต้องหยุด เริ่มจากที่เขาอ่านแต่ไม่ตอบข้อความของฉันที่ส่งไปเป็นอาทิตย์ โอเคฉันคิดว่าเขาคงเรียนหนัก ผ่านไป 1 เดือนเราต่างคนต่างใช่ชีวิตกัน มีบ้างที่ฉันมักจะคิดถึงเขาแล้วได้แต่กดเข้าไปอ่านแชทเก่าๆ มันช่างอบอุ่นหัวใจ แต่ก็ทำได้แค่อ่าน..
และแล้วเขาก็ทักฉันมา 
ดูเหมือนเป็นการรอคอยที่เนิ่นนานสำหรับฉัน
 
  " เราว่าเราเลิกคุยกันเถอะ " 


......
เหมือนเวลารอบตัวถูกหยุดลง 
มือที่ถือโทรศัพท์ชาไปหมดแต่ก็แปลกที่หัวใจของฉันกลับเต้นหนักมาก 
   ฉันใช้เวลาในการเรียบเรียงตัวอักษรนานมาก
จนสุดท้ายก็ได้ส่งออกไป 
  
    จบแล้วสินะ
 
นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของฉัน
จะบอกว่าไม่เสียใจก็คงเป็นการโกหกใช่ไหมละ 
แต่ก็ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ 
ฉันก็จะทำแบบเดิมละ 

แด่บทเรียนของฉัน...







SHARE
Writer
_10079
a piece of moon 🌙
To be between the truth and the dream.

Comments