'ก้าว'
'กีฬาว่ายน้ำ' เป็นกีฬาที่เราอยากทำให้ได้ เราชอบสถานที่ที่มีน้ำ โดยเฉพาะน้ำตก จะชอบมาก เพราะมีทั้งน้ำให้เล่น มีต้นไม้ให้ร่ม เรารู้สึกสบายตอนที่ได้ใช้เวลาที่นั่น 

'ดำน้ำ' ก็เป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่เราอยากทำให้ได้ เพราะน้ำทะเลอันดามันสวย ธรรมชาติที่นั่นก็สวย ถ้าเราดำน้ำได้ เราก็จะได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง 

เราชอบเอาตัวเองไปอยู่ในสถานที่ที่ใกล้น้ำ ใกล้ความเย็น คงเพราะเราเป็นคนใจร้อน ไปอยู่ในบรรยากาศเย็นสบาย ใจเราก็เหมือนได้พักจากความวุ่นวายไปด้วย "น้ำ" เลยกลายเป็นสถานที่ที่เราอยากใช้เวลาด้วยมากที่สุด แต่เรากลับทำได้แค่เล่นน้ำ ไม่สามารถว่าย หรือดำน้ำได้เลย 

..เรากลัวการจมน้ำ... 
มันโคตรแย่เลยเนอะ ขนาดสถานที่ที่ชอบ ยังไม่สามารถสัมผัสได้แบบที่ใจต้องการเลย ทุกครั้งที่มีทริปทะเล ทริปดำน้ำ หรือทริปเขื่อน เราทำได้แค่นั่งมองน้ำทะเล ถ่ายรูปวิวทะเล ไม่มีโอกาสได้สัมผัสความเย็นสบายของน้ำเลย 

อาการกลัวน้ำของเราจ่าจะเริ่มต้นช่วงป.5 ตอนนั้นเราไปเที่ยวทะเลใกล้บ้านกับครอบครัว เราจำภาพนั้นได้ดี ภาพที่เรากำลังเล่นทะเลแต่จู่ๆ เราก็จมลงไปใต้น้ำ เท้าแตะไม่ถึงพื้นทราย  เราจำความกลัวนั้นได้ ถ้าวันนั้นป้าไม่ช่วยดึงเราขึ้นมา เราคิดว่าเราคงจมน้ำตายไปแล้ว 

หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เราเข้าคอร์สว่ายน้ำหลายครั้ง แต่จนสุดท้ายเราก็ยังว่ายน้ำไม่ได้ ความกลัวของเรายังคงอยู่ ทุกครั้งที่เรากำลังจะลอยตัว เราจะหายใจติดขัด เกร็งตัว ปฏิกิริยาร่างกายเราเป็นแบบนั้นทุกครั้งที่ลงน้ำ ความกลัวยิ่งฝังใจทุกครั้งที่เราพยายามจะสัมผัสและอยู่กับมัน 

เราบอกตัวเองเสมอว่าเราไม่สามารถว่ายน้ำได้ เพราะเรากลัวจมน้ำ เพราะความกลัว ภาพติดตาตั้งแต่คราวนั้นยังฝังใจ รวมทั้งส่งผลถึงปฏิกิริยาของร่างกายอย่างอัตโนมัติ จนเมื่อสองปีที่แล้วเราตัดสินใจเรียนว่ายน้ำอีกครั้ง เพราะเราอยากว่ายน้ำได้ อยากสนุกกับเพื่อนๆ เวลาไปทริปด้วยกัน 

ตอนนั้น เราลงเรียนกับคุณครุที่ดูแลสระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง การสอนของคุณครูค่อยคลายความกลัวเราทีละน้อย เริ่มจากให้เราฝึกหายใจเข้า-ออกในน้ำ ตามมาด้วยการลอยตัว ครูจะย้ำเสมอตลอดการเรียนว่า 'อย่าเกร็ง' 'ปล่อยร่างกายตามธรรมชาตินะ' ครูพยายามให้เราเป็นมิตรกับน้ำโดยที่เราเต็มใจ จริงใจ ไม่บังคับตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ น่าเสียดายที่เรียนได้ไม่นาน เราก็ทิ้งคอร์สนี้ไป เพราะอ้างกับตัวเองว่าติดงาน และผลัดวันประกันพรุ่งนี้ไปเรื่อย จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน และก้าวเข้าสู้ระยะเวลาสองปีที่เราห่างหายไปเลยจากการเรียนว่ายน้ำคอร์สนั้น 

คุณครูคนนั้นยังคงถามถึงเราอยู่บ้าง แต่เราก็ไม่ได้ให้คำตอบ หรือความมั่นใจว่าจะกลับไปเรียนอีกครั้งเมื่อไหร่ จนกระทั่งเราจบทริปพังงากับเพื่อน ความตั้งใจที่จะเอาชนะความกลัวน้ำนั้นกลับมาอีกครั้ง 

ในปีนี้ เราเริ่มต้นเปิดด้วยทริปดำน้ำที่พังงา ตามด้วยดำน้ำที่ตรัง และดำนั้ำที่กระบี่ ระยะเวลาห้าเดือนกับสามทริปอันดามัน เราชวดการดำน้ำทุกทริป เพราะทริปพังงาตอกย้ำความกลัวของเราให้ฝังใจ ตอกย้ำให้เรารู้ว่า ที่คิดว่าตัวเองดำน้ำได้นั้นเป็นเรื่องเข้าใจผิด อาการกลัวจมน้ำยังแสดงปฏิกิริยาชัดเจน หลังจากนั้นอีกสองทริปเราใช้ชีวิตบนเรืออย่างสงบ ไม่แตะต้องน้ำทะเลอีกเลย 

อย่างที่เล่าไปแหละ เรารักความเย็นสบายของน้ำที่สุด แต่เรากลับไม่สามารถทำให้ตัวเองอยู่ในกับความเย็นสบายของน้ำได้ เศร้าเนอะ 

ความเศร้า ความกลัว และความอยาก ... เลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมาเรียนว่ายน้ำคอร์สเดิมอีกครั้ง คราวนี้เราไม่ได้มีเป้าหมายว่าต้องว่ายน้ำได้ แต่เราอยากทำให้ตัวเองอยู่กับน้ำได้ ใช้ชีวิตในน้ำได้ (เห้ย!! อย่าเพิ่งคิดว่าเราเป็นเงือกนะ) เราอยากพาตัวเองไปอยู่ในพื้นที่ที่เราสบายใจที่สุด อีกอย่างเราอยากรักษาอาการกลัวจมน้ำของเราสักที 

วันนี้เป็นวันเริ่มต้นอีกครั้งของเรา ตอนเริ่มต้นเราก็มีปฏิกิริยาเดิมแหละ หายใจติดขัด เกร็งเมื่อตัวเริ่มลอยจากพื้นสระ คุณครูเลยรื้อฟิ้นเดิมของเราใหม่ตั้งแต่ฝึกหายใจ ลอยตัว และลองพุ่งจรวดจากขอบสระดู และเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาทีกับการเรียนวันนี้ ความรู้สึกของเราตอนอยู่ในสระน้ำเปลี่ยนแปลงไป 

ความตระหนก ความกลัว อาการเกร็ง หายใจติดขัด กลายเป็นเราสามารถลอยตัวและหายใจในน้ำได้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เราไม่แน่ใจว่าเราพัฒนาจากจุดเดิมไปเยอะไหม แต่ที่แน่ๆ เรารู้สึกว่าเราเข้าใกล้เป้าหมายของเราไปอีกนิด 'อย่างน้อยวันนี้ เราก็มีความสุขกับการใช้เวลาในสระว่ายน้ำมากขึ้น เราสนุกกับการลอยตัว ก้มหน้ามองผืนน้ำ นับจังหวะการหายใจ เราสนุกกับการเรียนวันนี้นะ เราสบายใจกับการใช้เวลาตรงนั้นมากๆ '

บทเรียนหนึ่งจากการเริ่มต้นเรียนว่ายน้ำในวันนี้คือ "อย่างน้อยวันนี้ เราก็สามารถหายใจในน้ำได้นานข้ึน เกร็งน้อยลง "

มาเอาใจช่วยเรา ให้เอาชนะความกลัวนี้กันนะ 
การที่เราก้าวกลับมาเผชิญหน้ากับความกลัว มันทำให้เรารู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น อย่างน้อยก็ดีกว่าการที่เราจมอยู่กับมัน 
SHARE

Comments