nosurprises
    เธอคือคนเดียวกันกับที่ถามคำถามเราซ้ำไปซ้ำมาเรื่องความตายและความสัมพันธ์หรือเปล่า 

ฉันตอบว่า ไม่

เรารู้จักกันด้วยเหตุผลง่ายๆ คือเราชอบรูปโป๊เหมือนกัน ต่างกันแค่เธอเป็นหญิงและฉันเป็นชาย เราพูดคุยแลกเปลี่ยนในโลกเสมือน พบปะทักทายบ้างในโลกของความจริง เธอสะสมและโพสต์มันตามที่ต่างๆ ในโลกอินเตอร์เนต หน้าวอลเฟซ เพจที่เธอสร้าง ลามเลียไปจนถึงรูปถ่ายส่วนตัวที่เธอถ่ายไว้ในอินสตราเเกรม ต่างกับฉันที่เก็บ/ซ่อน/เซฟรูปเหล่านั้นไว้ในหน้าจอส่วนตัว โพสท์ในอัลบั้ม only me พับบลิชบ้างประปรายให้โดนมาร์ก ซักเคอร์เบิร์คเตือนเล่นๆ ส่วนเพจเธอก็ปิดๆ เปิดๆ บ่อยครั้ง ไม่ใช่เพราะเธอเบื่อมันหรอก เธอโดนรีพอร์ตโดยคนเหล่านั้น คนที่เธอรัก

เขาตื่นขึ้นมาบนเตียงเธอ 

no more night เธอกล่าว ถ้าห้ามใจตัวเองไม่ได้คราวหลังก็ไม่ต้องมานอนด้วยกันอีก เธอตำหนิเขาซ้ำ เธออาจจะแค่หงุดหงิดเพราะเธอไข้ขึ้น เขาแค่จูบเธอ จูบเหมือนทุกครั้งที่เราดื่มด้วยกัน จูบที่หลัง จูบที่คอ จูบที่ปาก เธอเผยความลับในค่ำคืนแรกที่อยู่ด้วยกัน รู้ใช่ไหมว่าเราเมาแล้วมีอารมณ์ เธอพูดหลังจากที่เขาตอบตกลงว่าจะนอนค้างกับเธอ เธอไม่ได้ตั้งใจจะยั่วยวนเขา เธอแค่เป็นห่วง มันดึกแล้วเธอก็เมามากและคิดว่าเขาคงเป็นแบบเธอด้วย เธอขอบคุณที่เขาดูแลและมาส่งเธอที่ห้อง เธอตอบแทนด้วยการแบ่งพื้นที่บนเตียงควีนไซส์ มันเริ่มต้นจากการกอดกัน เขาจูบเธอที่หลัง เธอพยายามห้ามตัวเอง สุดท้ายเธอก็แพ้พ่าย พลิกตัว ถอดเสื้อให้เขาดูด เขาลามเลียลงลิ้นกับเธออยู่นานสองนาน แน่ละ เธอต้องการ กว่าเธอจะมีสติรู้ตัว เขาก็หยุดทำและนอนกอดเธออยู่จนเช้า เธอตื่นมาถามว่า เขาได้ทำหรือเปล่า เพราะเธอจำได้แต่จูบและรสลิ้นของเขา เขาบอกว่าเขาทำกับเธอก่อนที่เธอจะชวนเขาค้างด้วยซ้ำ ทำมันด้วยปาก ด้วยลิ้น ด้วยนิ้ว ด้วยท่อนลึงค์ของเขาและหลั่งข้างใน เขารู้สึกผิด เลยนั่งมองเธอหลับจนกระทั่งเธอชวนค้าง เธอโกรธที่เขาไม่ยอมห้ามตัวเอง โกรธที่ตัวเองไม่ยอมห้ามตัวเองด้วย เขาปลอบประโลมด้วยการจูบที่หน้าผาก เขาจับเธอพลิกขึ้นคร่อม เธอบอกว่าไม่ได้แล้วละ วันนี้มีงานเช้า ไม่มีเวลา ไหนจะต้องไปซื้อยาอีก เขายกแขนให้เธอดูรอยข่วน แล้วแซวเธอว่า ก็เล่นกันแรงซะขนาดนี้ใครจะมันจะไปห้ามใจทัน เธอไม่เถียง หลักฐานมันฟ้อง เธอก้มลงจูบและกระซิบบอกเขาว่าไปอาบน้ำกันเถอะก่อนจะสาย

เขาชอบเซฟรูปเธอไว้ในโฟลเดอร์ a girl รูปถ่ายเธอเป็นพันกว่ารูปในโฟลเดอร์นั้น เขารู้จักเธอผ่านโลกเสมือน พบปะบ้างตามโลกความจริง ใช่ เขาไม่โกหกตัวเอง เขาชอบเธอ บ่อยครั้งที่เขาเปิดโฟลเดอร์แล้วไล่ดูรูปเหล่านั้นของเธอที่เขารวมเก็บไว้ เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก นมไม่ใหญ่ เธอรู้ข้อด้อยของเธอตรงนี้ดี เธอจึงมักจะถ่ายขา ขา ขา ขา มีแต่รูปขาเต็มไปหมด ขาสั้นในในท่าโก่งโค้ง ชายเสื้อตัวโคร่งที่ยับย่นอยู่บนขาอ่อน ผ่ามือเรียวสวยที่วางทับอยู่บนหน้าขา แก้มก้นที่พ้นโผล่ชายกางเกงขาสั้น เขามักจินตนการว่าได้ลูบไล้และโลมเลียท่อนขานั้น เขาช่วยตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนกับท่อนขาเธอ ขากลมกลึง สีแทน ขาที่เขาใฝ่ฝันว่าวันหนึ่งจะได้ครอบครอง แต่แล้ววันหนึ่งรูปนั้นก็ปรากฎ ภาพเธอนอนเปลือยกายห่อตัวอยู่ในกองผ้า เขาจำพื้นหลังของรูปนั้นได้ มันก็เหมือนรูปพันๆ รูปในโฟลเดอร์ ต่างกันที่ว่ารูปนั้นไม่ได้ถูกบันทึกโดยเธอ มันไม่มีทางที่คนเราจะถ่ายรูปตัวเองได้เองในเวลางัวเงียตื่นนอนกับเเสงของยามบ่าย

เธอรู้ตัวว่าเธอป่วยเป็นโรคต้องการใครซักคน เธอชอบมองผู้หญิง เพราะมันเร้าอารมณ์กว่าผู้ชาย เธอชอบอ่านหนังสือและรู้ว่าเขาชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เขามันก็แค่ผู้ชายอีกคน เหมือนคนอื่นที่ต้องการเธออยากได้แต่ไม่ยอมทำห่าอะไร เรียกร้อง เอาแต่ใจ เขามันก็แค่ไอ่หื่นที่ชอบดูรูปโป๊เเล้วชักว่าว เธอทึกทักเอาเองว่าเขาไม่ได้ต้องการเธอมากขนาดนั้น เธอรู้ว่าต่อให้เธอโพสท์ว่า วันนี้เมนส์หมดแล้ว เขาก็ยังจะนั่งจับเจ่าชักว่าวอยู่หน้าจอหลังจากที่เมามายในกลุ่มควัน ทิ้งให้เธอเงี่ยนหงี่โง่เง่าอยู่บนเตียง กว่าเขาจะรู้ตัวเธอก็เผลอช่วยตัวเองจนหลับไหลไปนานแล้ว เซ็กส์ของเขามันไม่ได้ดีเลิศ เราแค่เมาควันและเผลอเรอนอนด้วยกัน ทุกครั้งมันต้องเริ่มด้วยควันและจบลงด้วยเตียง เหมือนพิธีบูชายัญซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลิตซ้ำแทบทุกสัปดาห์ ทุกเดือน สนุกสนาน ไม่ต้องคิดห่าอะไร หัวเราะจนน้ำตาไหล ดื่มน้ำ แห้ง ดื่มน้ำปากจากเขา สำลัก จนวันหนึ่งความบันเทิงเหล่านั้นก็จบลง เมื่อเธอหลงรักเขา มันแย่สำหรับเธอและคงแย่สำหรับเขาด้วย ยิ่งเธอรักเขามากเท่าไหร่ เธอเลยไม่อยากมีเซ็กส์กับเขามากเท่านั้น เธออยากเป็นกุลสตรี เพียบพร้อม รักสุขภาพ ถนอมร่างกายเพื่อได้อยู่กับเขา ได้เสพเขา เลยเถิดไปจนถึงความอยากเป็นแม่ที่ดีของลูก มันเพราะอะไรไม่รู้ ความอยากมันหายไป พร้อมกับความรักที่ก่อตัว

เขารู้ว่าเธอมีคนอื่น จะเรียกอย่างนั้นก็ไม่ถูกต้อง ต้องบอกว่า เธอมีคนรัก ส่วนเขาเป็นแค่คนที่เธอไม่รัก เธอขาดการติดต่อเป็นเวลาหลายปี เขาพบเจอเธอตามงานต่างๆ ทักทายกันบ้าง เห็นหน้ากันเฉยๆ บ้าง แต่ที่ต่างไปคือเธอหายจากหน้าจอโดยที่เขาไม่รู้ตัว เธอหายไปพร้อมกับขาเหล่านั้นในโลกเสมือน ทิ้งเขาตกค้างกับขาเก่าๆ เป็นเวลายาวนาน ขาที่ถูกลืม แคระแกร็น และไม่เติบโตอีกต่อไป - โฟลเดอร์ถูกลบในคืนหนึ่ง คืนที่เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปจ้องมองขานั้นด้วยตัวเขาเองอีกครั้ง ขาที่มีชีวิต ขาที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำกามและเลือดในบางครั้ง ขาที่เขาไม่เคยได้สัมผัสและยังคงต้องการจะสัมผัส เรารู้จักกันในฐานะคนอื่น ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่คนรักเก่า ไม่ใช่คนรักเก่าที่ตายไป เราเป็นคนอื่น เป็นใครก็ไม่รู้ มีเพียงตัวอักษรไทย 44 ตัว ตัวอักษรอังกฤษ 26 ตัว ที่ใช้สื่อสาร ยังไม่รวมถึงตัวเลข สระ วรรณยุกต์ และอีโมติคอนเหล่านั้นอีก เรายังจำประโยคนั้นในกล่องข้อความที่เธอตอบเรา มันมีแต่พวกนมโตเท่านั้นแหละที่ประสบความสำเร็จ A32 ไม่มีที่ยืน ใครจะไปรู้ว่ามันเป็นจุดเริ่มต้นความป่วยไข้ของเธอ โรคต้องการใครซักคน โรคที่เธอไม่ต้องการ เธอรู้สึกว่าโลกมันไม่ยุติธรรมที่ทำให้เธอได้เกิดมา เกิดมาเพื่อพรากจากคนรัก พรากคนรักของคนอื่น สุดท้ายทุกอย่างก็ผลักให้เธอกลายเป็นอื่น ฉันเอ่ยปากกับเธอว่าจะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก คนเราทุกคนควรมีโอกาสได้รู้สึกอย่างรู้สึกตัว อย่างน้อยสิ่งที่เรารู้สึกก็เป็นสิ่งบ่งชี้ว่าเรายังมีชีวิต เราไม่รู้หรอกว่าที่เรารู้สึก เรารู้สึกจริงๆ หรือเราคิดไปเองว่าเรารู้สึก เธออาจจะแค่กลัวว่าถ้าเธอรู้สึกต้องการ เธอจะได้ในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ เธอแย้งกลับทันทีว่าเธอไม่เคยได้ในสิ่งที่เธอต้องการ

เธออยากรู้จักเขา เพราะเขาเป็นคนเดียวที่กล้าคอมเม้นต์แบบนั้น ทะลึ่งตึงตัง ไม่มีใครหน้าไหนหน้าด้านพอที่จะทำกับคนที่ไม่รู้จักหรอก มันเป็นความทะเล้นที่เชิดฉายในแววตานิ่งของเขา เขาคนที่เธอคิดว่าไม่น่าจะช่างพูดอะไรได้ขนาดนั้น เขาที่นั่งจ้องมองเธอทุกครั้งที่ได้เจอกัน สายตาของความต้องการ สายตาของหมาจิ้งจอก เป็นพิษ อันตราย และพร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ เธอไม่ได้ต้องการ ไม่อยากครอบครอง และไม่ต้องการให้เขาครอบครองเธอ แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงยอมไปพบเขา ไปนั่งกินข้าวกับเขา ไปดื่มกับเขา ไปนั่งคุยที่ระเบียง พาเขาเข้าห้อง สูบบุหรี่ นั่งมองฝน ฝากเขาซื้อนู้นนี่ เล่าความลับให้เขาฟัง พูดถึงคนรัก คนรักเก่า พูดถึงความปรารถนา เล่าเรื่องที่เธอถูกข่มขืน ถูกขโมย ถูกจ้องมองโดยคนโรคจิต เล่าเรื่องความป่วยไข้ การบำบัด สิ่งที่เธอเกลียด เพลงที่เธอชอบ หนังที่เธอรัก หนังที่เธอดูแล้วร้องไห้ ร้องเพลงให้เขาฟังโดยแกล้งฮึมฮัมต่อหน้าเขา รับสายเรียกเข้าของคนที่รักเธอต่อหน้าเขา นอนคุยโทรศัพท์กับเพื่อนบนตักเขา ยอมให้เขากอด อาบน้ำในตอนที่เขาอยู่ในห้อง โนบราและโนแพนดี้เหมือนไม่มีเขาอยู่ในห้อง แต่สิ่งเดียวที่เธอไม่ได้ทำ คือนอนกับเขา ส่วนเขาก็ไม่เคยร้องขอ ทั้งๆ ที่มันควรเป็นคำถามที่หลุดออกจากเขา เขาคนนี้ คนที่เธอเคยเกลียด เกลียดโดยไม่มีเหตุผล เกลียดโดยที่ยังไม่ได้รู้จักกัน
ฉันรู้จักเธอในฐานะเพื่อนร่วมโลกเสมือน เราชอบไลค์รูปเปล่าเปลือยเหมือนกัน เธอมีผู้ชายที่รักเธอ แต่ว่าเธอไม่มีผู้ชายที่เธอรัก จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูก เธอมีเพียงความปรารถนา เธอมักโทษตัวเองว่าเธอไม่รู้จักพออ ใช่ เธอไม่ได้ง่าย แต่ผู้คนมักคิดว่าเธอเข้าหาได้และง่าย แต่นั่นมันเป็นธรรมชาติของคน จะไปปิดกั้นก็ไม่ได้ ธรรมชาติเธอเป็นแบบนั้น เป็นกันเอง ใช้คำนี้น่าจะถูก ผู้คนเหล่านั้น คนที่เธอไว้ใจ คนที่เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นคนร่วมงาน เป็นลูกค้า เป็นนายจ้าง เป็นทุกอย่างที่แทนที่ด้วยคำได้ ยกเว้นอย่างเดียว คนที่เธอปรารถนา พวกเขามักเขามาในรูปแบบเดิมๆ ชวนไปนั่นนี่ ตามด้วยไปดื่มกัน แล้วก็จบด้วยคำว่า เดี๋ยวเราไปส่งที่ห้อง ทุกครั้งมันต้องตื่นด้วยเธอนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง เธอไม่เสียน้ำตากับเรื่องพวกนี้ เธอแค่ภาวนาทุกครั้งก่อนที่สติเธอจะดับไป ภาวนาให้คนพวกนั้นแวะซื้อถุงยาง ภาวนาให้คนพวกนั้นไม่เป็นโรค ภาวนาให้เธอรู้สึกตัวก่อน ภาวนาให้คนพวกนั้นฟังเธอในเวลาที่เธอปฏิเสธ เธอเล่าให้ฉันฟังก่อนที่สติของเธอจะดับวูบ เธอเล่าถึงงานที่ไปถ่าย ตากล้องคนนั้นคนนี้นิสัยยังไง คนไหนที่เธออยากได้ คนไหนที่อยากได้เธอ คนไหนที่เธอจับได้ตอนเขาลวนลามตอนเธองีบพัก เธอพูดว่าเธอไม่ได้ดื่มมานานแล้ว เธอว่าเธอเมาแล้วลงปากตลอด ปกติก็ดื่มแล้วก็นอนอยู่ที่ห้อง กับเพื่อน กับแฟน กับพี่ กับน้อง พูดกันจนหลับ นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอยอมออกมาดื่มกับคนแปลกหน้า อย่างน้อยเราก็พึ่งทำความรู้จักกันในคืนนี้ ส่วนโลกเสมือนก่อนหน้านั้นไม่อาจนับได้ ฉันถามเธอว่า ทำไมเธอถึงยอมออกมาดื่มกับฉันที่นี่ เธอบอกว่าฉันดูเป็นมิตร ความจริงเธอแค่เบื่อ แต่ก็ไม่รู้จะไปไหน มีคนชวนออกมาจากห้อง เลยออกมา แถมยังได้พูดคุยอย่างยาวนาน ได้ระบายเรื่องแย่ๆ ออกจากหัวบ้าง ก็ชื่นใจดีเหมือนกัน ฉันปลุกเธอจากความง่วง ให้ไปส่งที่ห้องไหม เธอลืมตาแล้วทำหน้าทะเล้นก่อนจะเอ่ยว่า นี่เธอแอบคิดจะทำทะลึ่งอะไรกับเราหรือเปล่า พูดว่าจะไปส่ง ไปถูกหรือเปล่า ฉันแย้งว่า ก็บอกให้ถูกซิ จะได้ไปส่งถูกที่ แน่ละเธอเมาแล้ว ส่วนฉันหรือ ยังอีกไกลสำหรับค่ำคืนนี้และดูเหมือนเธอจะมีความต้องการ ฉันสัมผัสถึงหัวนมที่ชูชันสู้มือในตอนที่ล้วงไปสะกิดให้เธอตื่น ฉันปลุกเธอ ฉันนั่งรถไปส่งเธอที่ห้อง เวลาตีสอง ห้องแรก ชั้นแปด บราของเธอถูกปลดไปแล้ว หัวนมแข็งเป็นไตทะลุเสื้อสายเดี่ยวสีขาว กางเกงยีนส์สกินนี่ ถุงเท้าและรองเท้ากองอยู่ที่พื้นห้อง ห้องของเธอ เธอนอนอยู่เตียงกับเสื้อผ้าสองชิ้น ฉันหยีบรีโมตเปิดเครื่องปรับอากาศให้ทำงาน แล้วนั่งมองเธอนอนหลับอยู่ปลายเตียง ค่ำคืนนี้คงจบเพียงเท่านี้

เธอปรารถนาที่จะตาย หากไม่ครอบครองเขา เธอเอ่ยขึ้นในคืนหนึ่งว่า ห้องของเธอไม่อนุญาตให้ผู้ชายคนไหนย่างกรายเข้าไปได้อีก นอกจากเขา เขา คนที่เธอต้องการ เขา คนที่มาเพียงเพื่อนอนและไม่จากไปในตอนเช้า เขาที่เธอบูชาไว้ในอ้อมแขนและอ้อมขา เขาผู้เป็นเสมือนยาเวลาของเธอ เขาผู้ที่เธอจะส่งข้อความไปบอกว่าวันนี้อยู่ในระยะปลอดภัย เขาผู้มาพร้อมสายฝน บุหรี่ร้อน ที่มาถ่มที่ว่างในห้องที่เธอไม่ต้องการ เขาผู้เยียวยาเธอ ถมถุ้ยรดเรี่ยราดบนกายเธอ เขาผู้ช่วยตัวเองในวันที่เธอต้องการ เขาผู้ไม่ได้เรื่องได้ราว เขาที่เคยเป็นทุกอย่าง เขาคือคนที่สุดท้ายเธอไม่สามารถนอนด้วยได้อีก เธอต้องการเขาเพียงเพื่อให้เธอได้มีโอกาสปฏิเสธ ได้พูดประโยคนั้น ได้ปลอบประโลมเขายามที่เขาหัวเสีย ไม่พอใจ งอแง โวยวาย ร้องไห้ ได้ก่นด่ากันด้วยคำที่ชีวิตปกติเธอไม่เคยพูด ได้ฟังคำพูดร้ายกาจจากปากเขา ได้ถูกเขาทุบตี ถีบและทิ่มแทง สุดท้ายก็ถูกเขาข่มขืนตามระเบียบ เพื่อตื่นขึ้นมาพบความปวดร้ายของร่างกาย ความระบมของหว่างขา ความอุ่นของเลือดเนื้อ แสบ ความอุ่นของเลือดเนื้ออีกคนหนึ่งที่นอนอยู่ข้างๆ ลมหายใจ กลิ่นเหม็นหืน คราบแห้งเกรอะ หนักหน่อยก็เป็นกลิ่นเลือดที่ฟุ้งกระจายทั้งยามตื่นและยามนอน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นไปตามความต้องการและไม่ต้องการของเธอ โมงยามเหล่านี้มันช่วยทำให้เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าทุกครั้ง และมันยังคงทำให้เธออยากใช้ลมหายใจต่อไปอีกวันหนึ่ง

เราทะเลาะกันในคืนหนี่ง เธอบอกว่าฉันอยากนอนกับเธอ ฉันตอบว่า ใช่ ฉันอยากนอนกับเธอ แต่ในตอนที่เธออยากนอนกับฉัน เธอพูดกับฉันว่าเธอให้เวลาฉันสองชั่วโมง ฉันใช้เวลาหกชั่วโมงสามวันสองสัปดาห์กับอีกหนึ่งเดือนเพื่อกลับมากอดเธอ เพื่อกลับมานั่งโง่ นอนโง่ มองดูขาเธอกวัดแกว่งไปมาทั่วห้อง ขาที่เคยเปรอะคราบน้ำกามและเลือด ขาที่หล่นหายไปนานแรมปี บัดนี้กลับมาอยู่ตรงหน้าแค่เอื้อมมือถึง ในห้องเล็ก ที่มีหน้าต่างพร้อมวิวเมฆฝนและแสงไฟ ห้องของเธอ ห้องของเธอที่นอนกับเขา สิ่งเดียวที่ฉันจะทำคือนั่งฟังเธอในตอนที่เธออยากจะพูด เงียบในตอนที่เธออยากจะทำอย่างอื่น มองท้องฟ้า สลับกับมองหน้าเธอ รถราจอเเจ แสงของไฟถนน วิวแปลกหน้ากับเธอที่คุ้นเคย มันก็แค่หนึ่งวันในหนึ่งสัปดาห์ที่เราได้มีโอกาสอยู่ด้วยกัน โมงยามมันยาวนานหน่อย ค่ำคืนมันเลยลามเลียมาถึง ฉันแค่อยากมาอยู่ด้วย แล้วเธอก็อนุญาต มันไม่น่าจะจบด้วยการที่เรามานั่งทะเลาะกันเรื่องที่ว่าใครอยากนอนกับใครมากกว่ากัน เพราะสุดท้ายมันก็คือ period time ของเธออยู่ดี ฉันรู้และไม่ได้ต้องการ แต่เธอก็บอกให้ฉันรู้ตั้งแต่ฉันก้าวเท้าเข้าห้องเธอ มันอาจเป็นแค่ประโยคบอกเล่า หรือแค่การระวังตัวของเธอ ฉันบอกกับเธอว่า ฉันจะอยู่เท่าที่เธอต้องการ เธอกลับตอบฉันด้วยคำถามที่ว่า แล้วฉันจะนอนกับเธอไหม
เธอบอกว่าเธออยู่กับคนอื่น คงไม่สะดวกคุยและคงไม่ติดต่อมาอีกแล้ว เธอพูดว่าเธอควรบอกฉันดีกว่าหายไปเฉยๆ เธอกลับไปใช้ยา เมื่อเขาทิ้งเธอไว้กับความโหยหา เธอบ่นทุกครั้งว่าเธอไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกแล้ว เธออยากนอนหลับไปเฉยๆ แต่ปัญหาคือความป่วยไข้ของเธอทำให้เธอนอนไม่หลับ เธอต้องอาศัยยานอนหลับ อาศัยเซ็กส์ อาศัยควัน อาศัยความเมามาย อาศัยความสัมพันธ์ที่บางครั้งเธอก็ไม่ต้องการ

เขาเล่นเพลงที่เธอปรารถนาจะฟัง
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
Silent, silent 

เกือบเดือนแล้วที่เธอไม่ติดต่อมา นี่คือข้อความสุดท้ายที่แนบมาพร้อมรูปถ่ายเธอ “ดูรูปฉัน แล้วดิ้นตายไปซะ” 

ใช่ ฉันตายไปแล้ว ตายไปจากความสัมพันธ์ หลุดออกจากวงโคจรของบทสนทนาและความต้องการ ของฉัน และของเธอ







ปล. ไม่ผ่านการคัดเลือกเรื่องสั้นอีโรติกของสำนักพิมพ์ตำหนักเพรส เลยเอามาลงให้อ่านกัน

SHARE
Writer
illman
other
http://illman.exteen.com

Comments

depetragarden
8 months ago
เรื่องนี้เขียนดีจัง 
Reply