หมานคร: นวนิยายอัศจรรย์บ้าบอ แต่สะท้อนอะไรยิ่งกว่าแนวสมจริง
ในโลกของเราหรือในวรรณกรรมก็ตามแต่ ความจริงอาจมีมากกว่าแค่หนึ่งประการ

เป็นนิยายที่เนื้อหอมเวลาที่ลงขายในออนไลน์ ไม่ใช่เพราะตัวภาพยนตร์ที่หลุดโลกมีสีสัน แต่เพราะเรื่องราวที่โคตรอภิอัศจรรย์ กึ่งจริงกึ่งฝัน

ป็อดพระเอกของก็เหมือนกับคนต่างจังหวัดที่เหินหกเข้ากรุง แสวงหาโอกาสงาน ความกินอยู่ดี เป็นทั้ง ลูกจ้างโรงงานปลากระป๋อง รปภ. คนขับแท็กซี่ ทั้งหมดที่เรารู้คือ ป็อดคือศูนย์กลางที่ดึงดูดหรือที่เข้าหาเรื่องเหลือเชื่อ เมื่อย่างก้าวเข้าสู่เมืองกรุง

สิ่งที่ทำดำเนินต่อไปจนจบ คือ การที่เราคอยตามป็อดว่าเมื่อไหร่จีบยัย"จิน": แม่บ้านชุดสีฟ้า ผู้ถือหนังสือปกขาวและรักการทำความสะอาดทุก 24 ชม. เป็นแกนหลัก พร้อมกับพบตัวละครอัศจรรย์ต่างๆ อาทิ 'ยอด'ผู้เคยสลับชี้กับป็อด 'น้องแหม่ม'สาววัย 22 ปีในร่างเด็กแปดขวบ กับ 'ธงชัย'ตุ๊กตาหมีกร้อนโลกรักบุหรี่พอๆกับน้องแหม่ม(สงสัย TED ต้องก็อปไอเดียจากนี่แน่นวล 55) 'นายคง'วินมอเตอร์ไซต์ที่ตายห่ะมานานด้วยหมวกกันน็อคที่ร่วงดุงฝนฟ้า 'น้อย'ผู้เป็นได้ทั้งชายและหญิง ฯลฯ พอๆๆ ถ้าเล่าทีคงไม่จบวันนี้

สิ่งที่โยงกับชื่อเรื่องในเรื่องราว ผู้เป็นยายที่ตายแล้วกลับชาติมาเกิดในสารพัดสัตว์บอกให้ป็อดระวังมีหางงอกเหมือนคนกรุง(นะจ๊ะ) คนเขียนแอบซ่อนนัยยะการสะท้อนสังคม(เรียกว่า แดกดันเหมาะสมกว่า) คร่าวๆ:

- ทั้งความแตกต่างเชิงระหว่างสังคมเมืองกับสังคมชนบท

- สังคมเมืองที่ทุกคนต้องเบียดแย่งกันสะท้อนผ่านการอัดเป็นปลากระป่องในรถเมล์ จนไอ้ยอดกับหมวยเสร็จกันเป็นผัวเมีย(สุดยอด) ความพยายามเปลี่ยนสถานะทางสังคมให้ครบครัน จนคนในเมืองมีหางงอกออกมา ยกเว้นป็อดของเรา

- การเสียดสีความสุดโต่งของกลุ่ม NGO (โดยยัยจิน ที่ตามด้วยการเก็บล้างขวดพลาสติกทุกใบในเมือง จนล้นออกจากบ้านของเธอ กลายเป็นภูเขาขวดพลาสติกสูงถึงดวงจันทร์) สุดท้ายไร้ผลเพราะพลาสติกไม่มีวันหมดจากเมืองหรือทั้งโลกอยู่ดี

- ความเหนือจริงที่ตัวละครแสดงหรือประสบมา(เยอะ! แต่ละคน!) สะท้อนถึงการจำนนไปตามบทละครชีวิตที่ขับเคลื่อนตามวิถีของบ้านเมืองนั้นๆ ผู้คนถูกทำให้กลายเป็นหุ่นยนต์ ต้องทำคล้ายๆส่วนรวม ผู้คนทั้ง ป็อด จิน ยอด ฯลฯ ดูจะไม่มีใครฝันเป็น(กรรม!) เพราะไร้ความฝัน และกลั่นแกล้งคนอ่านให้ปวดกบาลเล่น เมื่อไม่มีความจริงเพียวๆเลยในนิยาย

- การมีหาง คือ การทะยานอยากของคนสังคมเมือง เราต่างถีบให้พ้นสภาพเดิมๆหวังสร้างอาณาจักรในฝันของเราเอง ทั้ง จิน และ ยอด กลายมาเป็นผู้ประกอบการ ผู้บริหาร ขณะป็อด...รากงอกเดิมๆ ใครที่ไปต่อก็ห่างไกลใครที่อยู่กับที่

หมานคร หรือ Citizen Dog เป็นวรรณกรรมแนวสมจริงอัศจรรย์(คนเขียนก็บอกไม่ถูก ช่างแม่มมัน) ที่ใช้องค์ประกอบแฟนตาซีที่พวกสัจนิยมมหัศจรรย์ทั่วไป นำเสนอความอิหลักอิเหลื่อ การดิ้นรนในเมืองกรุง ให้เป็นตลกหลุดโลกที่แสบสันต์ขั้นเทพ ในแบบไทยๆ(ซึ่งไอ้คำว่า ความเป็นไทย ยังไม่มีนักวิชาการคนไหนนิยามสำเร็จสักที) และมีรูปแบบเรื่องซ้อนเรื่อง(อภิเรื่องเล่า/Metafiction) ที่งานเขียนหลังสมัยใหม่ชอบใช้ล่อเล่นความจริงในงานเขียน (เพราะเวลาที่ป็อดเจอเรื่องร้าย ก็ร้องขอสงสัยถามนักเขียนว่าทำไมมันต้องเจอเรื่องบ้าห่ะพรรค์นี้ ซึ่งนักเขียนก็ไม่เคยตอบ)

ถ้าผู้อ่านได้อ่านนิยายกวนประสาทเล่มนี้ อาจฉงนใจที่ทำไมสิ่งบ้าๆบอๆของเรื่อง มันแสบทรวงต่อประเด็นสังคมเมืองที่หากอ่านพิจารณาดีๆ พบว่าประเด็นของสังคมในเมืองที่นิยายแดกกัน ยังปรากฏอยู่จนปัจจุบัน

ยิ่งเหนือจริงแม่มยิ่งสมจริงขึ้นอีก

นิยายเล่มนี้เมื่ออ่านจบ โปรดเช้คสุขภาพจิตของตัวท่านเอง เพื่อสวัสดิภาพ และ ความเป็นพลเมืองธรรมดาในเมืองกรุงที่เหนือจริงๆ

แล้วผมเงยหน้าถามนักเขียนว่า เขียนธรรมดาไม่เป็นรึไง นักเขียนก็ไม่ตอบแบบเดียวกับป็อด

ขอบคุณ!
SHARE
Writer
Natthakorn_Eresaun
ผู้ฝึกเขียนจับฉ่าย
พยายามมีผลงานเป็นของตัวเอง สักวัน จะเขียนทุกแบบให้ได้ ทั้ง บทกวี เรื่องสั้น เรียงความ ความเรียง ร้อยแก้ว และนิยายคือความท้าทายที่ใหญ่ยื่ง

Comments

mymao
2 years ago
ชอบหนังสือเล่มนี้มากค่ะ อ่านครั้งแรกเมื่อตอน ม.4 กลับมาอ่านอีกทีก็รู้ว่ามันลึกซึ้งมากจริงๆ และชอบที่คุณเขียนด้วยค่ะ ขอบคุณนะคะ 
Reply
แล้วคนเขียนตัวลอยหัวกระแทกเพดานห้อง!
แต่หัวไม่แตก 555!

ขอบคุณครับ คือ บ้านเราเรื่องการสอนให้อ่านตีความด้วยตนเองไม่ค่อยแข็งแรงนัก ถ้าผมมาเจอเล่มเหมือนช่วงที่คุณเจอ ผมอาจเขวี้ยงทิ้งไปได้ 55
มันต้องให้เวลามากพอ พอให้วุฒิภาวะเติบโต ช่วงอายุที่เหมาะสมก็สำคัญเช่นกัน ตอนนี้ผมเริ่มชอบงานเขียนแนวๆนี้ด้วยครับ

แต่ส่วนตัวขอติติงตนเองว่า ยังเขียนไม่มันส์พอ เพราะมันมีอะไรให้วิเคราะห์ต่อด้วยครับ

แต่ลองสังเกตความเหนือจริงในนิยายนะครับ เหมือนล้อเลียนเสียดสีบ้านเราได้ทุกช่วงจวบปัจจุบันยันอยาคตเลย ถ้าบ้านเรายังเป็นอีแบบนี้อยู่
transai
2 years ago
อ่านแล้วนึกถึงตอนเรียนเลย
Reply
ดีจังครับ
สมัยผมไม่เคยอ่านนิยายแบบนี้เลย