NY: On the rock
อย่างน้อยที่สุดฉันก็พยายามที่จะเข้าใจคุณแล้ว
แม้ว่าจะจบลงด้วยความสับสน
สมองหยุดสั่งการไปตั้งแต่ 2 ชั่วโมงก่อน
สติที่เหลืออยู่ตอนนี้ใช้หัวใจคิดเท่านั้น
มองนัยน์ตานั่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แม้ว่าภาพจะพร่าเบลอเพียงใด

ค่ำคืนสีน้ำเงิน ที่เดิม
เหมือนที่นี่เป็นบ้าน
ทั้งๆที่มันไม่ใช่ของคุณหรือฉัน
ไม่มีทริคที่ทำให้คนรักกันหรอกนะ
แต่เราก็ยังนั่งข้างกันทั้งคืนโดยไม่สนใจสิ่งอื่นเลย

ทำเหมือนมันเป็นแค่เกมโชว์
หัวเราะคิกคักกับมุขตลกเฝื่อนๆ
นั่งข้างกันฟังเพลงที่แสนจืดชืด
พร่ำเพ้อว่ามันหอมหวานตราตรึงใจ
บอกว่า อ้อ เข้าใจแล้ว กับเรื่องที่เพิ่งเคยได้ยิน
เดิมพันด้วยหัวใจสองดวง
ราคาสูงเชียวล่ะสำหรับฉัน

สัญญาว่าจะมาเจอกันอีก
ฉันไม่รู้ชื่อคุณด้วยซ้ำ

ท้องฟ้าเป็นสีม่วง
4 ทุ่มที่เดิม
ฉันสั่งบลูฮาวาย
ส่วนมือซ้ายคุณถือแก้วออนเดอะร็อก
รู้แล้วล่ะว่าเราต่างกัน

จิบรสแอลกอฮอล ขโมยความลับของกันและกันไปทีละน้อย
คุณชวนฉันขึ้นดาดฟ้า ถอดขนเฟอร์ออกทั้งๆที่อากาศหนาว

รอยแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายยังไม่หายไปเลยนะ
ฉันหัวเราะ บอกว่าทั้งหมดนี่มันเสียสติ
คุณถอดสร้อยของขวัญวันครบรอบออกจากคอของฉัน
บอกว่าไม่จำเป็น


ความปกติไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง
ความถูกต้องก็ไม่ใช่ทางออกเสมอไป


ความผิดบาปครั้งนี้ก็เหมือนกัน
ไม่มีใครลงทัณฑ์เราได้

ริมฝีปากสัมผัสที่หลังมือ
แผ่วเบาที่สุดเท่าที่เคยโดนจูบ
ร้อนรุ่มเกินกว่าความผิดครั้งไหนๆ
คืนนี้เราแยกกันตรงนั้น
กลับไปเป็นคนธรรมดาในยามเช้า
เป็นของกันและกันอีกครั้งได้แค่ตอนค่ำ

สลัดทุกสิ่งทิ้งก่อนเดินเข้าประตูมา
หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทรุดลงไปหอบหายใจตรงนั้น
ผ่านคนมากมายมาจนถึงที่ประจำ
คุณนั่งอยู่ตรงนั้น กับออนเดอะร็อกแก้วโปรด

เราสบตากัน เงียบอยู่หลายนาที
บลูฮาวายอยู่ตรงหน้า แต่ไม่มีใครกล้ายกแก้วขึ้นมาจิบ
ฉันนึกถึง 4 โมงเย็นวันนี้
ท้องฟ้าเป็นสีชมพู สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็น
ทั้งๆที่มันควรจะเป็นเรื่องธรรมดา...

บทสนทนาเราน้อยลงทุกวัน
แทบนับประโยคและคำได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมาเจอกัน
สบตาเหมือนมันจะเป็นครั้งสุดท้ายเสมอ



คืนนี้ฉันไม่ได้ใส่สร้อย
และแหวนแต่งงานก็ไม่ได้อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายหรือขวาของเขา
ฉันหลงใหลดวงตานั่นสุดหัวใจ
ขณะที่ไฟกำลังแผดเผาในอก
เสียงลมหายใจหนักหน่วงก็แล่นเข้ามาในโสตประสาท
แยกไม่ได้ว่าของใคร
ถ้อยคำกล่าวรุกล้ำกระซิบที่ข้างหู
รู้ดีว่าล่วงเขตแดนของกันและกันอย่างไม่อาจหักห้ามใจ

ไม่มีใครปฏิเสธคำเชื้อเชิญเลย

รสจูบเขาคือแบล็ค เลเบิ้ล
แต่สัมผัสที่ตัวนั่นรุนแรงยิ่งกว่า
ผ้าปูยับยู่ยี่ และทั้งร่างก็ระบมไปหมด

ทุกอย่างจบเหมือนในละคร
ก็เพราะว่ามันใช่ตั้งแต่แรก
เขาสูบบุหรี่ที่ระเบียง

เราสองไร้ผู้ใดได้กำไร
ทั้งๆที่เมือคืนต่างพยายามกอบโกยทุกสิ่งจากกันและกัน

ฉันเดินไปคีบบุหรี่ออกจากปากเขา
สูบมันทั้งๆที่เลิกไปแล้วหลายปี

ตาจ้องตา ครั้งนี้เหมือนพยายามกล่าวลาโดยไร้เสียงใดๆ

"ผมชอบผู้หญิงสวยนะ...ภรรยาผมก็เป็นแบบนั้น"

ฉันหลับตา พยักหน้าแล้วยิ้มให้
.
.
.
.
.
.
.
.
"ครับ"
"ภรรยาของผมก็เหมือนกัน"


มันผิด แต่ก็ไม่หักห้ามใจ


เหมือนควรจะไปฟิคชั่นล็อก ?
ขี้เกียจโหลดแอพจัง---
พยายามทำเป็นซีรี่ส์ค่ะ #mySINinthecity
เหมือนความผิดที่ทำในเมืองใหญ่

ชอบเมืองใหญ่กับเหล้ามาก
SHARE
Writer
letmeStayLATE
Writer,Reader,Artist
อดีต , ความสัมพันธ์ , ความรัก ,วิปริต แปรปรวนและบิดเบี้ยว

Comments