ความไว้ใจที่โดนทำลาย

คุณเคยโดนทำลายความไว้ใจ
จากคนที่เรียกว่า "เพื่อน" ไหม




แน่นอนว่ามันรู้สึกเเย่มาก
ทั้งโกรธเเละทั้งรักในเวลาเดียวกัน
แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ
ในเมื่อเขาเป็นเพื่อนเรา
เรายังรักเเละเป็นห่วงเขาเหมือนเดิม


แต่สิ่งหนึ่ง ที่มาบั่นทอนคือการกระทำของเขา ที่มาลดความไว้ใจของเรานั่นเเหละ


เราเเละเพื่อนถูกทำลายความไว้ใจ ไม่ใช่เเค่ครั้งที่1 หรือ 2 เเต่เป็นครั้งที่ 3 4 และ 5
มันอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสำคัญคนภายนอกที่มองเข้ามา
เเต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเรา


เราพยายามไว้ใจเขา ไม่อยากจะคิดว่าเขาจะทำอีก
พยายามคิดว่า เฮ้ย เพื่อนคงคิดได้ คงไม่มีอะไรหรอก คงไม่ใช่อย่างที่เราคิดหรอก


เเต่สิ่งที่เราคิด มันผิดทั้งหมด


เขาทำมันอีกครั้ง ความไว้ใจของเราถูกบั่นทอนให้สั้นลงไปอีก


เราเข้าใจ ว่าเพื่อนมีวุฒิภาวะมากพอที่จะตัดสินใจอะไรเองได้ เราให้อิสระเพื่อนมากเต็มที่ เราไม่เคยโกรธ ไม่เคยดุเคยด่าเวลาเพื่อนจะไปไหน จะทำอะไรกับใคร เเต่ถ้าอยู่ในเวลาที่ไม่น่าไว้ใจ ก็ควรจะบอกกันบ้าง 


เเละครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้ง ที่ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย 



"เราเจอแบบนี้อีกเเล้ว ถ้าอีกครั้งเราจะไม่เป็นห่วงเเล้วนะ"


เรากอดเพื่อนอีกคนทันทีที่เพื่อนวางสาย เราไม่รู้ว่ากลุ่มอื่นเป็นยังไง แต่กลุ่มเราเป็นกลุ่มที่รักเพื่อนมาก เรามีกันอยู่เเค่นี้ เราคิดว่าเข้ามหาวิทยาลัยจะไม่เจอเพื่อนที่จริงใจหรอก แต่กลับกัน เราเจอกลุ่มเพื่อนที่ดีเเละรักกันมากที่สุด ถ้าไม่รักกันจะให้รักใครที่ไหน




เเต่ทำไมความเป็นห่วง ความไว้ใจจากเพื่อนถึงถูกละเลย เราเป็นห่วงเพื่อนเเทบตาย เเต่อีกฝ่ายกลับไม่นึกถึงใจเราเลย


เราไว้ใจเพื่อนมากจนไม่คิดว่าเหตุการณ์เเบบนี้คงไม่เกิดขึ้นหรอก ไม่อยากจะคิดร้ายกับเพื่อนเพราะรู้ว่ามันไม่ดี เลยพยายามคิดแต่ในเเง่ดีๆ
ปลอบใจว่า เฮ้ย คงไม่มีอะไรหรอก เราอาจะคิดมากไป


แต่สุดท้าย สิ่งที่คิดในตอนเเรกกลับเป็นเรื่องจริงเสียได้



ไม่ เพื่อนเราไม่ใช่คนเเบบนั้นหรอก เราคิดเเบบนี้มาเสมอ เเต่กลับเป็นตัวเขาเองที่ทำให้ความคิดเราเปลี่ยนไป กลับเป็นตัวเขาเองที่ทำไม่ให้เราไว้ใจ


ที่น่าเสียใจ คือเขาเคยสัญญา ว่าจะไม่ทำอีกเเล้ว เเต่การเกิดเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง สาม สี่ ห้า คืออะไร เราเชื่อใจเพื่อนมากเกินไปใช่มั้ย ?


เพราะเขาเป็นเพื่อน เราจึงเป็นห่วง เเต่เราก็ไม่ใช่เจ้าชีวิตเขาที่จะไปบังคับให้เขาห้ามทำอย่างนู้น ห้ามทำอย่างนี้ แต่เพราะว่าเราไม่ได้อยู่ที่บ้าน ไม่ได้มีพ่อเเม่มาดูเเลอย่างใกล้ชิด มีเพียงเเต่เพื่อนนี่เเหละที่ต้องคอยดูเเลซึ่งกันเเละกัน เเต่ทำไมเขาไม่คิดถึงจุดๆนั้นเลย


มิหนำซ้ำ เขาไว้ใจคนอื่นมากกว่าคนที่เป็นเพื่อนอย่างเราเสียอีก


เราเสียใจนะ น้อยใจมากด้วย เสียใจมากที่เป็นห่วงจนแทบเป็นบ้าเเล้วกลับเจอการตอบเเทนความจริงใจของเราเเบบนี้ เคยโกรธจนถึงขั้นบอกว่า ถ้าเป็นอย่างนี้อีก จะไม่สนใจเเล้ว


เเต่ก็ทำไม่ได้
เพราะเขาเป็น 'เพื่อน' เรา เราจะไม่สนใจเขาก็ทำไม่ได้อีก


แต่เพราะเรารักเพื่อนมาก เเละพร้อมจะให้อภัยเสมอ ถ้าให้เราเลิกเป็นห่วง เลิกคบ เราก็ทำไม่ได้
เรารักเขามากพอที่จะให้อภัยได้หลายๆครั้งเลยด้วยซ้ำ


เราไม่ได้ตั้งใจอยากจะเอาเพื่อนมาว่าร้าย เเต่อยากจะเอามาเล่าสู่ให้ฟังว่า ความไว้ใจ ความเป็นห่วงของเพื่อน มันไม่ใช่สิ่งไร้ค่า ไร้สาระ การที่มองว่าก็เป็นเเค่เพื่อน ไม่ใช่พ่อเเม่ ไม่จำเป็นต้องเเคร์ เป็นความคิดที่ทำร้ายจิตใจคนที่ให้เพื่อน100%แบบเรามากนะ


โชคดีเเค่ไหน ที่มีเพื่อนที่รักเหมือนครอบครัวจริงๆขนาดนี้ อาจจะเป็นเวลาแค่เพียงสองปี เเต่เราก็สนิทเเละรักกันมากๆ


จะอย่างไรก็ตาม อย่าทำลายความไว้ใจที่เพื่อนมีให้เราเลยดีกว่า เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นพื้นฐานสำคัญในทุกๆของความสัมพันธ์เลยก็ว่าได้

ถ้าเราขาดความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน มันก็เหมือนความสัมพันธ์แบบที่ต่างคนต่างใส่หน้ากาก ปั้นหน้าเข้าหากัน รอยยิ้มที่ให้กันเป็นเพียงเเค่ฉากหน้า แบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีหรอก ใช่มั้ย ? 




เเต่ถึงยังไง เราก็รักและหวังดีกับเพื่อนเสมออยู่ดี






SHARE
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments

Pen9
1 year ago
สุดท้ายเราก็ต้องกลับมาฮีลตัวเองใช่ไหมคะ
Reply
m-petitefille
1 year ago
จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ พูดอีกอย่างนึงก็อาจจะต้องตั้งความหวังให้น้อยลง ใส่ใจอีกฝ่ายให้อยู่ในระดับที่พอดี ใจเขาใจเราประมาณนั้นค่ะ :)