บทเรียนจาก succulent ต้นสุดท้าย

"ต้นสุดท้าย... ตายแล้วจริงๆ ซินะ" 

Jelly bean เป็น succulent ต้นสุดท้ายของเรา นอนแห้งตายในกระถางใบจิ๋ว ไม่เหลือสภาพอวบอิ่ม ดูนุ่มนิ่ม น่ารักเหมือนแรกรับมา succulent 6 ต้น... ตายเกลี้ยง!

รู้สึกผิด ทั้งกับคนให้ และสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ตายไป

Succulent เป็นพืชที่ ไม่ชอบน้ำมาก เพราะทุกส่วนของต้นกักเก็บน้ำสำรองไว้แล้ว (cactus ก็เป็นหนึ่งในพืชตระกูลนี้) แต่กระนั้นก็ยังต้องการน้ำ ไม่ได้ชอบแสงแดดตรงๆ แต่ก็ต้องการแดด เลี้ยงไว้ในห้องไม่โดนแดดเลย ก็ตายได้ ดินต้องโปร่งๆ เติมสารอาหารนิดหน่อย ผสมทรายสำหรับปลูกต้นไม้ เพื่อให้ระบายน้ำได้ดี

ถ้าเปรียบ succulent เป็นมนุษย์คนหนึ่ง ก็คงเป็นคนง่ายๆ ไม่ใช่ประเภทที่ต้องการการประคบประหงมเหมือนใครๆ ไม่ต้องบอกรักกันทุกวัน แค่รู้ว่ายังรักก็พอ

...แต่ปลูกต้นไม้ยังไงก็ต้องดูแล ต่อให้ภายนอกดูทนทานต่อสภาพแวดล้อมขนาดไหน แต่เขาก็ต้องการน้ำ และการเอาใจใส่ไม่แพ้ดอกไม้แสนบอบบาง
 
ไม่โทษคนซื้อให้... เพราะเราเป็นคนรับมาเอง รับทั้งที่รู้ว่าไม่มีปัญญาจะดูแล
ไม่โทษกับคำพูดที่บอก "ไม่ต้องซีเรียส เลี้ยงง่าย ไม่ต้องดูแลมาก"... เพราะเราเป็นคนเลี้ยงเขาแล้วเรารู้จักเขาดีกว่าใคร น้ำแค่ไหน แสงเท่าไร เรารู้ดี
ไม่โทษลมแรงๆ วันนั้นที่พัดให้กระถางหล่นลงมาแตก... เพราะถ้าใส่ใจจริง ยังไงก็รอด

ตั้งแต่วันนั้นมีสิ่งหนึ่งที่เราจำขึ้นใจ
ต้นไม้น่ะ ถ้ารู้ว่าดูแลไม่ได้ อย่าปลูก... ความรักก็เช่นกันเพราะต้นไม้ก็เหมือนความสัมพันธ์... ต้องการการดูแล (ไม่มากก็น้อย)

ณ ตอนนี้ ต้นไม้เลี้ยงง่ายแค่ไหน อยู่กับเรายังไงก็ตาย... รู้ตัวดี ต่อให้ชอบขนาดไหน อยากได้ขนาดไหน แต่ถ้าต้องเลี้ยงแล้วตาย ตายด้วยมือเราอีก ก็ให้เขาวางอยู่นิ่งๆ อวดความน่ารักอยู่บนชั้นในร้านอย่างนั้นดีกว่า

และสำหรับนาย... ที่ดีกับเรา อยู่ข้างๆ คอยสร้างรอยยิ้มให้เราเสมอมา ไม่ใช่ไม่รู้สึก ไม่ใช่ไม่อยากข้ามไปหา แต่เรายังก้าวไปไกลกว่านี้ไม่ได้ ยังไม่สามารถเป็นคนที่ยืนข้างๆ ใครได้ 

ตอนนี้แค่อนุญาตให้เราได้เฝ้ามองความสวยงามของ succulent บนชั้นวางในร้านก็พอ ถ้าวันนึงจะมีใครมาหยิบ succulent น่ารักต้นนี้ไปจากชั้น ก็คงต้องยืดอกยอมรับ แต่เราก็ยินดีที่เขาจะได้พบเจ้าของที่เหมาะสม ...คนที่พร้อมจะดูแล :)








SHARE
Writer
Mkorn
Cvilian
บันทึกให้นึกถึง... ความทรงจำ ความรู้ การเดินทาง ฯลฯ

Comments