CHAPTER 1: อดีตที่(ควร)ลืม
ถ้าวันหนึ่ง...เพื่อนรักของแก กลายมาเป็นเพื่อนทรยศ แกจะให้อภัยเขาหรือเปล่าวะ?
ในอดีตตอนนั้น จะเรียกว่า "แก่แดด" ก็ไม่เชิง 
ในวัยเพียงมัธยมต้น ฉันมีแฟนคนแรก เป็นหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ-เนปาล หน้าตาคมเข้ม ผิวขาวสไตล์วัยรุ่นลูกครึ่งทั่วไป เขาเป็นรุ่นพี่ม.6 ในขณะที่ตัวฉันนั้นอยู่เพียงแค่ม.3 

ใช่...ฉันอยู่โรงเรียนประจำ เพราะฉะนั้น...การที่ได้เจอกันทุกวันทำให้เรา 2 คนสนิทกันได้ไม่ยาก และการที่ตัวฉันนั้นอยู่หอ มันทำให้ฉันต้องนอนหอรวมกับเด็กคนอื่นๆ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ...เพื่อนเตียงข้างๆ ของฉัน บังเอิญเป็นเพื่อนสนิทของรุ่นพี่คนนั้นเช่นกัน
    
ฉันไว้ใจเพื่อนคนนี้มาก ถึงขนาดเล่าทุกเรื่องให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่เราแอบคบกันในรั้วโรงเรียนอีกด้วย โดยไม่ได้ระแวงใจเลยว่าวันหนึ่ง เขาจะหักหลังฉันอย่างเลือดเย็น

จะพูดว่า "ฉันโดนแย่งแฟน" อย่างเต็มปาก ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะการที่ฝ่ายหญิงตบมือข้างเดียวนั้น มันไม่มีวันดังอย่างแน่นอน แฟนฉันบอกเลิกฉันด้วยเหตุผลว่า "อีกไม่กี่เดือน เขาก็จะเรียนจบแล้ว และเราสองคนคงไม่ได้เจอกันอีก" แต่กลับกันคือ เขาสองคนแอบไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน นอนห้องเดียวกัน และเปิดตัวว่าคบกัน ทั้งๆที่มันก็ไม่ถูกไม่ควรเช่นกัน ฉันควรทำยังไงให้ลืมเขาได้หมดใจซักที?

                จนถึงวันนี้ก็ยังอยากจะรู้ว่า                  เราสองคนเคยรักกันบ้างไหม


SHARE
Written in this book
it's me, a minoritygirl
ไดอารี่ทั่วไปเกี่ยวกับตัวฉันเอง

Comments