April 26 2017 | ♡
เราว่าเราเป็นคนใจง่าย ที่ปลื้มใครง่ายๆ 

เราเจอเธอเมื่อวานครั้งแรก เธอน่ารักมากเลยอ่ะ เธอเป็นเพื่อนของเพื่อนเรา เรากับเธอไม่เคยรู้จักกันเลย แต่ก็มาเจอกันเพราะต้องไปงานงานนึงด้วยกัน ตอนแรกเธอใส่แมส แล้วเดินมากับเพื่อนอีกคนนึง เราเฉยๆมากเลยนะ ก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่พอเธอถอดเเมสเท่านั้นแหละ =)
เธอแม่งโคตรน่ารักเลย :))

รีเทรนเนอร์สีแดงที่เธอใส่มาด้วยมันสะดุดตา แว่นสายตากรอบสีดำที่มันดูธรรมดาๆกลายเป็นพิเศษไปซะงั้น ^^ ความประทับใจแรกของเราที่มีต่อเธอมันดีมากเลยนะ ใช้เวลาอยู่ในรถตู้ประมาณ ชั่วโมงนึงเพื่อนั่งมองคนเบาะหน้า เธอน่ารักขึ้นจริงๆด้วย มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อเลย 

' รอเราด้วยนะ ' 
เราไม่อยากทำความรู้จักกับใครต่อใครเพราะกลัวสนิท พอสนิทแล้วก็กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกเหมือนหลายๆคนที่เราเคยเจอ เราเลยไม่ค่อยคุยกับใคร และคุยกับตัวเองในใจ เราชอบเดินตามหลังคนอื่นเพราะการที่ได้เห็นคนอื่นไปก่อน มันทำให้เราไม่ต้องห่วงใครอีก เธอก็เหมือนกัน 

กิจกรรมนี้ไปด้วยกัน 6 คน ด้วยความตอนเช้าเเละหิวมากเลยแวะเซเว่นกัน ทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว เหลือแค่เธอ กับเราที่เดินตามหลังเธอ เอาจริงๆต้องขอบคุณไข่ตุ๋นถ้วยนั้นที่ทำให้เราใช้ชีวิตอยู่ในเซเว่นนานกว่าชาวบ้านเขา เราเดินไปคิดตังค์ที่เคาท์เตอร์อีกช่องนึง เสียงเล็กๆของเธอพูดขึ้นมา เราก็ได้ยินชัดมากเหมือนอยู่ใกล้ๆ แอดแทคเต็มๆ 
รอเราด้วยนะ :) 
เราไม่รู้สีหน้าของเธอด้วยซ้ำ แต่ทำไมเรายิ้มก็ไม่รู้ เราก็รอเธอจริงๆนะ ยืนข้างกันอยู่พักนึง ทั้งๆที่คนอื่นเดินออกไปกันหมดแล้ว ได้แต่ภาวนาให้ไข่ตุ๋นถ้วยนั้นมันสุกช้ากว่านี้อีกนิดนึง เราจะได้ยืนข้างๆกันนานขึ้นอีกนิด แต่ไม่เลย 

ไข่ตุ๋นถ้วยนั้นเหมือนแกล้งเรา

มันสุกเร็วมาก มากกว่าที่คิด เราเดินออกมาแล้วเธอก็เดินตามมา จากนั้นก็ไม่ได้อะไรกันอีกเลย จนกระทั่ง .. 

เราติวภาษาอังกฤษกัน คำว่า 'Island' มันขึ้นมา เขาให้อ่านออกเสียงเพื่อได้คะแนน เราก็คุยกับเพื่อนเรานี่แหละ แต่อยู่ดีๆเธอก็พูดขึ้นมา 
Island ไม่ออกเสียง s 
โอเค!! เอาจริงๆเรารู้ แต่ถ้าเธอบอก เราจะจำคำนี้ไปจนตายเลย แสงสลัวๆทำให้เรามองหน้าเธอไม่ชัดเท่าไหร่ แต่เอาเป็นว่าเธอมองเรา เราก็โอเคแล้ว ติวกันต่อไปเรื่อยๆก็ปกติ หันมาคุยกันบ้าง เผลอสบตากันบ้างก็ไม่มีอะไร จนงานใกล้จะจบ เหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่เธอกับเพื่อนอีก 2 คนเลยจะโดดกัน แล้วให้ไปเจอกันอีกที่นึง เราก็โอเคๆ แล้วเธอก็เดินออกไป ใจหายเหมือนกันนะ แต่เดี๊ยวเราก็เจอเธอแล้วไง ไม่เป็นไรก็ได้ 

ไม่นานก็มาถึงที่ที่นัดกันไว้ ร้านสเต็กร้านนึงที่รู้จักกันดี เธอกับเพื่อนนั่งกันเรียบร้อยแล้ว เรากับเพื่อนเลยเดินตามเข้าไป สั่งอะไรกินกันเรียบร้อย ไม่นานอาหารก็มา พวกเรากินกันเป็นชุด แล้วชุดนึงมี 2 จาน เอาเป็นว่าเธอกินเก่งมากเลย เรายอมใจ :3
คนอะไรถอดรียังน่ารัก :)) 
เธอได้กินคนแรก เราได้คนที่สอง เลยเป็นกลายเป็นว่าเรากับเธอที่ต้องกินเสร็จกันเป็นคนแรกๆ เหลือที่ว่างอีกหนึ่งที่ ที่ที่เต็มไปด้วยของของเธอ เรากินจานแรกเสร็จแล้ว (ทั้งๆที่เธอกินจานที่2ไม่หมดแล้วบอกว่าอิ่ม) เลยสลับเอาจานที่ 2 มาวางแทนที่จานแรกแล้วเริ่มกิน เธอยกจานอาหารของเราไปข้างๆเธอโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มองหน้าด้วย โอเค ที่บนโต๊ะมันว่างเราก็เข้าใจ มันแค่ว่่างแล้วก็เปลืองเนื้อที่คนอื่น เธอเลยเอาไปวาง โอเค้ๆ เราจะไม่คิดอะไร แต่ในใจสครีมแรงมาก 

เราชอบการกระทำแบบนี้ ไม่พูดอะไรแต่ทำเลย ไม่ถามอะไรแต่ลงมือไปแล้ว มันกระทันหันนะ แต่เราว่ามันพิเศษ ไม่ต้องมานั่งพูดนั่งบอกกัน เอาเป็นว่าเราชอบการกระทำทั้งหมดของเธอ ^^ 

เหมือนเวลามันแกล้งเราอีกนั่นแหละ นอกจากไข่ตุ๋นแกล้งเรา เวลายังแกล้งเราอีก เธอต้องไปก่อน แล้วเธอก็ไปแล้ว เราก็เลยเสียดายหน่อยๆ แต่ก็โอเคอยู่เพราะไม่ค่อยได้คุยกับเธอมากมายอะไร ไม่ทำให้เราคิดถึงแน่นอน 

เอาเป็นว่าเราปลื้มเธอนะ แต่มันก็คงต้องเหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เสียดายหน่อยๆ แต่ไม่เป็นไร 😉 คงไม่เจอกันอีกแล้วล่ะ เธอเรียนไกล กิจกรรมก็คงไม่ได้ไปด้วยกันอีกแล้ว

เอาเป็นว่า
ยินดีที่ได้รู้จักนะ นข. ♡ 


SHARE
Written in this book
Reality :)

Comments