ความทรงจำ
       เวลาผ่านล่วงเลยมา 2 ปีแล้ว แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังอยู่ในหัวใจ ความรู้สึกที่มียังคง   ไม่จางหาย มันอยู่ในใจฉันมาโดยตลอด 
       ทำไมเรื่องราวเหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกท่วมท้นหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง
       ทำไมรู้สึกราวกับว่าสิ่งรอบข้างกระตุ้นให้หัวใจกลับไปนึกถึงวันวาน
       ในวันที่ฉันต้องจบความสัมพันธ์กับคนรัก ซึ่งไม่ได้เป็นการจากลากันด้วยดี 
       ฉันรู้สึกปวดหัวใจเหลือเกิน

       เหมือนมีโอกาสเข้ามาตรงจังหวะพอดี โอกาสที่ฉันจะได้ไปเจอสิ่งใหม่ๆ ให้ลืมเรื่องเก่าๆ     ไปบ้าง ฉันจึงเลือกเข้าร่วมกิจกรรมนั้น ซึ่งก็คือ กิจกรรมค่ายดูดาว ซึ่งจัดขึ้นที่ดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ ทางค่ายได้จัดรถทัวร์ให้สำหรับคนที่ต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย ฉันเองก็ชอบที่จะนั่งรถทัวร์เดินทาง ไม่ใช่เหตุผลของการประหยัดหรอก แต่ด้วยระยะทางกว่า 1,700 กม.นั้น คงทำให้ฉันลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปบ้าง

@ ขณะเดินทาง บนรถทัวร์
       ฉันเดินทางมาพร้อมกับเพื่อนอีกกว่า 20 คน เพื่อนที่มีจุดหมายปลายทางเดียวกัน แต่คงมีเป้าหมายการเดินทางต่างกัน 

       ตอนนี้พวกเขาเหล่านั้นกำลังสนุกสนาน มีความสุขกับการร้องคาราโอเกะ ทั้งร้องทั้งเต้นกัน มันส์เลยล่ะ แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เรียกความสนุกจากฉันได้เลย

       ฉันเลือกที่นั่งติดหน่าต่าง เพราะไม่ชอบนั่งใกล้ทางเดิน ที่มักมีคนเดินไปเดินมา ค่อนข้างวุ่นวาย แต่ฉันคิดว่าฉันเลือกผิดแล้วล่ะที่นั่งติดหน้าต่าง

       ทั้งๆที่เสียงรอบข้างดังสนั่น แต่รู้สึกได้ว่า ความเงียบเข้ามาปกคลุมตัวฉัน

       มองวิวที่ผ่านไปในแต่ละวินาที หัวใจก็เริ่มกลับมาทบทวนถึงเรื่องราวเก่าๆอีกครั้ง ช่วงเวลาที่เราผูกพันกัน ช่วงเวลาที่เราก้าวผ่านปัญหาไปด้วยกัน ช่วงเวลาที่เรามีความสุข ภาพเหล่านั้นทยอยออกมาจากความทรงจำ หยดน้ำตาค่อยๆไหลรินลงอาบแก้ม

       แต่แล้วฉันก็ต้องตื่นจากภวังค์ความคิดเหล่านั้น บอกตัวเองว่า ฉันอยู่ท่ามกลางความสุขของเพื่อนๆ ฉันร้องไห้ไม่ได้นะ ฉันทำให้เสียบรรยากาศไม่ได้นะ

       ฉันเริ่มต้นเดินทางจากจังหวัดยะลา ใช้เวลา 3 วันก็ถึงจุดหมาย

       โชคดีหน่อยที่ช่วงเวลาทำกิจกรรมค่าย ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ทำให้ฉันไม่มีเวลาที่จะคิดถึง    เรื่องราวเหล่านั้น 


       ฉันใช้เวลาร่วมกิจกรรมของค่ายเป็นเวลา 3 วัน จากนั้นก็ถึงเวลาเดินทางกลับ               ฉันเดินทางกลับด้วยวิธีเดิม

       แน่นอนล่ะ ฉันก็ยังคงคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้นเหมือนเดิม แต่ก็คงต้องยอมรับว่าเรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้สร้างความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียว แต่มันมีความสุขปะปนอยู่เช่นกัน

       หากลืมเรื่องราวเหล่านั้นไป หัวใจของฉันก็คงกลับมาปกติเหมือนเดิม แต่ฉันก็คงลืมมัน   ไม่ได้ คงจะเพราะเราบีบบังคับให้ลืม ฉันก็เลยกลับมาคิดใหม่ว่า ปล่อยให้หัวใจและสมองลืมมัน  ไปเองดีกว่า เพราะไม่อย่างนั้นเชื่อว่าไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป ฉันก็คงยังไม่ลืมมัน

       ถึงแม้การออกเดินทางครั้งนี้จะไม่ทำให้ฉันลืมเรื่องราวเหล่านั้นไป แต่มันก็คงจะเยียวยาจิตใจของฉันได้ซักระยะหนึ่ง

       




SHARE
Writer
ggggrace
student
bookworm

Comments