นมรสจืดและกับข้าวถาดหลุม
ย้อนกลับไปสมัยเรียนประถม
ตอนนั้นผมยังอาศัยบ้านพักในโรงพยาบาล
แม่ทำงานที่โรงพยาบาลริมภูเขา
พ่อทำงานที่สถานีตำรวจตรงข้ามมัสยิด
อากาศหนาวเย็นตลอดปี
ชุมชนที่ผมอาศัยอยู่เป็นชุมชนมุสลิม
ช่วงเวลาวัยเด็กและความทรงจำต่างๆของผมเกิดขึ้นที่นี่

ผมเรียนโรงเรียนในตัวเมือง
เป็นโรงเรียนประจำจังหวัด
ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร
ผมจึงโดยสารมาด้วยรถโรงเรียน

พ่อปลุกผมแต่ตีห้า
อากาศยามเช้าหนาวยะเยือก
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ไปขึ้นรถ
พ่อซื้อข้าวหมกไก่เนื้อร้อนๆให้ทุกเช้า
บางวันก็ซื้อโรตีให้ไปกินบนรถโรงเรียน

ระหว่างทางผ่านภูเขาสลับซับซ้อน
สวนผลไม้ สวนยาง สวนไผ่
รถแล่นมาเรื่อยๆจนเจอบ้านเรือน
เจอตึกรามบ้านช่อง เราจึงเตรียมตัว
เพราะอีกไม่นานก็จะถึงโรงเรียนแล้ว

ถึงโรงเรียนประมาณเจ็ดโมงครึ่ง
นำกระเป๋าไปวางที่ห้อง นั่งเล่นกับเพื่อน
สมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
ยังไม่มี Facebook,Line,Instragram
เวลาว่างเราจึงดีดลูกแก้วกันเสียมากกว่า

เวลาพักเที่ยงโรงเรียนจะมีข้าวกลางวันให้
จ่ายเงินเป็นรายเดือน
กับข้าวในถาดหลุมเป็นกับข้าวง่ายๆ
มีข้าวสวย แกงหรือผัดต่างๆ
มีขนมหวานหลักคือถั่วเขียว
และมีแตงโมหรือผลไม้อื่นๆสองสามชิ้น

ทานอิ่มแล้วก็สามารถไปเติมข้าวได้
แต่ถ้าใครไม่ทานอาหารทางโรงเรียน
ก็สามารถไปโรงอาหารได้ แต่จะเดินไกลหน่อย 
เพื่อนผมส่วนใหญ่เลยทานข้าวถาดหลุมกัน

คาบบ่ายหลังจากเรียนเสร็จ
ครูประจำชั้นจะแจกนมโรงเรียนให้ทุกคน
เป็นนมจืดที่รสชาติชวนอาเจียน
แต่ทุกคนต้องดื่มให้หมด
เพื่อเพิ่มความสูง ตามนโยบายของโรงเรียน
วันไหนที่เป็นนมรสหวาน หรือนมรสโกโก้พลัดหลงมาในถังนม วันนั้นพวกเราจะดีใจกันมากๆ 

ช่วงเวลา 6 ปีที่เรียนประถมเป็นช่วงเวลาที่ดีและช่างน่าจดจำ
ได้เจอเพื่อนๆที่ดี ได้เรียนหนังสือ
ได้ทำกิจกรรมกีฬาสี ถึงแม้จะเป็นกองเชียร์ทุกปีก็ตามเถอะ
แต่มันก็เป็นช่วงเวลาหกปีที่น่าจดจำ

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียนป.6
ผมได้รับเกียรติบัตรจบการศึกษาหน้าเสาธง และฟังคำอวยพรจากผู้อำนวยการ
รับช่อดอกไม้และของที่ระลึกจากเพื่อน
กล่าวอำลาและบอกความรู้สึกต่างๆ

และที่ขาดไม่ได้คือสมุด Friendship
สมุดเล่มบางๆสีชมพู หน้าปกแข็ง
ส่งต่อให้เพื่อนในห้องเขียนความในใจ
เขียนกลอนบ้าง เขียนล้อบ้าง ต่างๆนาๆ
แต่ส่วนใหญ่มักจะลงท้ายด้วยคำว่า
"เพื่อนกันตลอดไป หรือ อย่าลืมกันนะ"

พอโตขึ้นมาก็ตลกดีนะ
เจอหน้ากันบางทีก็ไม่ทักกัน
เป็นเงื่อนไขของเวลาแหละเนอะ
เมื่อไม่ได้ร่วมชะตากรรมกันแล้ว
ยากนักที่จะจดจำกันได้

หลังจากนั้นผมก็เรียนต่อมัธยม
ช่วงเวลามัธยมก็สนุกไปอีกแบบ
เรียนหนักขึ้น กิจกรรมมากขึ้น
เพื่อนฝูงหลากหลาย
และการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
ซึ่งเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต

เวลานั่งรถกลับบ้านจะผ่านโรงเรียนสมัยเรียนปฐม ภาพนักเรียนหิวโซในชุดยูนิฟอร์มสีเขียวอ่อน ยืนซื้อลูกชิ้นและน้ำปั่น เป็นภาพชินตาของผมเสมอ
เวลานั่งรถกลับบ้านและผ่านเส้นทางนี้

นั่งรถผ่านทีไร นึกถึงกับข้าวถาดหลุมและนมจืดโรงเรียนทุกที
SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments