แสงของเธอ
หากความรักสามารถพาคนๆนึง ไปในที่ที่ไม่คุ้ยเคยได้
ความรักต่อหญิงสาวคนหนึ่งก็พาผมมาถึงดอยหลวงเชียงดาว

"แกว่าเชียงดาวสวยไหม เราอยากไปที่นั่นจัง" เธอส่งข้อความมาหาผม
พร้อมกับส่งภาพบรรยากาศมาให้
"สวยมากเลยว่ะ เราอยากไปถ่ายรูปจัง"
"ไว้มีโอกาศเราไปกันนะ"
"อื้ม ไว้เราจะถ่ายรูปให้เธอเอง"

"แกสิ้นเดือนมกราไปกันนะ" เธอส่งข้อความมาหาผม
"ได้ๆ เดี๋ยวเราไปลางานก่อนนะ"


แสงแดดอ่อนๆยามเช้า กลิ่นกาแฟจากแก้วกระดาษบนรถโดยสาร
คอยบอกว่าผมมาถึงเชียงใหม่แล้ว ผมเช็คของตัวเองก่อนออกเดิน
เพื่อไปเช่ารถจักรยานยนต์ ในการเดินไปดอยหลวงเชียงดาว

สายลมพัดผ่านใบหน้าผมไป ความหนาวกายค่อยๆทำให้ผมเจ็บปวดหัวใจ
ทำไมเธอถึงเลือกที่จะหายไป ในเมื่อเราสัญญากันไว้แล้ว
ผมได้แต่ตั้งคำถาม โดยที่ไม่สามารถหาคำตอบ 

ระยะทางเกือบ 100 กิโลเมตร ไม่สามารถคลายความเหงาหัวใจที่เธอหายไปได้เลย
เพราะวันนั้นเธอห่างแค่เพียง 10 มิลลิเมตร แต่ผมรู้สึกเหมือนไกลจากเธอ
ไกลเกินกว่าจะเข้าไปอยู่ในใจเธอได้ 


ตลอดสองข้างทางมีผู้คนมากมาย ต่างเดินมากับคนที่รักแต่มีผู้คนไม่มากนักที่เดินทางมาอย่างเดียวดาย

"แก เราว่าการที่แกมาชอบเรา มันไม่โอเคเลยว่ะ" เธอบอกกับผม
".... ทำไมล่ะ" 
"เราว่าเราเป็นเพื่อนกันน่ะดีแล้ว"
"อื้ม เราก็เลือกไรไม่ได้อยู่ดี"
"เราว่าเราไม่ไปเชียงใหม่แล้วนะ ถ้าแกยังเป็นเพื่อนกับเราจริงๆไม่ได้"
"อืม" ผมได้แต่ยืน ไม่สามารถบอกอะไรกับเธอได้ 
ในใจมีแต่คำถาม ว่าผมดีไม่พอหรือยังไง หรือ เพียงเพราะเธอไม่เคยหันมองกัน



ผมขี่รถมาถึงวัดถ้ำเชียงดาว สถานที่ที่เธอบอกกับผมว่าเราต้องแวะ ตามรีวิวที่เธอเคยส่งมาให้

ในถ้ำบรรยากาศอาจไม่ได้เงียบงัน เพียงเพราะคนที่มาเที่ยวมีมากมาย

แต่จิตใจของผมเริ่มมองหาคำตอบที่เธอไม่ได้มองมา 
การเดินถ้ำ ให้คำตอบกับผมบางอย่าง 
ความรัก ไม่ได้หมายถึงการเดินข้างกันเสมอ
แต่อาจเป็นการเดินนำและเดินตามกัน
ในช่วงเวลาที่เหมาะสม

เหล่าคู่รักต่างเดินนำและเดินตามกัน 
หัวใจของผม ลบรอยแผลออกไปได้เล็กน้อย แต่มันก็ยังไม่เพียงพอให้ผมสุขใจ


ผมเดินทางมาต่อถึงดอยหลวงเชียงดาว ติดต่อสถานที่พักและเข้านอนเพื่อพักผ่อน
หลังจากขี่รถติดกันมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง

ถ้าคืนนี้ฟ้าเปิดก็คงจะดีสินะ ผมได้แต่ภาวนา ในหัวใจ

ดวงดาวส่องสว่างอยู่เต็มท้องฟ้า
ผมหยิบกล้องขึ้นมาบันทึกภาพบรรยากาศตรงหน้าไว้ ว่าผมได้มาถึงแล้ว 
 
ถ้าเธอได้มามองดาวด้วยกันตรงนี้ก็คงดีสินะ
เธอ อาจจะชอบมันมากกว่าที่ผมชอบก็เป็นได้

ดาวได้บอกกับผม ว่าบางคืน เธอไม่ฉัน แต่ฉันก็มองเห็นเธอ
ความรักในบางครั้ง ก็เป็นแบบนั้นแหล่ะ
อย่าพยายามฉุดรั้งดวงดาวไว้เลย
เพราะมันคอยแต่จะทำให้แกเจ็บปวด 
และแกไม่มีวันที่จะได้ครอบครองมัน 
แต่แกควรยืนมองมัน ในทุกๆวัน แล้วแกจะสุขใจ


ผมเผลอหลับไปท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านบนฟ้า

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมแสงอาทิตย์ที่ตัดผ่านภูเขา
ตัดกับสายหมอกยามเช้า แสงจากดาวค่อยๆจางไป
ไอหมอกจากๆ โอบกอดผมไว้ 

ผมได้คำตอบมากมายจากการเดินทางครั้งนี้
เธออาจไม่ได้รักผม แบบคนรัก
แต่เธอคงรัก ในแบบ ของคนสำคัญ

ไอหมอกบอกให้ผมรู้ว่า การมาของมัน เป็นดั่งความห่วงใย ที่มีให้กันเสมอ
แสงจากดวงอาทิตย์ เป็นเหมือนความรัก ที่มีให้ ในทุกเวลา แค่เธอเลือกจะมอง

ขอบคุณนะสำหรับความรักที่มีให้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้รักกัน อย่างที่ฉันรักเธอ
SHARE
Written in this book
for something

Comments