เราจะตื่นเต้นกับหิมะ ไปได้นานแค่ไหนกันนะ ?

เราจะตื่นเต้นกับหิมะ ไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ ?

การเจอคนใหม่ๆ ก็เหมือนเราไปต่างประเทศแล้วเจอหิมะเป็นครั้งแรก 

มันก็แค่เกล็ดปุยๆ แค่น้ำในสถานะของแข็งที่ตกลงมาจากฟ้า แต่เราไม่เคยเห็นนี่นา มันเลยน่าสนใจและน่าตื่นเต้น เราจึงอยากพบหิมะอีก เสาะหาโอกาสไปต่างประเทศ ไปยอดเขา ทำยังไงก็ได้ ขอแค่ให้ได้พบ

ครึ่งแรกตื่นเต้นมาก ครึ่งที่สองก็ยังตื่นตา ครั้งที่สามก็ยังชอบใจ ครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้าจนกระทั่งเริ่มชินชาว่าก็แค่หิมะ

และเริ่มเป็นเหมือนคนที่อยู่กับหิมะมานาน เริ่มบ่นว่าเปียก ลื่น และหนาว
แต่ลองย้อนกลับไปคิดดีๆ เราเคยชอบหิมะแค่ไหน ครั้งแรกที่เจอมันก็เปียก ลื่น และหนาวอย่างนี้แหละ แต่เราชอบและตื่นเต้นกับมันไง

ไม่ต่างจากฝน... เชื่อเถอะว่าถึงจะจำไม่ได้ แต่ครั้งแรกที่ได้เล่นน้ำฝน ทุกคนก็ตื่นเต้นไม่ต่างจากตอนเจอหิมะแรกหรอก

มันคงมีสักวันที่หิมะไม่ทำให้ตื่นเต้นแล้ว
แต่ในขณะเดียวกัน ไม่ตื่นเต้นหวือหวา ก็ไม่ได้เท่ากับไม่ชอบ

อาจจะไม่ได้กระโดดโลดเต้นหรือไปเสาะหาแล้ว แต่เชื่อว่ามันคงจะมีวันหนึ่ง ที่เรารู้จักหิมะดีขึ้น เข้าใจความเปียก ลื่น และหนาวนั่นทั้งหมด แต่ไม่คิดรังเกียจมัน ซ้ำยังอาจจะรักมันมากกว่าเดิม

รักทั้งความเป็นเกล็ดแวววาว 
รักความเป็นปุยสวยงาม 
และรัก...ทั้งความไม่สวยงามใดใดที่ติดพ่วงมาแต่ยอมรับได้


วันนี้...

หิมะไม่ใช่เรื่องใหม่อีกต่อไป
หิมะยังคงเปียก ลื่น และหนาว

แต่ก็ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่โปรยปรายอยู่ดี. :')


บันทึกไว้นานแล้วระหว่างทางเดินกลับบ้าน
"เราจะตื่นเต้นกับหิมะ ไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ ?"
อยู่ๆ ก็สงสัยแบบนั้น
แล้วก็ตอบตัวเองอย่างที่เขียนไป
นานไปก็อาจจะไม่ตื่นเต้นกับมันอีกต่อไปแล้วก็ได้
แต่ถ้าชอบมันมากพอ
ก็คงจะมีความสุขทุกครั้งที่เห็นมันโปรยปราย
ไปได้ตลอดชีวิตนั่นแหละนะ.

SHARE
Written in this book
เศษผลึกของความนึกคิด
เรื่องเล็กๆ ในทุกวันที่เก็บมาคิดเล่นๆ
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments