ครอบครัวโชคร้าย (Unlucky Family) - มะลิ (Jasmine) part.1
ในห้องนอนที่เงียบสงัด ข้าวของกระจายเละเทะไปทั่วพื้นเหมือนห้องของผู้ป่วยทางจิต โรจน์หนุ่มวัยรุ่นที่ตัวโตเกินวัยกำลังยืนนิ่ง เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับหญิงที่ยืนร่างกายบิดเบี้ยวไปมาราวคนเสียสติตรงหน้าของเขา
"แม่จะทำอะไรครับ?" หญิงวัยกลางคนกลอกลูกตาแดงเถือกมองเด็กชายผ่านเส้นผมยาวยุ่งเหยิงสีดำ แขนบางเล็กเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนนั้นเงื้อมีดในมือขวาขึ้นสูง ก่อนที่เธอจะกรีดร้องและพุ่งตัวเข้าใส่ลูกแท้ๆเหมือนปีศาจร้ายจากนรกมึงไม่ใช่ลูกกู!!.
.
.
1 สัปดาห์ก่อนหน้า
เวลาพลบค่ำแสงอาทิตย์จวนจะหมดไปจากท้องฟ้า รถกระบะสีดำคันโตเคลื่อนตัวออกจากใต้ถุนของบ้านไปช้าๆ ในขณะที่เสียงเครื่องยนต์ของมันจางลงไป เสียงของสาววัยกลางคนที่แหบพร่าก็ดังขึ้นแทนที่ 
"พ่อออกไปไหนเหรอโรจน์?" เสียงที่ไร้เรี่ยวแรงมาจากมะลิหญิงสาวผู้เป็นแม่ เธอนอนพักบนเตียงสีขาวด้วยอาการรวยริน เหมือนคนที่พร้อมจะจากโลกใบนี้ไปได้ทุกเวลา 
"ไปทำธุระครับ คืนนี้คงไม่กลับ"เสียงนุ่มสุขุมตอบกลับ ในจิตใจของลูกชายนั้นรู้ดีว่าคำตอบแบบใดที่แม่ของเขาควรจะได้ยินจากปากของลูกแท้ๆคนนี้ ถึงแม้จิตใจของเขาเองจะคิดแบบนั้น แต่บางอย่างกลับไม่ต้องการให้มันเป็นอย่างที่สมองสั่ง
"แม่หิวรึยังครับ" คำถามที่ดูเป็นห่วงเป็นใย แต่กลับไร้คำตอบใดๆจากมารดา ทำให้เด็กหนุ่มจำต้องสรุปคำตอบเอาเอง 
"แม่รอตรงนี้นะครับ ผมจะไปเตรียมข้าวต้มมาให้" ลูกชายเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ผู้เป็นแม่นอนเหม่อลอยอยู่บนเตียงผู้ป่วยนั้นเพียงลำพัง ด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวและโหยหาสิ่งต่างๆที่โรคร้ายได้พรากมันไปจากเธอ การได้ขยับแขนขาและร่างกาย การได้ไปในที่ต่างๆ ได้ทำในสิ่งที่ต้องการ ในตอนนี้ทั้งหมดที่เธอทำได้เป็นเพียงแค่การบังคับลมหายใจเข้าออก และ ฝืนกลืนอาหารรสเฝื่อนที่ลูกชายหามาป้อนให้เท่านั้น 
"ฝืนทานหน่อยนะครับแม่" เด็กหนุ่มยื่นช้อนข้าวต้มไปทางปากของแม่ช้าๆ พยายามคะยั้นคะยอให้รับประทานอาหารที่ตนอุตส่าห์ทำมากับมือ ข้าวต้มปลาที่เต็มไปด้วยผักและสมุนไพรเกือบสิบอย่าง ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งแฝงไปในไอควันอุ่นๆที่ลอยเนือยขึ้นมาจากขอบถ้วย

มะลิเอือมระอากับพวกอาหารน้ำๆสำหรับคนป่วยเต็มกลืน เธอต้องทนทานมันมาตลอดหลายเดือนนับตั้งแต่ที่ร่างกายของเธอต้านทานเชื้อในกระแสเลือดไม่ไหว แพทย์บอกว่าโรคนี้ยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ในทันที ทำได้แค่ประคองอาการด้วยยาและปรับกิจวัตรใหม่ ให้พอใช้ชีวิตเป็นปกติได้เท่านั้น แต่ผ่านมาหลายเดือนแล้วอาการของเธอกลับมีแต่ทรุดลงเรื่อยๆ ทั้งที่เธอทำทุกอย่างตามแพทย์สั่งด้วยความเคร่งครัด 
"สองทุ่มพอดี เดี๋ยวผมไปจัดยาให้นะครับแม่" โรจน์เดินถือถ้วยข้าวต้มที่เย็นชืดออกไปอีกครั้ง และกลับมาพร้อมกระปุกยาสีขาวมีฉลากเขียนด้วยลายมือยึกยือของแพทย์กำกับไว้ เด็กหนุ่มเคาะกระปุกบนฝ่ามือไม่กี่ครั้ง เม็ดยาสีขาวขุ่นก็ตกลงบนมือ ยาสองเม็ดถูกส่งไปให้คนป่วยพร้อมแก้วน้ำ 
มะลิยกมือขึ้นประคองแก้วน้ำ อ้าปากรับเม็ดยาทั้งสองจากมือลูกชายและดื่มน้ำตามลงไปจนหมดแก้ว เธอส่งมันคืนให้ลูก และขยับผ้าห่มผืนหนานุ่มขึ้นมาคลุมต้นคอของเธอมิดชิด 
"นอนพักเยอะๆนะครับแม่ มีอะไรแม่ก็เรียกผมนะครับ" โรจน์จัดท่าทางให้มารดาจนสบายตัวกว่าเดิม ก่อนจะหันกลับไปหยิบถ้วยและแก้วมาวางบนถาดเล็กๆ เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องไปพร้อมๆกับปิดไฟของห้องนอนให้มืดลง เหลือเพียงแสงจากโคมไฟที่ริบหรี่คอยทำให้ห้องดูสลัวขึ้นบ้าง 
ในความเงียบสงบยามวิกาลที่ดูช่างไร้พิษภัย มะลิที่หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ามีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินความอบอุ่นในบ้านหลังนี้ไปช้าๆ ช่างโชคร้ายที่คงไม่มีใครเตือนได้ก่อนที่เรื่องราวนี้จะดำเนินไปจนถึงจุดแตกหัก และทุกๆอย่างจะพังทลายลงมา

สวัสดีครับ
ที่มาของเรื่องนี้นั้น ผมยังคงก่ำกึ่งระหว่างความคิดในสมัยเด็ก ที่มักจะชอบน้อยใจคนอื่นบ่อยๆ จนหนักเข้าก็กลายเป็นเด็กเก็บกด และหัวรุนแรง หรือ จะเป็นการที่พ่อได้อ่านบทความอื่นๆของผมอย่างเรื่อง ตัวกินหมา แล้วบอกว่าผมน่าจะเขียนเป็นตอนๆดูบ้าง ผมก็เลยคิดว่าจะลองดูก็คงไม่เสียหายอะไร

เรื่อง unlucky family ผมได้แรงบันดาลใจมาจากหนังเรื่องหนึ่งครับ ชื่อเรื่องคล้ายๆกันนี่แหละ แต่ว่าเรื่องของผมอาจจะแปลกๆไปบ้าง ในตอนแรกนั้นจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมะลิครับ มะลิเป็นผู้หญิงที่ตัวเล็กแต่สวยมากคนหนึ่งเลยครับ แต่โชคร้ายที่วันหนึ่งเธอก็ต้องล้มป่วย ใบหน้าที่เคยเปล่งปลั่งกลับโทรมลงไป เหลือทิ้งไว้เพียงเค้าโครงว่าครั้งหนึ่งเคยสดสวย แต่เธอยังมีลูกและสามีที่คอยเคียงข้าง เรื่องราวคร่าวๆของมะลิก็ประมาณนี้ ส่วนเรื่องราวของคนอื่นๆนั้น อยากให้รอติดตามกันในตอนต่อไปนะครับ

 






SHARE
Written in this book
ครอบครัวโชคร้าย
เรื่องราวร่วมกัน ระหว่างพ่อแม่ลูก ภัทร มะลิ และ โรจน์ ที่ต้องร่วมแบ่งปันทุกข์สุขกันเสมอๆ

Comments

GOAWAYTNT
4 years ago
รอครับ
Reply
brabrabra
4 years ago
อุยยยย .___.