เรื่องของเขา เรื่องของเรา
ผมมีเรียนแปดโมงครึ่ง

ฉันมีเรียนแปดโมงครึ่ง 


ผมตื่นเจ็ดโมง

ฉันตื่นแปดโมงสิบห้า



ผมถึงคณะเจ็ดโมงห้าสิบ

ฉันถึงคณะเก้าโมง



ผมเข้าห้องเรียน โบกมือทักทายเพื่อนที่มาในเวลาไล่เลี่ยกัน หาที่นั่งหน้าห้อง ยกมือไหว้อาจารย์ที่เข้าห้องมาก่อนหันไปกวาดสายตาให้ทั่วห้องเพื่อมองหา 'เธอ' ...แต่ไม่เจอ ก็เลยหยิบสมุดออกมาเพื่อเตรียมจดเลคเชอร์

ฉันเข้าห้องเรียน โบกมือให้อาจารย์อย่างเป็นกันเอง เหล่มอง 'เขา' ก่อนเดินไปนั่งกับเพื่อนหลังห้อง และฟุบหลับ



ผมตั้งใจดูสไลด์ของอาจารย์เพราะเนื้อหาวันนี้มันค่อนข้างยาก

ฉันตั้งใจดูมือถือเพราะต้องชิงบัตรคอนเสิร์ตของศิลปินที่จะมาไทย



ตอนอาจารย์ปล่อยพักสิบนาที ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนทำเนียนหันไปมองหลังห้อง

ฉันเดินออกจากห้องด้วยประตูหลังทันทีที่อาจารย์ปล่อยพัก



ผมไม่เห็น 'เธอ' จึงหันกลับไปหาเพื่อน

ฉันมองเข้าไปจากทางหน้าต่างและเห็น 'เขา' คุยกับเพื่อน



ผมหัวเราะกับเรื่องที่เพื่อนเล่า แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังน้อย ๆ

ฉันทำหน้ามุ่ย บ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนเดินไปห้องน้ำ



หมดเวลาพักแล้ว ผมกลับมาตั้งใจเรียนอีกครั้ง

หมดเวลาพักแล้ว แต่ขี้เกียจเข้าห้องจัง เลทสักหน่อยคงไม่เป็นไรเนอะ



ผมตั้งใจทำงานที่อาจารย์มอบหมายเพื่อให้เสร็จก่อนหมดคาบ

งานเหรอ... เดี๋ยวค่อยทำก็ได้ ไม่รีบน่ะ



ผมหันไปหลังห้องอีกรอบ เห็น 'เธอ' นั่งกดมือถือยิกๆ

ฉันมอง 'แผ่นหลังของเขา' แทบจะตลอดเวลา แต่เขาไม่มีทีท่าจะสนใจกันเลย ฉันจึงแก้เซ็งด้วยการก้มลงไปเช็คเฟซ ทวิต ไอจี ไลน์



'เธอ' ทำงานเสร็จหรือยังนะ

'เขา' คงทำงานเสร็จแล้ว



ผมก้มมองกระดาษในมือก่อนหันไปมอง 'เธอ'

อะไรบางอย่างปะทะเข้ากับลูกดังโงะบนหัวของฉัน ฉันเงยหน้ามองขึ้น เป็น 'เขา'



ผมทำหน้าเข้มแล้วยัดกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มือเธอ

ฉันมองและพบว่ามันคืองานที่อาจารย์สั่งเมื่อสักครู่ ฉันเงยหน้าขึ้น 'เขา' เดินไปแล้ว



ผมกระแอมน้อยๆ ก่อนดันแว่นขึ้นด้วยความเคยชิน

แวบนั้นฉันเห็นใบหูแดงๆ ของเขา



ผมรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบบนแก้มของตนเอง อา นี่ผมเขินอยู่เหรอ

ฉันรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่เปลี่ยนไป อา นี่ฉัน...เขินอยู่เหรอ



เพื่อนๆ ของผมหันมายิ้มกรุ้มกริ่มและทำท่าทีล้อเลียน แต่ผม (ทำเป็น) ไม่สนใจและเดินออกนอกห้องไป

เพื่อนๆ ของฉันเข้ามาแย่งกระดาษของเขาเพื่อเอาไปเป็นตัวอย่าง (ลอก) ในขณะที่ฉันยังคงนั่งจับแก้มของตัวเองอยู่อย่างนั้น



ผมยิ้มกับตัวเองและหันเข้าไปในห้องแวบหนึ่ง

ฉันมองตามเขาที่เดินออกจากห้องไป



ผมสบตา 'เธอ'

ฉันสบตา 'เขา'



ผมยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ ก่อนเดินจากไป

ฉันยังคงทำหน้าอึ้ง เมื่อได้สติจึงลอบยิ้มกับตัวเอง



ตั้งใจเรียนบ้างสิ ยัยบ้า

ขอบคุณนะ นายแว่น




SHARE
Written in this book
เรื่องของเขา
เรื่องของเขา เรื่องของเรา เรื่องของใคร
Writer
LittleMatchGirl
นักอยากเขียน
• Little chubby girl and her little big dreams

Comments

tuarkung
3 years ago
เขินนนนจังงงง
Reply
LALA
3 years ago
>/////< ชอบมากเลยยย อ่านแล้วเขินตาม555
Reply