อยากเป็นนักเขียน แต่ไม่เคยเป็นนักอ่าน
        ก็ตามชื่อเรื่องนั่นแหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากเป็นนักเขียน รู้แค่ว่า ชอบเวลาต้องพิมพ์อะไรยาวๆไปเรื่อยๆ ชอบเวลาได้จดบันทึกอะไรสักอย่าง อยากจะจดมันทุกสิ่งในทุกๆวัน แต่เสียดายที่เป็นคนขี้เกียจเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้นได้
        มีหลายครั้งที่ตั้งใจว่าจะเขียนไดอารี่ทุกๆวัน แต่ก็เขียนได้ไม่กี่วันก็เลิก มันไม่ใช่เพราะความขี้เกียจอย่างเดียวหรอก แต่เป็นความขี้ลืมด้วย ลืมเรื่องราวสนุกสุดๆในวันนั้นๆ ลืมความรู้สึกที่ดีที่สุด หรือลืมว่าจะจดอะไรลงไปในไดอารี่ อะไรที่เราอยากจด แต่สุดท้ายก็ยังลืมอยู่ดี
        จริงๆก็ไม่ได้ไม่ชอบอ่านหนังสือนะ แต่จะอ่านเฉพาะอะไรที่ชอบ ก็เลยไม่อยากเียกตัวเองว่านักอ่าน ในความรู้สึกเรา นักอ่านจะต้องอ่านหนังสือได้ทุกประเภท อ่านแล้วสามารถรับอะไรได้มากกว่าเนื้อเรื่องที่ไหลไปเรื่อยๆ นักอ่านต้องสามารถจับบากสิ่งบางอย่างที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อ สิ่งที่ผู้เขียนซ่อนไว้ แต่เราอ่านแล้วก็ไหลไปตามน้ำ สนุกไปตามเนื้อเรื่องตามที่เค้าวางให้สนุก ไม่เคยคิดว่าจะวิเคราะตีความอะไรทั้งสิ้น
        สุดท้ายแล้ว ด้วยองค์ประกอบหลายๆอย่าง เราจึงได้แค่อยาก แต่ไม่เคยจะจริงจังและลงมือทำมันเลย ไม่เคยเลยเลย
SHARE
Writer
08th_dec
เรื่องเล่าของคนเหงา
ชีวิตของฉันยังคงเดินต่อโดยมีคุณอยู่ในความทรงจำ

Comments