อีกากับเมฆ
        ท้องนภาอันแสนกว้างใหญ่ ไม่รู้อะไรดลใจให้อีกาอย่างฉัน สีดำมอมแมมสุดแสนเศร้าหมองผ่านฝนผ่านร้อน ผ่านวันและคืน ยาวนานเสียจนไม่รู้ว่าฉันจะบินต่อไปเพื่ออะไร ต้องบินไปที่ไหนกันนะ ไม่ว่าจะไปทางไหนผู้คนต่างก็พากันขับไล่ รังเกียจ ไม่มีใครต้องการ นกสีดำดุร้ายและน่ากลัว หากแต่ว่าฉันไปทำอะไรให้หรือ ถึงได้รังเกียจเดียดฉันท์กันถึงเพียงนี้...

         มีหลายครั้งที่ตั้งคำถามแก่ตนเอง อีกาอย่างฉันไม่มีทางได้รับความรักบ้างอย่างนั้นหรือ
ทั้งที่ฉันก็แค่นกน้อยตัวหนึ่ง บนโลกที่กว้างใหญ่ มีความรู้สึกนึกคิด ฉันแค่อยากจะสัมผัสความอบอุ่นที่ใครๆต่างก็มอบให้กัน พวกมนุษย์คงจะเรียกว่าความรัก ขอแค่สักครั้ง อย่างน้อยคงจะได้รู้ว่าชีวิตฉันเกิดมาเพื่ออะไร เพราะงั้นตัวฉันถึงยังได้บินต่อ เผื่อสักวันจะได้พบคำตอบ แม้จะเหน็บหนาวปวดร้าว แต่ฉันยังพอมีความหวัง...
          ท้องนภาอันแสนกว้างใหญ่ ไม่รู้อะไรดลใจให้ก้อนเมฆอย่างฉัน สีขาวสดใสอ่อนไหวไปตามอารมณ์ ล่องลอยไปตามที่ต่างๆที่ฉันอยากไป ราวกับว่าอิสระบนโลกนี้เป็นของฉัน จนกระทั่งวันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังเที่ยวชมนกชมไม้เฝ้ามองความเป็นไปของมนุษย์โลก ฉันบังเอิญไปเห็นอีกาตัวหนึ่งสีดำสนิท บินเข้าไปชนกับหน้าผาอย่างจัง ทั้งที่หน้าผาก็ใหญ่สะดุดตาซะขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเจ้าอีกาตัวนั้นตั้งใจหรือไรนะ แต่ฉันคงจะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ ฉันจึงพาเจ้าอีกาที่สลบอยู่นั้นมาไว้บนหลังของฉัน ก้อนเมฆที่แสนละมุนคงจะช่วยให้ปีกของมันหายดีแน่...

             เจ้าอีกาน้อยสีดำฟื้นขึ้นมาเหมือนกับจำอะไรไม่ได้ ฉันจึงเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ปีกของมันหัก ไม่สามารถบินต่อได้ ฉันจึงคิดว่าจะให้มันพักอยู่บนหลังนุ่มๆของฉัน อย่างน้อยก็จนกว่าจะหายดี เราสองจึงมีช่วงเวลาด้วยกัน แม้จะไม่นานมาก แต่ก็ทำให้ฉันพอที่จะเห็นรอยยิ้มที่แสนยากของเจ้าอีกาตัวนั้น เราเปิดอกพูดคุยกันหลายเรื่อง จนคล้ายๆว่าเป็นความผูกพันธ์ แม้ว่าปีกของมันเริ่มที่จะหายดีแล้ว แต่ดูเหมือนมันยังไม่ยอมไป ฉันไม่ได้ว่าอะไร เป็นอย่างนี้มันก็ดีนะ แต่ถ้าหากตลอดไป มันคงเป็นไปไม่ได้ ฉันเป็นเมฆยังคงต้องล่อยลองไปอีกแสนไกล เจ้าเป็นนก ยังไงก็ต้องไปบินออกไปท่องโลกตามทางของเจ้า แต่เราจะพูดออกไปได้ยังไงกัน โดยไม่ให้ต้องรู้สึกแย่ทั้งสองฝ่าย..

             ตอนนี้ฉันปีกหัก ไม่สามารถบินต่อไปได้ แต่คำตอบที่ฉันเฝ้าตามหา คงคล้ายๆความรู้สึกของฉันตอนนี้ล่ะมั้ง นี่ฉันกำลังตกหลุมรักหรือ ความรู้สึกที่มีทั้งสุขทุกข์เศร้าสมหวังปวดร้าวเสียใจยิ้มได้ร้องไห้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็ว และไม่รู้เลยมันจะผ่านไปได้เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ฉันบินไม่ไหว ถ้าหากฉันฝืนที่จะบินขึ้นออกจากภวังค์ที่เรียกว่าหลุมรัก ฉันคงต้องตายเป็นแน่ แต่ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใดหรอกนะ รู้แค่ว่าหัวใจฉันคงแตกสลาย หากชีวิตที่เหลืออยู่ไม่มีเธอ...

               ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตอนไหน มันคงเป็นความรู้สึกดีๆที่มีซึ่งกันและกัน และฉันก็ไม่ได้จะปฎิเสธแต่อย่างไร แต่ดูเหมือนว่าเจ้าอีกาน้อยจะหลงรักฉันเข้าแล้วล่ะ มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ เมฆอย่างฉันมีหน้าที่คอยบังแดดเมื่อยามร้อน ทำให้ฝนตกเมื่อยามแล้ง สิ่งที่ธรรมชาติสร้างมาอย่างฉันไม่อาจมอบความรักให้แก่สิ่งมีชีวิตบนโลกได้ มันเจ็บปวด แต่มันก็เป็นเรื่องจริง ฉันไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไงต่อไป ตอนนี้ปีกของเจ้าอีกาก็หายดีแล้ว คงใกล้หมดเวลาแล้วสินะ...
               ฉันอยากจะเป็นแบบนี้ต่ออีกสักหน่อย แม้ปีกมันจะเจ็บจนบินไม่ได้ แต่ตัวฉันตอนนี้ไม่ต้องบินเพื่อค้นหาสิ่งอื่นใดอีกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันต้องการ ตอนนี้ฉันพบแล้ว จะต้องแลกด้วยอะไรก็ได้ขอให้ได้อยู่อย่างนี้ไปอีกแสนนานก็พอ... แต่ดูเหมือนทุกอย่างมักจะไม่เป็นไปตามที่เราคิด ไม่ว่าฉันจะ"รู้สึก"กับเธอมากมายสักเพียงไหน แต่ในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้! ฉันได้แต่ใช้ปีกที่พึ่งจะหายดีของฉันเช็ดคราบน้ำตา.. ความรักงั้นหรือ แม้ว่ามันจะไม่มีแผล แต่มันเจ็บซะยิ่งกว่าอะไรที่ฉันเคยพบเจอเสียอีก ยิ่งกว่าปีกที่เคยหัก มันเสียดแทงอยู่ในหัวใจ และไม่ว่าฉันจะร่ำร้องเท่าไหร่ก็ไม่อาจบรรเทาได้เลย แต่ในเมื่อปีกฉันหายดีแล้ว ไม่ว่ายังไงฉันคงต้องไปสินะ... 

แต่ความทรงจำดีๆที่เคยเกิดขึ้น แม้ว่าเวลาจะผ่านนานสักแค่ไหน
หากมันได้ตกตะกอนในหัวใจแล้วล่ะก็ มันจะไม่จางหายไปหรอกนะ
คงอยู่ในส่วนลึก รอสักวันที่ความคิดถึง จะเดินทางมาพบเจอ :)

                   ไม่รู้เหมือนกันป่านนี้เธอจะสบายดีไหม คงล่องลอยเล่นอยู่บนฟากฟ้าอย่างนั้นสินะ
บางครั้งเธอก็ยิ้มสดใส ปล่อยแสงแดดจ้าลงมาแกล้งฉัน บางครั้งเธอเองก็คงร้องไห้ ดั่งสายฝนที่ตกลงมา แต่ไม่ว่ายังไง ฉันยังคงคิดถึงเธอเสมอทุกครั้งที่มองขึ้นไป อยากบอกว่าฉันสบายดีนะ หวังว่าเธอเองก็คงเป็นเช่นนั้น ไม่รู้จะขอบคุณอะไรดีที่ทำให้เราทั้งสองได้พบกัน แต่ถึงยังไง ฉันก็จะไม่มีวันลืมเธอหรอกนะ ไม่มีวัน...

...หวังว่าเราจะได้พบกันใหม่ :)



 
SHARE
Writer
Dissoluteman
musician
Thank you for reading :)

Comments