เธอเป็นเหมือนสร้อยที่ฉันรัก
  สร้อยเส้นนี้ถูกตาต้องใจฉันมากตอนแม่ค้าหยิบมาให้ฉันเลือก มันวับวาว แตกต่างจากเส้นอื่นจากสร้อยหลายร้อยเส้นในตู้โชว์ 
 นับวัน เวลา ผ่านไป 1 เดือน ฉันรู้สึกดีที่มีมัน
 นับวัน เวลา ผ่านไป 1 ปี ฉันยิ่งรู้สึกผูกพันกับมัน มันวับวาว น่าหลงใหลกว่าครั้งแรกที่ฉันเห็นเสียอีก มันวับวาวมากเมื่ออยู่กับฉัน นานขึ้น นานขึ้น
 นับวัน เวลาผ่านไป ปีที่ 2 คนเริ่มสังเกตเห็นสร้อยฉันและชมกันไม่ขาดปากว่า 'มันช่างสวยจริง ๆ เลย เหมาะกับฉันมาก นึกว่าเป็นทองคำขาว' ทั้งที่มันเป็นเพียงสร้อยเงินอิตาลี 92.5 เท่านั้น
ฉันมีความสุข รู้สึกหวงแหน และรักมันมากยิ่งขึ้น
 วันหนึ่งในปีที่ 2 เศษ ๆ สร้อยฉันขาดตรงจะขอติดมันเหมือนโลกสลายของที่รักจะต้องสูญเสียไปหรอ? ฉันเสาะหาร้านซ่อมเชื่อมสร้อยเงิน...ความรู้สึกนั้นฉันรับรู้เลยว่า 
"ไม่ได้นะ! ฉันจะต้องใส่มันต่อไป จะต้องซ่อมให้ได้ ให้ได้นะ 
...ไม่ว่าร้านไหนต่อร้านไหนก็พูดแบบเดียวกันว่า...'ซื้อใหม่ง่ายกว่านะ มีแต่เชื่อมทอง ถ้าเชื่อมเงินนานต้องรอก่อน แพงกว่าซื้อใหม่อีกแล้วไม่รู้จะอยู่ได้นานเท่าไร' ไม่! ไม่! ฉันกรีดร้องในใจ ฉันมั่นคงว่าต้องเป็นเส้นนี้เท่านั้น 
   และแล้วฉันก็เจอร้านนี้จนได้ ร้านที่ทำให้สร้อยฉันกลับมาแบบเดิม โดยที่ไม่มีถ้อยคำบั่นทอนจิตใจฉัน 
"ฉันได้สร้อยกลับมาแล้ว"
 "มันเป็นของฉันแบบเดิมแล้ว"
หาร่องรอยการเชื่อมไมาเจอเลย
               ฉันใส่มัน...ฉันอุ่นใจ
 นับวัน เวลาผ่านไป ย่างเข้าสู่ปีที่ 3 ของที่เคยมีตำหนิต่อให้เชื่อมมาดีแค่ไหน มันก็ขาดได้อยู่ดี มันขาดอีกแล้ว!
ฉันก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี
ฉันต้องซ่อมมันให้ได้
มันเหมาะกับฉันที่สุด
ฉันมั่นใจเมื่อมีมันเคียงข้าง
ฉันนำมันไปซ่อมร้านเดิม....
ฉันยังมีความสุขที่ได้ใส่มันอีกครั้ง...อีกครั้ง...และอีกครั้ง
จน....วันนี้มันขาดอีกแล้ว ตรงที่อื่น ไม่ใช่ที่เดิม ที่ใหม่
ฉันก็เอามันไปซ่อมอีกตามเคย ฉันได้มันกลับมา...จ้องมอง...มันมีตำหนิไปทั่วสร้อยของฉันเลย ฉันเริ่มรับรู้ว่าความสวยงามของมันลดลง เพราะรอยพวกนั้น และครั้งนี้มันใหญ่ ใหญ่เหลือเกิน จนไม่อาจมองข้ามรอยนี้ไปได้
...ฉันเลยตัดสินใจ...ใส่สร้อยอีกครั้ง...และคิดว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะไม่ไปร้านซ่อมอีกแล้ว
 วันเวลาผ่านไป 1 เดือน ฉันมีความสุขกับมันในทุกวัน ถึงจะมีตะขิดตะขวงใจบ้างตอนเวลาส่องกระจก ฉันจะหมุนรอยตำหนินั้นให้หันไปทางอื่น ที่ฉันไม่เห็น...มองข้ามไปบ้างบางครั้ง
  แต่แล้ว วันเวลาผ่านไป ผ่านไปถึง 2 เดือน สร้อยเส้นนั้นขาดจนได้ตรงที่เดิม...ที่ที่ฉันพยายามมองข้ามมันไปในทุกที
 ฉันหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความอาลัย แต่ถึงอย่างไร ฉันก็คงต้องซื้อสร้อยเส้นใหม่อยู่ดีและจะเลือกให้ดีกว่าเส้นเดิม 

#สร้อยก็คือสร้อย ถ้าขาดบ่อย ๆ ก็คงต้องปล่อยไปอยู่ดี
#ฉันอยากให้ความรู้สึกที่มีต่อพี่ขาดง่ายเหมือนสร้อยเส้นนี้ก็คงดี
SHARE
Written in this book
พี่ชาย
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ "ผู้ชายคนหนึ่ง" ซึ่งมีจิตใจอ่อนโยนปาน "หญิงสาว" แล้วตกลง >>>เค้าเป็นอะไรกันแน่นะ<<< แต่ที่รู้ๆแน่ชัด "ฉันเลือกให้เค้าเป็นคน พิเศษ"
Writer
Juji
เทพารักษ์
รู้สึกดีสักพัก จะรู้สึกรักไปเอง ❤

Comments